پیام مشرق — اقبال لاهوری

Name: پیام مشرق — اقبال لاهوری
Author: اقبال لاهوری

اقبال لاهوری / اقبال لاهوری

فهرست شعرها

بخش ۲ - شهید ناز او بزم وجود است — شهید ناز او بزم وجود است
بخش ۳ - دل من روشن از سوز درون است — دل من روشن از سوز درون است
بخش ۴ - به باغان باد فروردین دهد عشق — به باغان باد فروردین دهد عشق
بخش ۱ - پیشکش به حضور اعلیحضرت امیرامان الله خان فرمانروای دولت مستقلهٔ افغانستان خلد الله ملکه و اجلاله — ای امیر کامگار ای شهریار
بخش ۷ - نه هر کس از محبت مایه دار است — نه هر کس از محبت مایه دار است
بخش ۹ - جهان مشت گل و دل حاصل اوست — جهان مشت گل و دل حاصل اوست
بخش ۸ - درین گلشن پریشان مثل بویم — درین گلشن پریشان مثل بویم
بخش ۱۰ - سحر می گفت بلبل باغبان را — سحر می گفت بلبل باغبان را
بخش ۱۲ - نوای عشق را ساز است آدم — نوای عشق را ساز است آدم
بخش ۶ - ببرگ لاله رنگ آمیزی عشق — به برگ لاله رنگ آمیزی عشق
بخش ۱۱ - جهان ما که نابود است بودش — جهان ما که نابود است بودش
بخش ۵ - عقابان را بهای کم نهد عشق — عقابان را بهای کم نهد عشق
بخش ۱۳ - نه من انجام و نی آغاز جویم — نه من انجام و نی آغاز جویم
بخش ۱۶ - ز آب و گل خدا خوش پیکری ساخت — ز آب و گل خدا خوش پیکری ساخت
بخش ۱۵ - تنی پیدا کن از مشت غباری — تنی پیدا کن از مشت غباری
بخش ۱۴ - دلا نارائی پروانه تا کی — دلا نارائی پروانه تا کی
بخش ۱۸ - گذشتی تیز گام ای اختر صبح — گذشتی تیز گام ای اختر صبح
بخش ۲۰ - ترا ای تازه پرواز آفریدند — ترا ای تازه پرواز آفریدند
بخش ۱۷ - به یزدان روز محشر برهمن گفت — به یزدان روز محشر برهمن گفت
بخش ۱۹ - تهی از های و هو میخانه بودی — تهی از های و هو میخانه بودی
بخش ۲۳ - مسلمانان مرا حرفی است در دل — مسلمانان مرا حرفی است در دل
بخش ۲۵ - رهی در سینهٔ انجم گشائی — رهی در سینهٔ انجم گشائی
بخش ۲۴ - به کویش رهسپاری ای دل ای دل — به کویش رهسپاری ای دل ای دل
بخش ۲۶ - سحر در شاخسار بوستانی — سحر در شاخسار بوستانی
بخش ۲۷ - ترا یک نکتهٔ سر بسته گویم — ترا یک نکتهٔ سر بسته گویم
بخش ۲۸ - بهل افسانهٔ آن پا چراغی — بهل افسانهٔ آن پا چراغی
بخش ۲۲ - شنیدم در عدم پروانه میگفت — شنیدم در عدم پروانه میگفت
بخش ۲۱ - چه لذت یارب اندر هست و بود است — چه لذت یارب اندر هست و بود است
بخش ۳۰ - زیان بینی ز سیر بوستانم — زیان بینی ز سیر بوستانم
بخش ۳۲ - ز مرغان چمن نا آشنایم — ز مرغان چمن نا آشنایم
بخش ۳۳ - جهان یارب چه خوش هنگامه دارد — جهان یارب چه خوش هنگامه دارد
بخش ۳۵ - سریر کیقباد ، اکلیل جم خاک — سریر کیقباد ، اکلیل جم خاک
بخش ۳۴ - سکندر با خضر خوش نکته ئی گفت — سکندر با خضر خوش نکته ئی گفت
بخش ۳۶ - اگر در مشت خاک تو نهادند — اگر در مشت خاک تو نهادند
بخش ۲۹ - ترا از خویشتن بیگانه سازد — ترا از خویشتن بیگانه سازد
بخش ۳۱ - برون از ورطهٔ بود و عدم شو — برون از ورطهٔ بود و عدم شو
بخش ۳۷ - دمادم نقش های تازه ریزد — دمادم نقش های تازه ریزد
بخش ۳۸ - چو ذوق نغمه ام در جلوت آرد — چو ذوق نغمه ام در جلوت آرد
بخش ۳۹ - چه میپرسی میان سینه دل چیست — چه میپرسی میان سینه دل چیست
بخش ۴۰ - خرد گفت او بچشم اندر نگنجد — خرد گفت او بچشم اندر نگنجد
بخش ۴۲ - نه پیوستم درین بستان سرا دل — نه پیوستم درین بستان سرا دل
بخش ۴۱ - کنشت و مسجد و بتخانه و دیر — کنشت و مسجد و بتخانه و دیر
بخش ۴۴ - سفالم را می او جام جم کرد — سفالم را می او جام جم کرد
بخش ۴۳ - به خود باز آورد رند کهن را — به خود باز آورد رند کهن را
بخش ۴۵ - خرد زنجیری امروز و دوش است — خرد زنجیری امروز و دوش است
بخش ۴۶ - خرد اندر سر هر کس نهادند — خرد اندر سر هر کس نهادند
بخش ۴۷ - گدای جلوه رفتی بر سر طور — گدای جلوه رفتی بر سر طور
بخش ۴۹ - همای علم تا افتد بدامت — همای علم تا افتد بدامت
بخش ۴۸ - بگو جبریل را از من پیامی — بگو جبریل را از من پیامی
بخش ۵۰ - خرد بر چهرهٔ تو پرده ها بافت — خرد بر چهرهٔ تو پرده ها بافت
بخش ۵۱ - دلت می لرزد از اندیشهٔ مرگ — دلت می لرزد از اندیشهٔ مرگ
بخش ۵۲ - ز پیوند تن و جانم چه پرسی — ز پیوند تن و جانم چه پرسی
بخش ۵۴ - ز رازی معنی قرآن چه پرسی؟ — ز رازی معنی قرآن چه پرسی؟
بخش ۵۵ - من از بود و نبود خود خموشم — من از بود و نبود خود خموشم
بخش ۵۶ - ز من با شاعر رنگین بیان گوی — ز من با شاعر رنگین بیان گوی
بخش ۵۹ - چو تاب از خود بگیرد قطرهٔ آب — چو تاب از خود بگیرد قطرهٔ آب
بخش ۵۷ - ز خوب و زشت تو ناآشنایم — ز خوب و زشت تو ناآشنایم
بخش ۵۸ - تو ای شیخ حرم شاید ندانی — تو ای شیخ حرم شاید ندانی
بخش ۵۳ - مرا فرمود پیر نکته دانی — مرا فرمود پیر نکته دانی
بخش ۶۰ - من ای دانشوران در پیچ و تابم — من ای دانشوران در پیچ و تابم
بخش ۶۸ - مرا روزی گل افسرده ئی گفت — مرا روزی گل افسرده ئی گفت
بخش ۶۱ - میارا بزم بر ساحل که آنجا — میارا بزم بر ساحل که آنجا
بخش ۶۳ - مگو از مدعای زندگانی — مگو از مدعای زندگانی
بخش ۶۶ - مپرس از عشق و از نیرنگی عشق — مپرس از عشق و از نیرنگی عشق
بخش ۶۵ - وفا ناآشنا بیگانه خو بود — وفا ناآشنا بیگانه خو بود
بخش ۶۲ - سراپا معنی سر بسته ام من — سراپا معنی سر بسته ام من
بخش ۶۷ - مشو ای غنچهٔ نورسته دلگیر — مشو ای غنچهٔ نورسته دلگیر
بخش ۶۴ - اگر کردی نگه بر پارهٔ سنگ — اگر کردی نگه بر پارهٔ سنگ
بخش ۷۱ - نماید آنچه هست این وادی گل — نماید آنچه هست این وادی گل؟
بخش ۷۳ - خیال او درون دیده خوشتر — خیال او درون دیده خوشتر
بخش ۷۴ - دماغم کافر زنار دار است — دماغم کافر زنار دار است
بخش ۷۵ - صنوبر بندهٔ آزادهٔ او — صنوبر بندهٔ آزادهٔ او
بخش ۷۶ - ز انجم تا به انجم صد جهان بود — ز انجم تا به انجم صد جهان بود
بخش ۶۹ - جهان ما که پایانی ندارد — جهان ما که پایانی ندارد
بخش ۷۰ - به مرغان چمن همداستانم — به مرغان چمن همداستانم
بخش ۷۲ - تو خورشیدی و من سیارهٔ تو — تو خورشیدی و من سیارهٔ تو
بخش ۷۸ - دل من در طلسم خود اسیر است — دل من در طلسم خود اسیر است
بخش ۷۷ - بپای خود مزن زنجیر تقدیر — بپای خود مزن زنجیر تقدیر
بخش ۷۹ - نوا در ساز جان از زخمهٔ تو — نوا در ساز جان از زخمهٔ تو
بخش ۸۲ - کرا جوئی چرا در پیچ و تابی — کرا جوئی چرا در پیچ و تابی
بخش ۸۰ - نفس آشفته موجی از یم اوست — نفس آشفته موجی از یم اوست
بخش ۸۱ - ترا درد یکی در سینه پیچید — ترا درد یکی در سینه پیچید
بخش ۸۳ - تو ای کودک منش خود را ادب کن — تو ای کودک منش خود را ادب کن
بخش ۸۴ - نه افغانیم و نی ترک و تتاریم — نه افغانیم و نی ترک و تتاریم
بخش ۹۱ - دل از منزل تهی کن پا بره دار — دل از منزل تهی کن پا بره دار
بخش ۸۵ - نهان در سینهٔ ما عالمی هست — نهان در سینهٔ ما عالمی هست
بخش ۸۶ - دل من ای دل من ایدل من — دل من ای دل من ایدل من
بخش ۹۲ - بیا ای عشق ای رمز دل ما — بیا ای عشق ای رمز دل ما
بخش ۸۷ - چه گویم نکتهٔ زشت و نکو چیست — چه گویم نکتهٔ زشت و نکو چیست
بخش ۸۸ - کسی کو درد پنهانی ندارد — کسی کو درد پنهانی ندارد
بخش ۹۰ - به چندین جلوه در زیر نقابی — به چندین جلوه در زیر نقابی
بخش ۸۹ - چه پرسی از کجایم چیستم من ؟ — چه پرسی از کجایم چیستم من؟
بخش ۹۴ - نه من بر مرکب ختلی سوارم — نه من بر مرکب ختلی سوارم
بخش ۹۵ - کمال زندگی خواهی بیاموز — کمال زندگی خواهی بیاموز
بخش ۹۷ - دل بیباک را ضرغام رنگ است — دل بیباک را ضرغام رنگ است
بخش ۹۶ - تو میگوئی که آدم خاکزاد است — تو میگوئی که آدم خاکزاد است
بخش ۱۰۰ - چسان زاید تمنا در دل ما — چسان زاید تمنا در دل ما
بخش ۹۹ - تو گوئی طایر ما زیر دام است — تو گوئی طایر ما زیر دام است
بخش ۹۳ - سخن درد و غم آرد ، درد و غم به — سخن درد و غم آرد ، درد و غم به
بخش ۹۸ - ندانم باده ام یا ساغرم من — ندانم باده ام یا ساغرم من
بخش ۱۰۴ - تراش از تیشهٔ خود جادهٔ خویش — تراش از تیشهٔ خود جادهٔ خویش
بخش ۱۰۳ - چسان ای آفتاب آسمان گرد — چسان ای آفتاب آسمان گرد
بخش ۱۰۵ - بمنزل رهرو دل در نسازد — بمنزل رهرو دل در نسازد
بخش ۱۰۷ - میان آب و گل خلوت گزیدم — میان آب و گل خلوت گزیدم
بخش ۱۰۶ - بیا با شاهد فطرت نظر باز — بیا با شاهد فطرت نظر باز
بخش ۱۰۲ - جهان ما که جز انگاره ئی نیست — جهان ما که جز انگاره ئی نیست
بخش ۱۰۱ - چو در جنت خرامیدم پس از مرگ — چو در جنت خرامیدم پس از مرگ
بخش ۱۰۸ - ز آغاز خودی کس را خبر نیست — ز آغاز خودی کس را خبر نیست
بخش ۱۱۵ - مزاج لالهٔ خود رو شناسم — مزاج لالهٔ خود رو شناسم
بخش ۱۱۲ - جهان کز خود ندارد دستگاهی — جهان کز خود ندارد دستگاهی
بخش ۱۰۹ - دلا رمز حیات از غنچه دریاب — دلا رمز حیات از غنچه دریاب
بخش ۱۱۰ - فروغ او به بزم باغ و راغ است — فروغ او به بزم باغ و راغ است
بخش ۱۱۳ - دل من رازدان جسم و جان است — دل من رازدان جسم و جان است
بخش ۱۱۱ - ز خاک نرگسستان غنچه ئی رست — ز خاک نرگسستان غنچه ئی رست
بخش ۱۱۴ - گل رعنا چو من در مشکلی هست — گل رعنا چو من در مشکلی هست
بخش ۱۱۶ - جهان یک نغمه زار آرزوئی — جهان یک نغمه زار آرزوئی
بخش ۱۲۰ - حکیمان گرچه صد پیکر شکستند — حکیمان گرچه صد پیکر شکستند
بخش ۱۲۱ - جهانها روید از مشت گل من — جهانها روید از مشت گل من
بخش ۱۲۴ - درونم جلوهٔ افکار این چیست؟ — درونم جلوهٔ افکار این چیست؟
بخش ۱۲۲ - هزاران سال با فطرت نشستم — هزاران سال با فطرت نشستم
بخش ۱۲۳ - به پهنای ازل پر می گشودم — به پهنای ازل پر می گشودم
بخش ۱۱۸ - دوام ما ز سوز ناتمام است — دوام ما ز سوز ناتمام است
بخش ۱۱۹ - مرنج از برهمن ای واعظ شهر — مرنج از برهمن ای واعظ شهر
بخش ۱۱۷ - دل من بی قرار آرزوئی — دل من بی قرار آرزوئی
بخش ۱۳۰ - چو نرگس این چمن نادیده مگذر — چو نرگس این چمن نادیده مگذر
بخش ۱۲۵ - بخود نازم گدای بی نیازم — بخود نازم گدای بی نیازم
بخش ۱۳۱ - تراشیدم صنم بر صورت خویش — تراشیدم صنم بر صورت خویش
بخش ۱۲۷ - چه غم داری ، حیات دل ز دم نیست — چه غم داری ، حیات دل ز دم نیست
بخش ۱۲۶ - اگر آگاهی از کیف و کم خویش — اگر آگاهی از کیف و کم خویش
بخش ۱۳۲ - به شبنم غنچهٔ نورسته می گفت — به شبنم غنچهٔ نورسته می گفت
بخش ۱۲۸ - تو ای دل تا نشینی در کنارم — تو ای دل تا نشینی در کنارم
بخش ۱۲۹ - ز من گو صوفیان با صفا را — ز من گو صوفیان با صفا را
بخش ۱۳۴ - ضمیر کن فکان غیر از تو کس نیست — ضمیر ین فکان غیر از تو کس نیست
بخش ۱۳۸ - ز پیش من جهان رنگ و بو رفت — ز پیش من جهان رنگ و بو رفت
بخش ۱۳۷ - ربودی دل ز چاک سینهٔ من — ربودی دل ز چاک سینهٔ من
بخش ۱۳۳ - زمین را رازدان آسمان گیر — زمین را رازدان آسمان گیر
بخش ۱۳۶ - سکندر رفت و شمشیر و علم رفت — سکندر رفت و شمشیر و علم رفت
بخش ۱۳۹ - مرا از پردهٔ ساز آگهی نیست — مرا از پردهٔ ساز آگهی نیست
بخش ۱۳۵ - زمین خاک در میخانهٔ ما — زمین خاک در میخانهٔ ما
بخش ۱۴۰ - نوا مستانه در محفل زدم من — نوا مستانه در محفل زدم من
بخش ۱۴۶ - ز شاخ آرزو بر خورده ام من — ز شاخ آرزو بر خورده ام من
بخش ۱۴۱ - عجم از نغمه های من جوان شد — عجم از نغمه های من جوان شد
بخش ۱۴۸ - عجم بحریست ناپیدا کناری — عجم بحریست ناپیدا کناری
بخش ۱۴۴ - مرا مثل نسیم آواره کردند — مرا مثل نسیم آواره کردند
بخش ۱۴۳ - ز جان بیقرار آتش گشادم — ز جان بیقرار آتش گشادم
بخش ۱۴۵ - خرد کرپاس را زرینه سازد — خرد کرپاس را زرینه سازد
بخش ۱۴۲ - عجم از نغمه ام آتش بجان است — عجم از نغمه ام آتش بجان است
بخش ۱۴۷ - خیالم کو گل از فردوس چیند — خیالم کو گل از فردوس چیند
بخش ۱۵۲ - میان لاله و گل آشیان گیر — میان لاله و گل آشیان گیر
بخش ۱۵۴ - به گوشم آمد از خاک مزاری — به گوشم آمد از خاک مزاری
بخش ۱۵۵ - مشو نومید ازین مشت غباری — مشو نومید ازین مشت غباری
بخش ۱۵۳ - بجان من که جان نقش تن انگیخت — بجان من که جان نقش تن انگیخت
بخش ۱۵۶ - جهان رنگ و بو فهمیدنی هست — جهان رنگ و بو فهمیدنی هست
بخش ۱۴۹ - مگو کار جهان نااستوار است — مگو کار جهان نااستوار است
بخش ۱۵۰ - رمیدی از خداوندان افرنگ — رمیدی از خداوندان افرنگ
بخش ۱۵۱ - قبای زندگانی چاک تا کی — قبای زندگانی چاک تا کی
بخش ۱۵۹ - رگ مسلم ز سوز من تپید است — رگ مسلم ز سوز من تپید است
بخش ۱۵۸ - بساطم خالی از مرغ کباب است — بساطم خالی از مرغ کباب است
بخش ۱۶۱ - بهر دل عشق رنگ تازه بر کرد — بهر دل عشق رنگ تازه بر کرد
بخش ۱۶۲ - هنوز از بند آب و گل نرستی — هنوز از بند آب و گل نرستی
بخش ۱۶۰ - بحرف اندر نگیری لامکانرا — بحرف اندر نگیری لامکانرا
بخش ۱۶۳ - مرا ذوق سخن خون در جگر کرد — مرا ذوق سخن خون در جگر کرد
بخش ۱۵۷ - تو می گوئی که من هستم خدا نیست — تو می گوئی که من هستم خدا نیست
بخش ۱۶۴ - گریز آخر ز عقل ذوفنون کرد — گریز آخر ز عقل ذوفنون کرد
بخش ۱۶۷ - هلال عید — نتوان ز چشم شوق رمید ای هلال عید
بخش ۱۶۶ - دعا — ایکه از خمخانه فطرت بجامم ریختی
بخش ۱۶۵ - گل نخستین — هنوز همنفسی در چمن نمی‌بینم
بخش ۱۷۱ - فصل بهار — خیز که در کوه و دشت خیمه زد ابر بهار
بخش ۱۶۹ - بوی گل — حوری به کنج گلشن جنت تپید و گفت
بخش ۱۷۰ - نوای وقت — خورشید بدامانم انجم به گریبانم
بخش ۱۷۲ - حیات جاوید — گمان مبر که به پایان رسید کار مغان
بخش ۱۶۸ - تسخیر فطرت — میلاد آدم
بخش ۱۷۷ - نسیم صبح — ز روی بحر و سر کوهسار می آیم
بخش ۱۷۹ - کرم کتابی — شنیدم شبی در کتب خانهٔ من
بخش ۱۷۵ - محاورهٔ علم و عشق — علم:
بخش ۱۷۳ - افکار انجم — شنیدم کوکبی با کوکبی گفت
بخش ۱۷۴ - زندگی — شبی زار نالید ابر بهار
بخش ۱۸۰ - کبر و ناز — یخ ، جوی کوه را ز ره کبر و ناز گفت
بخش ۱۷۶ - سرود انجم — هستی ما نظام ما
بخش ۱۷۸ - پند باز با بچهٔ خویش — تو دانی که بازان ز یک جوهرند
بخش ۱۸۷ - محاورهٔ ما بین خدا و انسان — خدا:
بخش ۱۸۲ - حکمت و شعر — بوعلی اندر غبار ناقه گم
بخش ۱۸۶ - قطرهٔ آب — مرا معنی تازه ئی مدعاست
بخش ۱۸۴ - حقیقت — عقاب دوربین جوئینه را گفت
بخش ۱۸۵ - حدی — نغمهٔ ساربان حجاز
بخش ۱۸۳ - کرمک شبتاب — یک ذره بی مایه متاع نفس اندوخت
بخش ۱۸۱ - لاله — آن شعله ام که صبح ازل در کنار عشق
بخش ۱۸۸ - ساقی نامه در نشاط باغ کشمیر نوشته شد — خوشا روزگاری خوشا نوبهاری
بخش ۱۹۰ - کرمک شبتاب — شنیدم کرمک شبتاب می گفت
بخش ۱۹۴ - اگر خواهی حیات اندر خطر زی — غزالی با غزالی درد دل گفت
بخش ۱۸۹ - شاهین و ماهی — ماهی بچه‌ای شوخ به شاهین بچه‌ای گفت
بخش ۱۹۱ - تنهائی — به بحر رفتم و گفتم به موج بیتابی
بخش ۱۹۶ - زندگی — پرسیدم از بلند نگاهی حیات چیست
بخش ۱۹۵ - جهان عمل — هست این میکده و دعوت عام است اینجا
بخش ۱۹۲ - شبنم — گفتند فرود آی ز اوج مه و پرویز
بخش ۱۹۳ - عشق — فکرم چو به جستجو قدم زد
بخش ۲۰۴ - کشمیر — رخت به کاشمر گشا کوه و تل و دمن نگر
بخش ۲۰۲ - نامهٔ عالمگیر (به یکی از فرزندانش که دعای مرگ پدر میکرد) — ندانی که یزدان دیرینه بود
بخش ۲۰۰ - الملک ﷲ — طارق چو بر کناررهٔ اندلس سفینه سوخت
بخش ۱۹۹ - زندگی و عمل در جواب هاینه موسوم به «سؤالات» — ساحلِ افتاده گفت گرچه بسی زیستم
بخش ۲۰۱ - جوی آب — بنگر که جوی آب چه مستانه میرود
بخش ۲۰۳ - بهشت — کجا این روزگاری شیشه بازی
بخش ۱۹۷ - حکمت فرنگ — شنیدم که در پارس مرد گزین
بخش ۱۹۸ - حور و شاعر در جواب نظم گوته موسوم به حور و شاعر — حور:
بخش ۲۰۷ - غلامی — آدم از بی بصری بندگی آدم کرد
بخش ۲۰۹ - جمهوریت — متاع معنی بیگانه از دون فطرتان جوئی
بخش ۲۰۸ - چیستان شمشیر — آن سخت‌کوش چیست که گیرد ز سنگ آب
بخش ۲۱۱ - غنی کشمیری — غنی آن سخنگوی بلبل صفیر
بخش ۲۰۶ - بندگی — دوش در میکده ترسا بچه باده فروش
بخش ۲۰۵ - عشق — عقلی که جهان سوزد یک جلوهٔ بی‌باکش
بخش ۲۱۰ - به مبلغ اسلام در فرنگستان — زمانه باز برافروخت آتش نمرود
بخش ۲۱۲ - خطاب به مصطفی کمال پاشا ایده الله — جولائی
بخش ۲۱۴ - عشق — آن حرف دلفروز که راز هست و راز نیست
بخش ۲۱۵ - تهذیب — انسان که رخ ز غازهٔ تهذیب بر فروخت
بخش ۲۱۳ - طیاره — سر شاخ گل طایری یک سحر
بخش ۲۱۶ - بهار تا به گلستان کشید بزم سرود — بهار تا به گلستان کشید بزم سرود
بخش ۲۱۹ - مرا ز دیدهٔ بینا شکایت دگر است — مرا ز دیدهٔ بینا شکایت دگر است
بخش ۲۱۸ - می تراشد فکر ما هر دم خداوندی دگر — می تراشد فکر ما هر دم خداوندی دگر
بخش ۲۲۰ - به این بهانه درین بزم محرمی جویم — به این بهانه درین بزم محرمی جویم
بخش ۲۱۷ - حلقه بستند سر تربت من نوحه کران — حلقه بستند سر تربت من نوحه کران
بخش ۲۲۴ - صورت نپرستم من بتخانه شکستم من — صورت نپرستم من بتخانه شکستم من
بخش ۲۲۷ - آشنا هر خار را از قصهٔ ما ساختی — آشنا هر خار را از قصهٔ ما ساختی
بخش ۲۲۸ - خوش آنکه رخت خرد را به شعله‌ای می سوخت — خوش آنکه رخت خرد را به شعله‌ای می سوخت
بخش ۲۲۶ - از ما بگو سلامی آن ترک تند خو را — از ما بگو سلامی آن ترک تند خو را
بخش ۲۲۵ - هوای فرودین در گلستان میخانه می‌سازد — هوای فرودین در گلستان میخانه می‌سازد
بخش ۲۲۳ - بیا که ساقی گلچهره دست بر چنگ است — بیا که ساقی گلچهره دست بر چنگ است
بخش ۲۲۲ - به ملازمان سلطان خبری دهم ز رازی — به ملازمان سلطان خبری دهم ز رازی
بخش ۲۲۱ - خیز و نقاب بر گشا پردگیان ساز را — خیز و نقاب بر گشا پردگیان ساز را
بخش ۲۳۳ - موج را از سینهٔ دریا گسستن می‌توان — موج را از سینهٔ دریا گسستن می‌توان
بخش ۲۳۱ - دانهٔ سبحه به زنار کشیدن آموز — دانهٔ سبحه به زنار کشیدن آموز
بخش ۲۳۰ - تیر و سنان و خنجر و شمشیرم آرزوست — تیر و سنان و خنجر و شمشیرم آرزوست
بخش ۲۳۴ - صد نالهٔ شبگیری صد صبح بلا خیزی — صد نالهٔ شبگیری صد صبح بلا خیزی
بخش ۲۳۵ - باز به سرمه تاب ده چشم کرشمه زای را — باز به سرمه تاب ده چشم کرشمه زای را
بخش ۲۲۹ - بیار باده که گردون بکام ما گردید — بیار باده که گردون بکام ما گردید
بخش ۲۳۶ - فریب کشمکش عقل دیدنی دارد — فریب کشمکش عقل دیدنی دارد
بخش ۲۳۲ - ز خاک خویش طلب آتشی که پیدا نیست — ز خاک خویش طلب آتشی که پیدا نیست
بخش ۲۳۷ - حسرت جلوهٔ آن ماه تمامی دارم — حسرت جلوهٔ آن ماه تمامی دارم
بخش ۲۴۴ - در جهان دل ما دور قمر پیدا نیست — در جهان دل ما دور قمر پیدا نیست
بخش ۲۴۳ - دلیل منزل شوقم به دامنم آویز — دلیل منزل شوقم به دامنم آویز
بخش ۲۴۰ - بی تو از خواب عدم دیده گشودن نتوان — بی تو از خواب عدم دیده گشودن نتوان
بخش ۲۴۱ - این گنبد مینائی این پستی و بالائی — این گنبد مینائی این پستی و بالائی
بخش ۲۳۹ - فرقی ننهد عاشق در کعبه و بتخانه — فرقی ننهد عاشق در کعبه و بتخانه
بخش ۲۳۸ - به شاخ زندگی ما نمی ز تشنه لبی است — به شاخ زندگی ما نمی ز تشنه لبی است
بخش ۲۴۲ - به یکی از صوفیه نوشته شد — هوس منزل لیلی نه تو داری و نه من
بخش ۲۴۶ - سوز سخن ز نالهٔ مستانهٔ دل است — سوز سخن ز نالهٔ مستانهٔ دل است
بخش ۲۴۷ - سطوت از کوه ستانند و بکاهی بخشند — سطوت از کوه ستانند و بکاهی بخشند
بخش ۲۴۸ - نه تو اندر حرم گنجی نه در بتخانه می‌آیی — نه تو اندر حرم گنجی نه در بتخانه می‌آیی
بخش ۲۴۵ - گریهٔ ما بی اثر ناله ما نارساست — گریهٔ ما بی اثر ناله ما نارساست
بخش ۲۴۹ - تب و تاب بتکدهٔ عجم نرسد به سوز و گداز من — تب و تاب بتکدهٔ عجم نرسد به سوز و گداز من
بخش ۲۵۲ - خواجه ئی نیست که چون بنده پرستارش نیست — خواجه ئی نیست که چون بنده پرستارش نیست
بخش ۲۵۰ - مثل آئینه مشو محو جمال دگران — مثل آئینه مشو محو جمال دگران
بخش ۲۵۱ - جهان عشق نه میری نه سروری داند — جهان عشق نه میری نه سروری داند
بخش ۲۵۷ - سر خوش از بادهٔ تو خم شکنی نیست که نیست — سر خوش از بادهٔ تو خم شکنی نیست که نیست
بخش ۲۵۵ - عرب از سرشک خونم همه لاله‌زار بادا — عرب از سرشک خونم همه لاله‌زار بادا
بخش ۲۵۶ - نظر تو همه تقصیر و خرد کوتاهی — نظر تو همه تقصیر و خرد کوتاهی
بخش ۲۵۹ - شعله در آغوش دارد عشق بی پروای من — شعله در آغوش دارد عشق بی پروای من
بخش ۲۵۸ - اگرچه زیب سرش افسر و کلاهی نیست — اگرچه زیب سرش افسر و کلاهی نیست
بخش ۲۵۴ - خاکیم و تند سیر مثال ستاره‌ایم — خاکیم و تند سیر مثال ستاره‌ایم
بخش ۲۶۰ - بتان تازه تراشیده‌ای دریغ از تو — بتان تازه تراشیده‌ای دریغ از تو
بخش ۲۵۳ - بیا که بلبل شوریده نغمه پرداز است — بیا که بلبل شوریده نغمه پرداز است
بخش ۲۶۴ - فلسفه و سیاست — فلسفی را با سیاست دان بیک میزان مسنج
بخش ۲۶۸ - بایرن — مثال لاله و گل شعله از زمین روید
بخش ۲۶۶ - نیچه — از سستی عناصر انسان دلش تپید
بخش ۲۶۲ - جمعیت الاقوام — بَرفِتَد تا روشِ رزم درین بزم کهن
بخش ۲۶۳ - شوپنهاور و نیچه — مرغی ز آشیانه به سیر چمن پرید
بخش ۲۶۷ - حکیم اینشتین — جلوه ئی میخواست مانند کلیم ناصبور
بخش ۲۶۵ - صحبت رفتگان (در عالم بالا) — تولستوی
بخش ۲۶۱ - پیام — از من ای باد صبا گوی به دانای فرنگ
بخش ۲۷۴ - جلال و گوته — نکته دان المنی را در ارم
بخش ۲۷۱ - پتوفی — نفسی درین گلستان ز عروس گل سرودی
بخش ۲۷۳ - هگل — حکمتش معقول و با محسوس در خلوت نرفت
بخش ۲۷۶ - میخانهٔ فرنگ — یاد ایامی که بودم در خمستان فرنگ
بخش ۲۷۵ - پیغام برگسن — تا بر تو آشکار شود راز زندگی
بخش ۲۶۹ - نیچه — گر نوا خواهی ز پیش او گریز
بخش ۲۷۲ - محاوره ما بین حکیم فرانسوی اوگوست کنت و مرد مزدور — حکیم:
بخش ۲۷۰ - جلال و هگل — می گشودم شبی به ناخن فکر
بخش ۲۷۸ - حکما — لاک:
بخش ۲۷۹ - شعرا — برونینگ:
بخش ۲۸۴ - آزادی بحر — بطی می گفت بحر آزاد گردید
بخش ۲۸۳ - نوای مزدور — ز مزد بندهٔ کرپاس پوش محنت کش
بخش ۲۸۰ - خرابات فرنگ — دوش رفتم به تماشای خرابات فرنگ
بخش ۲۸۱ - خطاب به انگلستان — مشرقی باده چشیده است ز مینای فرنگ
بخش ۲۸۲ - قسمت‌نامهٔ سرمایه‌دار و مزدور — غوغای کارخانهٔ آهنگری ز من
بخش ۲۷۷ - موسیولینن و قیصر ولیم — موسیولینن
بخش ۲۸۷ - ) — کلک را ناله از تهی مغزی است
بخش ۲۸۹ - ) — سخنگو طفلک و برنا و پیر است
بخش ۲۹۰ - ) — چشم را بینائی افزاید سه چیز
بخش ۲۸۸ - ) — گل گفت که عیش نو بهاری خوشتر
بخش ۲۹۲ - ) — طاقت عفو در تو نیست اگر
بخش ۲۹۱ - ) — ای برادر من ترا از زندگی دادم نشان
بخش ۲۸۵ - ) — میخورد هر ذره ما پیچ و تاب
بخش ۲۸۶ - ) — دردانه ادا شناس دریاست
بخش ۲۹۶ - ) — مزن وسمه بر ریش و ابروی خویش
بخش ۲۹۷ - ) — ندارد کار با دون همتان عشق
بخش ۲۹۴ - ) — در جهان مانند جوی کوهسار
بخش ۲۹۵ - ) — ایکه گل چیدی منال از نیش خار
بخش ۲۹۹ - ) — چه خوش بودی اگر مرد نکویی
بخش ۲۹۳ - ) — از نزاکتهای طبع موشکاف او مپرس
بخش ۲۹۸ - ) — نقد شاعر در خور بازار نیست
بخش ۳۰۰ - ) — منم که طوف حرم کرده ام بتی به کنار