شمارهٔ ۱۳۴ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به حس تنهایی و غم فردی اشاره دارد که هیچ همراه و دوستی ندارد. او تنها با دشمنانش در ارتباط است و در دنیای خود هیچ کس غیر از خدا را ندارد که به او پناه ببرد. در نهایت، شاعر از خدا می‌خواهد که این دل خسته را مورد رحمت قرار دهد.