شمارهٔ ۱۶۱ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به توصیف معشوقی می‌پردازد که زیبایی‌هایش بی‌نظیر است. او قامت دل‌فریب و چهره آتشین معشوق را توصیف می‌کند و لب‌هایش را همچون قند می‌داند. دل او به شدت تحت تأثیر زیبایی معشوق است و از درد جدایی او رنج می‌برد. زلف‌های پیچیده‌اش و ابروهای کمانی‌اش باعث می‌شود که دل شاعر مانند پرنده‌ای اسیر در بند باشد. او از بار عشق شکیباست و از دوری محبوب خسته و مستمند شده است. شاعر از حال ناراحت خود در دوران ظلم و بی‌وفایی می‌گوید و احساس می‌کند که آرزوی معشوق چنان او را در بر گرفته که زندگی‌اش را تحت تأثیر قرار داده است.