شمارهٔ ۸ جهان ملک خاتون
جهان ملک خاتون / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
عمریست که تا از تو جداییم بیا
در درد به امّید وفاییم بیا
برخاسته از سر جهان بنشستیم
بر خاک در تو بی نواییم بیا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر از دوری معشوق گلایه می‌کند و از او می‌خواهد که نزد او برگردد. او به درد و امیدی که در دوری معشوق دارد اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود تمام سختی‌ها، باز هم به وفای او امید دارند. در نهایت، شاعر حسرت و بی‌نوایی خود را در دوری از معشوق ابراز می‌کند و از او می‌خواهد که بازآید.