شمارهٔ ۲۴۸ جهان ملک خاتون
جهان ملک خاتون / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
شب نیست که من یاد تو از جان نکنم
و این دیده دل چو شمع گریان نکنم
از سوز و گداز باز ننشینم من
تا رشته جان خویش بریان نکنم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به شدت به یاد محبوبش می‌افتد و بیان می‌کند که هر شب نتوانسته او را فراموش کند. او احساساتی عمیق و سوزناک دارد که دلش را مانند شمعی گریان می‌کند و می‌گوید که از این احساسات رهایی نمی‌یابد تا زمانی که جانش به شدت داغ و ملتهب باشد. شاعر به نوعی از تحمل درد و ناپایداری عشق سخن می‌گوید.