شمارهٔ ۱۶۰ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق عمیق و دردهای ناشی از جدایی سخن می‌گوید. او به زیبایی محبوبش که همچون قند شیرین است، اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در شب‌های طولانی هجران، تنها اوست که از زمان و دردش آگاه است. دل شاعر در جستجوی محبت و خوشی از محبوبش است، اما او را نادیده می‌گیرد و با رفتار نامهربان خود، دل او را می‌شکند. شاعر از بدخوئی و سرکشی معشوقش نگران است و در انتها از او می‌خواهد که به رفتار ناپسندش ادامه ندهد، زیرا چنین رفتارهایی در هیچ کجای دنیا پسندیده نیست.