بخش ۲۰۶ - بندگی اقبال لاهوری
اقبال لاهوری / پیام مشرق / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
دوش در میکده ترسا بچه باده فروش
گفت از من سخنی دار چو آویزه به گوش
مشرب باده گساران کهن این بود است
که تو از میکده خیزی همه مستی همه هوش
من نگویم که فروبند لب از نکتهٔ شوق
ادب از دست مده باده به اندازه بنوش
گرد راهیم ولی ذوق طلب جوهر ماست
بندگی با همه جبروت خدایی مفروش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به میکده‌ای اشاره می‌کند که در آن شراب فروشی جوان و شاداب وجود دارد. او از اهمیت لذت بردن از زندگی و نوشیدن به اندازه صحبت می‌کند. همچنین بر این نکته تأکید دارد که انسان باید در جستجوی زیبایی‌ها و ذوق‌های زندگی باشد و در عین حال نباید از بندگی و احترام به خدا غافل شود. به طور کلی، شاعر به توازن میان لذت و ادب اشاره می‌کند.