بخش ۱۱۲ - جهان کز خود ندارد دستگاهی اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به وصف جهانی می‌پردازد که از خود هیچ ساختاری ندارد و به دنبال آرزوها می‌گردد. جهان از عدم فرار کرده و در دل انسان پناه گرفته است. به عبارتی، انسان به عنوان نقطه‌ای از امید و آرزو در این جهان پرآشفتگی شناخته می‌شود.