شمارهٔ ۲۲۹ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات عمیق شاعر درباره ی دوری معشوق و درد ناشی از آن می‌پردازد. شاعر می‌گوید که چهره زیبای معشوقش از دیده‌ها پنهان است و در غیاب او چشمانش پر از اشک و غم شده است. همچنین، او از سوز دل و رنج فراق شکایت کرده و بیان می‌کند که از دل سوخته‌اش اشک می‌ریزد. در کل، شعر احساس ناتوانی و عذاب روحی ناشی از دوری را به تصویر می‌کشد.