شمارهٔ ۶۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حال دل خود سخن می‌گوید و ابراز ناامیدی می‌کند. او می‌گوید که دلش هوای کسی را ندارد و دستانش نیز در شب هیچ یاری را پیدا نکرده است. همچنین، اشاره به آن دارد که آن معشوق که مانند یک سرو خوش‌قد و قامت است، هرگز به سوی او نیامده و در نهایت در تنهایی و جدایی باقی مانده است.