شمارهٔ ۲۲۸ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و وابستگی عاطفی است. شاعر بیان می‌کند که درد و درمانش از معشوقش است و چاره‌ای جز عشق به او ندارد. هرچند ممکن است معشوق با او جفا کند، اما او باز هم خوب بودن را از او می‌بیند. شاعر تأکید می‌کند که عشقش باعث می‌شود تاب و توانایی را از دست بدهد، اما همچنان به او وابسته است. او همچنین به زیبایی‌های معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که در پی محبت اوست و دیگران را فراموش کرده است. در نهایت، تمام اعتمادش به معشوقش است و او را در جهان تنها امید خود می‌داند.