بخش ۸۷ - حرم از دیر گیرد رنگ و بوئی اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به توصیف حرم می‌پردازد که رنگ و بویی کهن دارد و بت او (که نمادی از معشوق یا الهه است) تصویر فردی پیر و ژولیده مو را به ذهن می‌آورد. او به تیره‌دستان اشاره می‌کند که نمی‌توانند دلی روشن و پر از آرزو داشته باشند. به طور کلی، شاعر حالتی از ناامیدی و دورافتادگی از نور امید را در زندگی بیان می‌کند.