شمارهٔ ۳۸۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به معشوق خود می‌گوید که چرا به او بی‌توجهی می‌کند و این بی‌محلی به شدت بر جانش اثر گذاشته است. او از معشوق می‌خواهد که جفاها را در حد معقول نگه‌دارد، زیرا او تنها گناهش وفاداری به معشوق است. شاعر به معشوق به عنوان شاه جهان اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که با رحمتش به حال او نگاهی کند. او می‌گوید که اگر معشوق به او لطف کند، حاضر است جان و جهانش را برای او فدای کند. به‌طور کلی، این شعر به احساس درد و ناامیدی شاعر در برابر بی‌توجهی معشوق و تمایل او به دریافت محبت و لطف از سمت معشوق می‌پردازد.