شمارهٔ ۱۸۴ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به درد و رنج ناشی از جدایی از محبوبش اشاره می‌کند. او با بیان اینکه زلف معشوقش پریشان است، نشان می‌دهد که حال او نیز ناخوشایند است. درد دل خود را به بادی (صبا) می‌گوید تا به محبوبش برساند و وضعیت بدش را شرح دهد. او از عذاب و رنجی که بر او می‌گذرد، صحبت می‌کند و می‌گوید که در غیاب محبوب، روحش خسته و پژمرده شده است. در ادامه، او زیبایی محبوب را می‌ستاید و حسرت ایام خوشی که در کنار او داشته را می‌خورد، در حالی که اکنون در غم و تنهایی به سر می‌برد.