شمارهٔ ۱۳۹ - شادی و غم جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نقد دنیا و ویژگی‌های آن می‌پردازد. شاعر از بی‌خردی مردم و گرفتار شدن آنان در دام حیات مادی و حسد سخن می‌گوید. او از خواننده می‌خواهد که در جستجوی حقیقت و علم باشد و از سرگیجه‌های دنیوی دوری کند. شاعر به چشمان خوانندگان توصیه می‌کند که با بصیرت بنگرند و از ظواهر فریبنده دنیا بپرهیزند. در نهایت، او بر اهمیت قناعت و توجه به ارزش‌های معنوی تأکید می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که در کنار فقر، می‌توان غنای معنوی پیدا کرد و از زرق و برق دروغین دنیا دوری جست.