شمارهٔ ۲۴۴ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عمق غم و احساسات شدید شاعری است که از درد و رنج خود می‌سوزد. او می‌گوید اگر از غم بخواهد، لباس دلش را پاره می‌کند و آتش غم را به آسمان می‌فرستد. همچنین گروهی از دل‌تنگی‌هایش بر ماه می‌ترسند، زیرا او از دل غمناک خود، آهی برمی‌آورد که بسیار طاقت‌فرسا و ویرانگر است.