بخش ۷۹ - نوا در ساز جان از زخمهٔ تو اقبال لاهوری
اقبال لاهوری / پیام مشرق / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
نوا در ساز جان از زخمهٔ تو
چسان در جانی و از جان برونی
چراغم ، با تو سوزم بی تو میرم
تو ای بیچون من بی من چگونی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به احساسات عمیق خود نسبت به معشوق اشاره می‌کند. او با اشاره به اینکه نغمه‌ای که از سازش برمی‌خیزد ناشی از وجود معشوق است، به نوعی وابستگی روحی و عاطفی خود می‌پردازد. او بیان می‌کند که با حضور معشوق زندگی و روشنی دارد ولی در غیاب او دچار درد و ناامیدی می‌شود. در نهایت، او از وجود معشوق بی‌نهایت است و به نوعی از او می‌پرسد که بی‌او چگونه می‌تواند وجود داشته باشد.