شمارهٔ ۴۲۴ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از احساس عمیق هجران و دوری از معشوقش سخن می‌گوید. او از معشوق می‌خواهد که یک لحظه هم به یاد او باشد و از درد دلش آگاهی یابد. شاعر به رابطه‌ی بندگی و خدایی اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که بر او بیداد نکند. او می‌گوید که عمرش در تاریکی هجران سپری شده و هیچ شادی‌ای از وصال نمی‌برد. به معشوقش می‌گوید که اگر بر او سخت بگذرد، خوشا به حال او که حتی او را نمی‌بیند. در پایان، شاعر از گرفتار بودن به هجران معشوقش گلایه می‌کند و می‌گوید که حتی اگر جهان هم به وصال او بیفتد، او همچنان در غم و دوری می‌ماند.