شمارهٔ ۴۶۴ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذبه محبوبی است که باعث شرمساری خورشید و ماه می‌شود. زیبایی او به گل‌ها و لاله‌ها را زیر سایه خود قرار می‌دهد و قد بلند او سروها را خجالت‌زده می‌کند. همچنین به توصیف شکوفه‌هایی می‌پردازد که به رنگ‌های مختلف از باد صبحگاهی بر او نثار می‌شود. چشم‌های نرگس، که نماد زیبایی هستند، در برابر چشمان معشوق ناتوان و مخمور به نظر می‌رسند. شاعر از محبوبش می‌خواهد که محبتش را از او دریغ نکند، چرا که عشق به او باعث شده است که دل او از دنیا دلسرد و خالی شود. در نهایت، با وجود اینکه عشق به دوست او را به خاک ذلت می‌کشاند، عشقش را با ارزش‌تر از هر چیز دیگری می‌داند.