نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۱۳۷ - دیدن آتبین در نجوم و دانستن رازها ایرانشان

ایرانشان ابن ابی الخیر / کوش‌نامه / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

سر سال نو هرمز فروردین

در اختر نگه کرد شاه آتبین

ز رازش چنان آگهی داد شاه

که گفتی به فرمان او بود ماه

چنان کامگاری به کار سپهر

که گفتی مر او را نموده‌ست چهر

شمارش چنان بود و رازش نهفت

که نابوده، مر بودنی باز گفت

به هفت و ده دو نگه کرد شاه

که چون گشت خواهد همی سال و ماه

بزرگی ز پیوند طیهور دید

ز هرچ آرزو کرد بر جای دید

بدان تخمه باز آمده یافت شاه

کلاه بزرگی نه تا دیرگاه

چو شاهی ز پیوند طیهور دید

غم و رنج از آن دودمان دور دید

چو گردون به کام دل خویش یافت

به پیوند طیهور بهتر شتافت

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در آغاز سال نو، شاه آتابین به ستاره‌ها نگاه کرد و از آنجا به رازهایی پی برد که گویی ماه تحت فرمان او بود. او به خوبی متوجه شد که کارهای زمانه به نیکویی پیش می‌روند و همه چیز بر وفق مراد خواهد بود. شاه به آینده امیدوار بود و بزرگانی که در پیوند طایفه بودند، به هر خواسته‌ای که داشتند، دست یافتند. او حتی به نشانه‌ای از بازگشت بزرگی در خاندانش پی برد و از این موضوع شاد شد. با دیدن این پیوند و کامیابی‌ها، غم و رنج از خاندان او دور شد و شاه به پیوند طایفه خود بیشتر افتخار کرد.