شمارهٔ ۱۱۳۶ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان عشق عمیق و درد فراق می‌پردازد. شاعر از روزها و شب‌هایی سخن می‌گوید که به خاطر عشق محبوبش گذرانده است و از غم جدایی رنج می‌برد. او از محبوب به عنوان پادشاه عالم یاد می‌کند و از او می‌خواهد نگاهی به دل پریشان محبت‌جویان بیندازد. همچنین، شاعر به یاد می‌آورد که در دوران غم، رحمت و محبت بین انسان‌ها وجود ندارد. او ابراز می‌کند که جانش در غم محبوب سوخته و چشمانش تنها به اشک آلوده است. در نهایت، احساس می‌کند که فراق او مایه درد شدیدش شده و دلش به درد آمده است، خواهان نگاهی از سوی محبوبش است.