شمارهٔ ۲۰ جلال عضد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف ارزش و بزرگی انسان اشاره دارد. شاعر می‌گوید که آنچه از عمر انسان بر جای می‌ماند، به اندازه‌ای ارزنده است که می‌تواند از خاک او دنیا را زینت بخشد. تنها سایه‌ای که بر روی عرش خداوند می‌افتد، همان سایه انسان است، که نشان‌دهنده اهمیت و مقام والای اوست. در واقع، انسان با وجود خود، به آسمان‌ها شکوه و زیبایی می‌بخشد.