شمارهٔ ۴۷ - غم خان و مان جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر به نقد و بیان حال مسلمانان پرداخته و به ناپسندی رفتار برخی از افراد در پذیرایی و مهمان‌نوازی اشاره می‌کند. او می‌گوید که در یک سفره، انسان‌ها به اندازه‌ای حقیر شده‌اند که میهمانان از پذیرایی منع می‌شوند و حتی در مواردی دربانان اجازه ورود نمی‌دهند. شاعر این سفره را ناپاک می‌داند و بیان می‌کند که لقمه‌های آن به‌قدری کم‌ارزش است که گرسنگی بر آن چیره شده است. به این ترتیب، او به ضعف روابط انسانی و معنویت در جامعه اشاره می‌کند.