شمارهٔ ۳۷ - تکیه بدنیا جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی / مقطعات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
کسی کودل درین محنت سرابست
تو چونان دان که او رائی ندارد
ترا زین خاکدان گردی نخیزد؟
که او در غدر همتائی ندارد
مکن تکیه برین گل مهره کو نیز
درین میدان سر و پائی ندارد
ازان که گه بلرزد تا بدانی
که او هم پای برجائی ندارد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند چیزی از دنیا با خود ببرد، حتی اگر به قدرتی همچون سکندر یا ثروتی مانند قارون برسد. همه انسان‌ها با خود به دنیا می‌آیند و در نهایت، بدون چیزی از دنیا می‌روند.