نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۹ جهان ملک خاتون

جهان ملک خاتون / در مرثیهٔ فرزند دلبند سلطان بخت طاب ثراها / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

تا رفته‌ای از بر من ای فخر کبار

یک ذرّه نماند بی تواَم صبر و قرار

ای مردم دیده خواب تا کی باشد

ای جان و جهان دمی سر از خواب برآر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از غیبت محبوبش lament کرده و می‌گوید که نبود او باعث از دست رفتن صبر و آرامش شده است. او از مردم می‌خواهد که به خواب نروند و از آنها می‌خواهد تا لحظه‌ای بیدار شوند و به واقعیت زندگی توجه کنند. در کل، این اشعار به احساس تنهایی و انتظار برای بازگشت محبوب اشاره دارد.