رباعیات — دیوان اشعار جهان ملک خاتون

Name: رباعیات — دیوان اشعار جهان ملک خاتون
Author: جهان ملک خاتون

جهان ملک خاتون / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۲ — اسرار تو در سینه نهانست مرا
شمارهٔ ۱ — در دیده خیال تست ما را همه جا
شمارهٔ ۴ — من روی تو را سمن نگویم حاشا
شمارهٔ ۶ — ای سرو قد تو رُسته در دیده ما
شمارهٔ ۹ — خواهم شبکی روی تو اندر مهتاب
شمارهٔ ۸ — عمریست که تا از تو جداییم بیا
شمارهٔ ۷ — عشّاق به درگهت اسیرند بیا
شمارهٔ ۵ — تا کی کشم انتظار رویت صنما
شمارهٔ ۳ — یارب تو روا مدار دل تنگ مرا
شمارهٔ ۱۰ — یارب به درت شب نیازست امشب
شمارهٔ ۱۲ — گلروی من از غرور در ورد آویخت
شمارهٔ ۱۳ — برخیز و به باغ آی که گل در جوش است
شمارهٔ ۱۶ — رفتم به چمن که گل به جوش آمده است
شمارهٔ ۱۵ — ای دل گل روی یار دیدن چه خوش است
شمارهٔ ۱۴ — امروز به بستان چو گل اندر جوش است
شمارهٔ ۱۱ — بر ما در عیش و ناز بازست امشب
شمارهٔ ۱۸ — از روشنی روی تو مه در کم و کاست
شمارهٔ ۱۷ — صبحی به چمن سوسن آزاد بخاست
شمارهٔ ۱۹ — مسکین دل من که بوته تیر بلاست
شمارهٔ ۲۰ — چرخ از حسد رایِ بلندم پستست
شمارهٔ ۲۴ — اندر خور همّتم جهانی هیچست
شمارهٔ ۲۳ — جان داده‌ام و به نزد جانان هیچست
شمارهٔ ۲۲ — تدبیر و صواب از دل خوش باید جست
شمارهٔ ۲۱ — دل دیده به دولت وصالت بسته‌ست
شمارهٔ ۲۵ — بی یاد تو گر دمی زنم بر باد ست
شمارهٔ ۲۶ — ما را غم عشق تو به جان آورده‌ست
شمارهٔ ۲۹ — مستیم چو چشم مست شهلای تو مست
شمارهٔ ۳۰ — سرو چمن از عُجب برآورده دو دست
شمارهٔ ۳۲ — نقّاش ازل چه لطفها فرموده‌ست
شمارهٔ ۳۳ — از درد بمردیم دوایی بفرست
شمارهٔ ۳۴ — چون چشم تو نرگسی ندیدم سرمست
شمارهٔ ۲۷ — تا روی چو گل به بوستان آورده‌ست
شمارهٔ ۲۸ — هستم من سرگشته به عشقت سرمست
شمارهٔ ۳۱ — در دیده دلم خیال رویش می‌بست
شمارهٔ ۴۲ — دوران فلک نگر که چون گردانست
شمارهٔ ۳۵ — نقش رخ خوب تو خیال انگیزست
شمارهٔ ۳۷ — ای دل ستم از یار جفاپیشه بسیست
شمارهٔ ۳۹ — از شام سر زلف تو صبحم شام است
شمارهٔ ۳۶ — از جور زمانه بر دلم بار بسیست
شمارهٔ ۳۸ — در زلف کجت خسته دلی بسته دلست
شمارهٔ ۴۱ — بیچاره دلم که بود از عشق تو مست
شمارهٔ ۴۰ — ما را ز جهان وصل نگاری کام است
شمارهٔ ۴۶ — ما را دل و دیده در فراقت خونست
شمارهٔ ۴۸ — از بس که بیازرد دل دشمن و دوست
شمارهٔ ۴۴ — زیبا رخ تو ماه درفشان منست
شمارهٔ ۴۷ — خالی به میان ابروان دارد دوست
شمارهٔ ۴۹ — فریاد ز جور دشمن و فرقت دوست
شمارهٔ ۵۰ — بر ذکر تو دایماً زبانم جاریست
شمارهٔ ۴۳ — گل گفت چو من گلی کجا در چمنست
شمارهٔ ۴۵ — ای دوست دل از دست فراقت خونست
شمارهٔ ۵۱ — این گردش گردون که چو لعبت‌بازی‌ست
شمارهٔ ۵۷ — مشکل که به درد عشق درمانم نیست
شمارهٔ ۵۶ — بی روی تو ای نگار آرامم نیست
شمارهٔ ۵۴ — دردیست به دل که هیچ بهبودش نیست
شمارهٔ ۵۵ — رنجور غم عشق تو بهبودش نیست
شمارهٔ ۵۸ — تا بر درت ای دوست مرا باری نیست
شمارهٔ ۵۲ — ایام بهار و گل و خرّم روزیست
شمارهٔ ۵۳ — تا یک سر موی در تو هستی باقیست
شمارهٔ ۶۰ — بیداد فلک بر دلم از حد بگذشت
شمارهٔ ۵۹ — هرگز دل من ز غم دمی خالی نیست
شمارهٔ ۶۱ — چشمم به کرشمه دوش با جانان گفت
شمارهٔ ۶۳ — دردیست مرا نهان نمی‌یارم گفت
شمارهٔ ۶۲ — در بندگیت طاقم و با درد تو جفت
شمارهٔ ۶۵ — مرغ دل من هوای یاری نگرفت
شمارهٔ ۶۴ — در دیده خیال روی تو جا بگرفت
شمارهٔ ۶۶ — هرگز دل من بی تو قراری نگرفت
شمارهٔ ۷۱ — درد دل من لعل تو درمانش باد
شمارهٔ ۷۳ — ما را غم عشق روی تو رای افتاد
شمارهٔ ۶۷ — یارب نظری کن به جهان از کرمت
شمارهٔ ۶۸ — شب تا به سحر میان خونم ز غمت
شمارهٔ ۶۹ — زین بیش روا مدار بر من ستمت
شمارهٔ ۷۲ — بر خاطرت از خاک رهی گرد مباد
شمارهٔ ۷۰ — جز وصل تواَم هیچ نمی‌باید هیچ
شمارهٔ ۷۴ — دیدم صنمی به قد، چو سروِ آزاد
شمارهٔ ۷۸ — با درد تو دل چگونه درمان طلبد
شمارهٔ ۸۰ — دل بس نکند ز دوست تا سر دارد
شمارهٔ ۸۱ — سرو قد تو هزار دستان دارد
شمارهٔ ۷۹ — بربود دل از من صنمی سیمین خد
شمارهٔ ۸۲ — زلفت چو بنفشه پیچ و تابی دارد
شمارهٔ ۷۷ — یک بوسه دلم ز لعل جانان طلبد
شمارهٔ ۷۶ — مسکین دل من چو وصل جانان طلبد
شمارهٔ ۷۵ — آن کیست که او از لب جانان طلبد
شمارهٔ ۸۹ — ما را غم هجرت نگران می‌دارد
شمارهٔ ۸۶ — مرغ دل سرگشته هوایی دارد
شمارهٔ ۸۷ — رخ را ز من خسته نهان می‌دارد
شمارهٔ ۸۸ — در هجر خودم نعره زنان می‌دارد
شمارهٔ ۹۰ — ما را غم عشق تو زبون می‌دارد
شمارهٔ ۸۴ — ابروی کجت شکل هلالی دارد
شمارهٔ ۸۳ — لعل لبت ای دوست زلالی دارد
شمارهٔ ۸۵ — دل با سر زلفین تو حالی دارد
شمارهٔ ۹۲ — کس عهد وفا چنانکه پروانهٔ خُرد
شمارهٔ ۹۳ — در باغ شدم سحر که از غایت درد
شمارهٔ ۹۶ — گفتم که جهان مگر وفا خواهد کرد
شمارهٔ ۹۵ — گل می‌رود و وداع گل باید کرد
شمارهٔ ۹۴ — ای روی من از فراق تو چون گل زرد
شمارهٔ ۹۸ — ای سرو چمن چیده ز بالای تو درد
شمارهٔ ۹۷ — گل رفت وداع گل ز جان باید کرد
شمارهٔ ۹۱ — رنگ رخ تو از رخ گل رنگ ببُرد
شمارهٔ ۱۰۱ — گفتم که دلم همچو تو یاری گیرد
شمارهٔ ۱۰۳ — چشمت به کرشمه خون دلها ریزد
شمارهٔ ۱۰۰ — دستارچه گر بوی تو را برگیرد
شمارهٔ ۱۰۵ — این درد مرا مگر دوایی برسد
شمارهٔ ۱۰۶ — آن دوست که آرام دل ما باشد
شمارهٔ ۱۰۴ — دل تنگ مشو که جان به جانان برسد
شمارهٔ ۹۹ — عشق تو که در جهان همه بازی کرد
شمارهٔ ۱۰۲ — در باغ بدیدم صنمی سیمین خد
شمارهٔ ۱۰۷ — تا آرزوی روی نگارم باشد
شمارهٔ ۱۰۹ — بیچاره دلم زبون گردون باشد
شمارهٔ ۱۱۰ — چون چشم خوشت مست و خرابی باشد
شمارهٔ ۱۰۸ — تا کی دلم از هجر تو پر خون باشد
شمارهٔ ۱۱۱ — با دل گفتم اگر مجالی باشد
شمارهٔ ۱۱۴ — خورشید رخ تو را ز جان خواسته شد
شمارهٔ ۱۱۳ — تا سرو قدش ز چشم ما پنهان شد
شمارهٔ ۱۱۲ — چشمت به کرشمه بین که جان می‌بخشد
شمارهٔ ۱۱۵ — چون ماه رخش تمام پیراسته شد
شمارهٔ ۱۱۶ — تا شاهد حسن گل به بازار آمد
شمارهٔ ۱۱۹ — ای همّت من درخور بالات بلند
شمارهٔ ۱۱۷ — از لطف خدا حسن تو آراسته‌اند
شمارهٔ ۱۲۱ — مپسند که دل بی تو دهد جان مپسند
شمارهٔ ۱۲۰ — دل داد به دست باد پیغامی چند
شمارهٔ ۱۲۲ — دل حلقه عشق دوست در گوش کند
شمارهٔ ۱۱۸ — ای چرخ فلک به خیرگی دیده مبند
شمارهٔ ۱۳۰ — تا در دل من پیام تو خواهد بود
شمارهٔ ۱۲۴ — حسن تو حسد بر مه و پروین افکند
شمارهٔ ۱۲۳ — دلبر چو نظر بر من مسکین افکند
شمارهٔ ۱۲۸ — دل میل بجز تو سوی کس می‌نکند
شمارهٔ ۱۲۵ — فریاد ز دست جور این چرخ بلند
شمارهٔ ۱۲۹ — با روی تو میل دل به رویی نکند
شمارهٔ ۱۲۶ — این درد مرا طبیب درمان نکند
شمارهٔ ۱۲۷ — چون قدّ تو سرو سرفرازی نکند
شمارهٔ ۱۳۷ — بیچاره کسی که از وطن دور شود
شمارهٔ ۱۳۸ — بر درد دلم طبیب ار آگاه شود
شمارهٔ ۱۳۴ — بیچاره کسی که محرمش کس نبود
شمارهٔ ۱۳۳ — ای آنکه تو را نظیر و همتا نبود
شمارهٔ ۱۳۲ — امشب مه ده چار بیاراسته بود
شمارهٔ ۱۳۱ — من دوش قضا یار و قدر پشتم بود
شمارهٔ ۱۳۵ — روزیت هوای من درویش نبود
شمارهٔ ۱۳۶ — فریاد ز دست جور این چرخ کبود
شمارهٔ ۱۴۰ — تا چرخ دگر روی به کار که نهد
شمارهٔ ۱۴۳ — بستان دلم همیشه نار آرد بار
شمارهٔ ۱۴۱ — از چرخ بجز جفا چه در بار آید
شمارهٔ ۱۴۲ — مشّاطه چو حسن دوست آراسته دید
شمارهٔ ۱۴۶ — بلبل دیدم به باغ با ناله زار
شمارهٔ ۱۴۵ — ای دوست مرا به کام دشمن مگذار
شمارهٔ ۱۴۴ — زین بیش مرا خسته و دل ریش مدار
شمارهٔ ۱۳۹ — ای روی تو سرخ چون گل شفتالود
شمارهٔ ۱۵۴ — آن باد بهار بین که برخاست دگر
شمارهٔ ۱۴۷ — شیراز خوش است خاصه در فصل بهار
شمارهٔ ۱۴۸ — آمد گه بلبل و گل و فصل بهار
شمارهٔ ۱۵۰ — آن لعل لب تو می پرست اولیتر
شمارهٔ ۱۴۹ — ای حال دلم ز چرخ سرگردان‌تر
شمارهٔ ۱۵۱ — دل بی تو چرا جهان ببیند آخر
شمارهٔ ۱۵۳ — رنگ رخ تو گلست و لعل تو شکر
شمارهٔ ۱۵۲ — بر روی تواَم خسته ولی بسته جگر
شمارهٔ ۱۵۶ — سرگشته و شوریده دل ماست دگر
شمارهٔ ۱۵۷ — دل نیست دل تو سنگ خاراست مگر
شمارهٔ ۱۵۸ — از دام سر زلف شکاری کم گیر
شمارهٔ ۱۵۹ — از آتش دل چو شمع در سوز و گداز
شمارهٔ ۱۶۰ — ای دل بنشین و با غم یار بساز
شمارهٔ ۱۶۱ — ای سرو قد تو راست پرورده به ناز
شمارهٔ ۱۶۲ — ای دل به جهانت ار بود راز و نیاز
شمارهٔ ۱۵۵ — آن روی چو گل ببین چه رعناست دگر
شمارهٔ ۱۷۰ — ای چرخِ فلک چرا نسازی با کس
شمارهٔ ۱۶۹ — از من غم روزگار ای یار مپرس
شمارهٔ ۱۶۳ — در دیده خیال تست ما را شب و روز
شمارهٔ ۱۶۵ — در دیده خیال تست ما را شب و روز
شمارهٔ ۱۶۶ — دل بسته آن پسته دهانست هنوز
شمارهٔ ۱۶۷ — جانا دل من بر سر عهدست هنوز
شمارهٔ ۱۶۴ — ای زلف تو بر رخ تو همچون شب و روز
شمارهٔ ۱۶۸ — ما را به رخ دوست نیازست هنوز
شمارهٔ ۱۷۲ — ای دل تو به درد یار هجران می‌کش
شمارهٔ ۱۷۳ — گل کیست به نزد عارض چون سمنش
شمارهٔ ۱۷۴ — گر لایق خدمتم ندانی بر خویش
شمارهٔ ۱۷۵ — ای دیده بختم شده گریان چون شمع
شمارهٔ ۱۷۷ — زردم ز فراق روی دلدار چو شمع
شمارهٔ ۱۷۸ — بر روی دلم نشسته بین گرد فراق
شمارهٔ ۱۷۱ — من دل به تو داده‌ام نکو می‌دارش
شمارهٔ ۱۷۶ — من سوخته در فراق یارم چون شمع
شمارهٔ ۱۸۰ — ای لاله روی نوبهاری نازک
شمارهٔ ۱۸۲ — در باغ برهنه گشتی ای شاهد شنگ
شمارهٔ ۱۸۳ — گفتم که چو ابرویت که دیده‌ست هلال
شمارهٔ ۱۸۱ — افتاده مرا دیده به یاری نازک
شمارهٔ ۱۸۵ — گل گفت به خنده صبحدم با بلبل
شمارهٔ ۱۷۹ — از دل نالم یا ز فلک یا ز فراق
شمارهٔ ۱۸۶ — از عکس رخ تو گل و گلزار خجل
شمارهٔ ۱۸۴ — پا بسته ابروت شدم همچو هلال
شمارهٔ ۱۹۱ — زنهار بکوش تا توانی ای دل
شمارهٔ ۱۹۳ — ای جان و جهان کرده من اندر سر دل
شمارهٔ ۱۸۷ — در صبح رخ دوست نیاز آرد دل
شمارهٔ ۱۹۲ — در صبحدمی که خوش سراید بلبل
شمارهٔ ۱۹۴ — وقتست که باغ را به بار آید گل
شمارهٔ ۱۸۸ — با غصّه روزگار می‌ساز ای دل
شمارهٔ ۱۸۹ — تا کی به غم زمانه سازیم ای دل
شمارهٔ ۱۹۰ — هرچند که تو دشمن جانی ای دل
شمارهٔ ۱۹۶ — وقتست که بر سرم کنی باران گل
شمارهٔ ۱۹۵ — بلبل که تو از جان شده‌ای ناظر گل
شمارهٔ ۱۹۸ — آمد گه آن که خوش بود دامن گل
شمارهٔ ۱۹۷ — دلدار ز شوق رفت در گلشن گل
شمارهٔ ۲۰۱ — در صبح صبا چمن بیاراست ز گل
شمارهٔ ۱۹۹ — ای بر رخ زیبات شده مجنون گل
شمارهٔ ۲۰۰ — تخت چمن جهان که آراست چو گل
شمارهٔ ۲۰۲ — در پای گل و سرو دلم کرد مُقام
شمارهٔ ۲۰۵ — دل را به سر زلف تو آویخته‌ام
شمارهٔ ۲۱۰ — بس زهر که از دست غمت نوشیدم
شمارهٔ ۲۰۹ — از روی چو خورشید تو مهجور شدم
شمارهٔ ۲۰۶ — چون شمع به هجران رخت سوخته‌ام
شمارهٔ ۲۰۷ — بیمارم و کس نیست که آبی دهدم
شمارهٔ ۲۰۴ — رخسار تو چون دمشق و زلف تو چو شام
شمارهٔ ۲۰۸ — بر یاد لبت شبی به روز آوردم
شمارهٔ ۲۰۳ — در باغ رخ تو گل به بار است مدام
شمارهٔ ۲۱۱ — ای بر دل و جان ز هجر او صد بارم
شمارهٔ ۲۱۳ — امروز هوای باغ و بستان دارم
شمارهٔ ۲۱۷ — تا کی غم این جهان فرسوده خورم
شمارهٔ ۲۱۲ — شبهای دراز بیشتر بیدارم
شمارهٔ ۲۱۵ — دل گفت برو سوی گلستان ارم
شمارهٔ ۲۱۶ — خورشید رخا من به کمند تو درم
شمارهٔ ۲۱۴ — با دل گفتم که با تو رازی دارم
شمارهٔ ۲۱۸ — یارب گنهم تو عفو گردان به کرم
شمارهٔ ۲۲۱ — من پیش دو چشم نیمه مستت میرم
شمارهٔ ۲۲۴ — بر آتش عشق تو کبابی ارزم
شمارهٔ ۲۲۲ — پروانه صفت پیش تو در پروازم
شمارهٔ ۲۲۳ — می‌سوزم و با عشق رُخت می‌سازم
شمارهٔ ۲۲۶ — یارب ز گل رخت به خاری برسم
شمارهٔ ۲۲۵ — چون شمع ز سر تا به قدم می‌سوزم
شمارهٔ ۲۱۹ — گرمیِ برش به ناز خَوش خَوش گیرم
شمارهٔ ۲۲۰ — گفتم که هوای یار سرکش گیرم
شمارهٔ ۲۳۱ — چشمش به کرشمه گفت جان می‌بخشم
شمارهٔ ۲۲۹ — تا روی چو ماه تو نهانست ز چشم
شمارهٔ ۲۳۴ — در عشق رخت ز من رمیده‌ست دلم
شمارهٔ ۲۳۲ — بنگر به گل دو رنگ ای ماه عجم
شمارهٔ ۲۳۳ — در آتش روی دوست بگداخت دلم
شمارهٔ ۲۲۸ — ای عشق رخت برده مرا خواب از چشم
شمارهٔ ۲۳۰ — رخسار تواَم ماه تمامست به چشم
شمارهٔ ۲۲۷ — آن دوست که دیدنش بیاراید چشم
شمارهٔ ۲۳۵ — از دست غمت به جان رسیده‌ست دلم
شمارهٔ ۲۳۶ — از دست غم تو تا توانست دلم
شمارهٔ ۲۳۸ — بگرفت غمت باز گریبان دلم
شمارهٔ ۲۳۷ — زین بیش بتا مجوی آزار دلم
شمارهٔ ۲۴۰ — چشم خوش تو ربود یکباره دلم
شمارهٔ ۲۴۱ — بر روی مه تو کرد نظاره دلم
شمارهٔ ۲۴۲ — در دست جفای توست همواره دلم
شمارهٔ ۲۳۹ — جز لعل لب تو نیست درمان دلم
شمارهٔ ۲۴۳ — در هجر رخت شمع صفت گریانم
شمارهٔ ۲۴۵ — چون من قد و بالای تو را یاد کنم
شمارهٔ ۲۴۴ — گر من ز غمت جامه دل چاک زنم
شمارهٔ ۲۴۷ — گفتم که دگر چشم به دلبر نکنم
شمارهٔ ۲۴۶ — با درد تو ای نگار درمان چه کنم
شمارهٔ ۲۴۸ — شب نیست که من یاد تو از جان نکنم
شمارهٔ ۲۴۹ — می‌آیی و لطف و کرمت می‌بینم
شمارهٔ ۲۵۰ — ابروی تو پیوسته به خم می‌بینم
شمارهٔ ۲۵۵ — دایم به خم زلف بتان در بندیم
شمارهٔ ۲۵۸ — تا چند کنی به عالمم سرگردان
شمارهٔ ۲۵۶ — ما داد دل دوست ازین پس ندهیم
شمارهٔ ۲۵۷ — پیوسته ز گردش فلک می‌نرهیم
شمارهٔ ۲۵۱ — تا چند ز هجر تو زبون بنشینم
شمارهٔ ۲۵۲ — تا دیده شد از شب وصالت محروم
شمارهٔ ۲۵۳ — ما دیده به زلف سرکشت دربستیم
شمارهٔ ۲۵۴ — از رنگ رخ تو گل به رنگ آوردیم
شمارهٔ ۲۵۹ — در هجر رخت دلم ملولست ز جان
شمارهٔ ۲۶۱ — ای با غم روی تست دلشاد جهان
شمارهٔ ۲۶۶ — ای چشمه چشم ما به چشمت روشن
شمارهٔ ۲۶۲ — زنهار که دل منه تو بر حال جهان
شمارهٔ ۲۶۳ — آن کس که بجز تو کس ندارد به جهان
شمارهٔ ۲۶۴ — ذوقی دگرست وقت گل می خَوردن
شمارهٔ ۲۶۰ — با زنده دلان نشین و صاحب نفسان
شمارهٔ ۲۶۵ — ای دل دم عشق یار زین بیش مزن
شمارهٔ ۲۶۹ — جانا به شب وصال پیکار مکن
شمارهٔ ۲۷۰ — با روی چو ماه و قد چون سرو چمن
شمارهٔ ۲۷۱ — ببرید ز من نگار مسکین دل من
شمارهٔ ۲۷۲ — درمانده به کار خویش مسکین دل من
شمارهٔ ۲۷۳ — در عشق تو مبتلاست باز این دل من
شمارهٔ ۲۶۸ — ای شخص ضعیف دیده را گریان کن
شمارهٔ ۲۷۴ — چشمت که کرشمه می‌کند با دل من
شمارهٔ ۲۶۷ — ای دیده به دیدار جمالت روشن
شمارهٔ ۲۷۸ — از غمزه مست دوست در خوابم من
شمارهٔ ۲۸۱ — با خصم بگو چند کنی مکر و فسون
شمارهٔ ۲۷۵ — تا کی بود از غمت بلا بر دل من
شمارهٔ ۲۸۲ — ای گشته دلم ز دست هجران پر خون
شمارهٔ ۲۷۷ — انصاف ندارد این بت دلبر من
شمارهٔ ۲۷۶ — حل می‌نشود به عشق تو مشکل من
شمارهٔ ۲۷۹ — زنهار ز جور چرخ وارونه دون
شمارهٔ ۲۸۰ — ای بر دل من عشق تو هر لحظه فزون
شمارهٔ ۲۸۴ — از شرم رخ تو گل ز کار افتاده
شمارهٔ ۲۸۶ — از جور فلک خون به دلم افتاده
شمارهٔ ۲۸۷ — مسکین دل من دور ز جان افتاده
شمارهٔ ۲۸۵ — گل با رخ دوست بی نسق افتاده
شمارهٔ ۲۸۹ — بیداد به من ز حد بشد دادم ده
شمارهٔ ۲۸۸ — ای پیش قدت سرو سهی پست شده
شمارهٔ ۲۸۳ — گفتم چه کنی دوای دل گفتا به
شمارهٔ ۲۹۰ — یارب تو مرا نخست ایمانم ده
شمارهٔ ۲۹۵ — ای بی رخ دوست رفته خواب از دیده
شمارهٔ ۲۹۸ — ای کرده روان فرات خون از دیده
شمارهٔ ۲۹۶ — بیچاره دلم کرد فغان از دیده
شمارهٔ ۲۹۲ — لعلت نمکی در دل ریش افکنده
شمارهٔ ۲۹۱ — ای نوش لبت دلم به نیش افکنده
شمارهٔ ۲۹۷ — دل دست جفا به سر زنان از دیده
شمارهٔ ۲۹۴ — دستارچه از غم جهان آسوده
شمارهٔ ۲۹۳ — از تهمت خصم نیستم آسوده
شمارهٔ ۳۰۲ — اشکم شده از درد روان از دیده
شمارهٔ ۳۰۴ — بیچاره دلم ز هجر تو غم دیده
شمارهٔ ۳۰۳ — ای بی رخ تو چو لاله‌زارم دیده
شمارهٔ ۳۰۵ — خون گشت مرا از غم هجران دیده
شمارهٔ ۳۰۰ — تا گشت بتا رخت نهان از دیده
شمارهٔ ۳۰۶ — ما بنده ز جانیم و تو فرمان می‌ده
شمارهٔ ۲۹۹ — آه از دل بیقرار و آه از دیده
شمارهٔ ۳۰۱ — در هجر تواَم دجله روان از دیده
شمارهٔ ۳۱۰ — تا چند بتا گذر کنم بر در تو
شمارهٔ ۳۱۱ — جانا به کمال حسن مغرور مشو
شمارهٔ ۳۰۷ — یارب تو مرا دولت بینایی ده
شمارهٔ ۳۰۸ — در عشق تو در هر دهنم افسانه
شمارهٔ ۳۱۲ — از عمر عزیز حاصلم چیست بگو
شمارهٔ ۳۱۴ — با عید وصال خویش آخر باز آی
شمارهٔ ۳۰۹ — پیش رخ چون شمع تواَم پروانه
شمارهٔ ۳۱۳ — یا هو یا هو یا الهی هو هو
شمارهٔ ۳۱۵ — روزی دو سه شد که بنده ننواخته‌ای
شمارهٔ ۳۱۶ — چون شمع منم سوخته ساخته‌ای
شمارهٔ ۳۱۷ — چون شمع منم سوخته ساخته‌ای
شمارهٔ ۳۱۸ — شمع رخ خود در دلم افروخته‌ای
شمارهٔ ۳۱۹ — در خاک درت آب رخم ریخته‌ای
شمارهٔ ۳۲۱ — ای نام تو بر زبان جانم جاری
شمارهٔ ۳۲۰ — دلدار نمی‌دهد مرا کام شبی
شمارهٔ ۳۲۲ — تا چند مرا بی سر و سامان داری
شمارهٔ ۳۲۴ — هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری
شمارهٔ ۳۲۸ — سرگردانم چو گوی در دست کسی
شمارهٔ ۳۲۷ — بیچاره دل از فلک جفا بُرده بسی
شمارهٔ ۳۲۹ — یاد تو ز دل دور نباشد نفسی
شمارهٔ ۳۲۳ — محروم مگر از کرمم نگذاری
شمارهٔ ۳۳۰ — افتاده مرا با سر زلفت هوسی
شمارهٔ ۳۲۵ — یارب تو گشا بر من بیچاره دری
شمارهٔ ۳۲۶ — گویند که دوش شحنگان تتری
شمارهٔ ۳۳۴ — تا کرد دلم به عشق رویت میلی
شمارهٔ ۳۳۶ — روزی ز دری گذشتم اندر خیلی
شمارهٔ ۳۳۵ — تا دید جمال تو به چشمم لیلی
شمارهٔ ۳۳۷ — مجنون نفسی بزد که لیلی لیلی
شمارهٔ ۳۳۸ — رنجور غم عشق تواَم تا دانی
شمارهٔ ۳۳۱ — ما ها همه شیرینی و لطف و نمکی
شمارهٔ ۳۳۲ — کردیم بسی جام لبالب خالی
شمارهٔ ۳۳۳ — لیلی لیلی ز دست دل واویلی
شمارهٔ ۳۴۲ — ای داده مرا به عشق سرگردانی
شمارهٔ ۳۴۳ — تا چند دلا ناله و فریاد کنی
شمارهٔ ۳۴۶ — دارم به امید یار خندان دهنی
شمارهٔ ۳۴۴ — تا چند دلم را به غمی رام کنی
شمارهٔ ۳۳۹ — دادم به تو دل من ز سر نادانی
شمارهٔ ۳۴۰ — چون لاله نزار خون جگر تا دانی
شمارهٔ ۳۴۱ — دل چند کشد به عشق سرگردانی
شمارهٔ ۳۴۵ — ای دوست چه شد چه شد که یادم نکنی
شمارهٔ ۳۴۸ — آمد به مشامم از سر زلف تو بوی
شمارهٔ ۳۴۷ — ای مایه درمان نفسی ننشینی
شمارهٔ ۳۴۹ — تا چند به کوی دوست سرگشته شوی
شمارهٔ ۳۵۰ — ای دل تو به او تا نرسی هیچ مگوی
شمارهٔ ۳۵۱ — گفتم بر ما خرام ای سرو سهی
شمارهٔ ۳۵۴ — چون رای بلند تو نباشد رایی
شمارهٔ ۳۵۲ — مانند فلک نیست جهان فرسایی
شمارهٔ ۳۵۳ — ای آنکه به مجرمی تو می‌بخشایی
شمارهٔ ۳۵۵ — دل بستدی از من که کنی دارایی
شمارهٔ ۳۵۶ — از کلبه احزان چو برون فرمایی