نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۶۲ - بر خیز که آدم را هنگام نمود آمد اقبال لاهوری

اقبال لاهوری / زبور عجم / وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)

بر خیز که آدم را هنگام نمود آمد

این مشت غباری را انجم به سجود آمد

آن راز که پوشیده در سینهٔ هستی بود

از شوخی آب و گل در گفت و شنود آمد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ظهور انسان و اهمیت وجود او اشاره می‌کند. او به ما یادآوری می‌کند که این وجود خاکی و مادی، به خاطر حکمت‌ها و رازهای نهفته در هستی، به سجود و ادب در مقابل حقیقت هستی آمده است. این اشعار به معنای عمیق وجود انسان و ارتباطش با عالم هستی پرداخته است.