بخش ۲۵۸ - سخن گفتن فریدون با کوش دربارهٔ باختر و سیاهان ایرانشان

فریدون بدو گفت کز باختر

یکی رنج پیش آمد و دردسر

که ایرانیان اندر این سالیان

گشاده ندیدند خود را میان

سیاهان نوبین برون آمدند

ز ماهی به دریا فزون آمدند

از ایشان همه مرز ویران شده‌ست

کنام پلنگان و شیران شده‌ست

ز نوبی چنان است شش ماهه راه

که در خاک او کرد نتوان نگاه

شده مردم آواره از مرز و بوم

یکی سوی خاور، یکی سوی روم

دوباره فرستادم او را سپاه

ز کُشته همه باختر شد سیاه

چو آباد شد مرز باز آمدند

سیاهان دگر کینه‌ساز آمدند

دگر باره تاراج گشت آن زمین

چنین بود رای جهان آفرین

همی در دل اندیشه آید فراز

که گر من کنم کشور آباد باز

دگر باره نوبی بیاید چو مور

شود باختر باز در جنگ و شور

برآرد به گردون از آن مرز، خاک

ز مردم شود باختر نیز پاک

مر این کار را جز تو کس نیست مرد

که از جان نوبی برآری تو گرد

سپاهی گزین کن ز مردان کین

ز گنج آنچه باید همی برگزین

از ایدر تو برکش سوی باختر

تو را دادم آن بوم و بر سر بسر

که بر روی گیتی از آن بِهْ زمین

نیابی همانا به ایران و چین

همان زر بروید به سانِ گیا

گیاها همه مایهٔ کیمیا

همه کوه و کانش پر از گوهر است

تو را شاید و با تو اندر خور است