شمارهٔ ۵۷ - خامه و خط جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ای ز خورشید رای روشن تو
جوهر عقل کرده استمداد
وی ز نوک سیاه خامه تو
برده جان عطارد استعداد
خط تو و استقامت الفش
ارم مطلقست و ذات عماد
لب و دندان و چشم حورالعین
گه زسین تو زاد و گاه از صاد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به عشق و ارادت عمیق گوینده به رکن‌الدین اشاره دارد. او با وجود اینکه از نظر ظاهری ممکن است در نظر دیگران بی‌برگ و بی‌اهمیت باشد، اما نزد گوینده ارزش و مقام بالایی دارد. او بر این باور است که زندگی بدون خدمت به محبوب، مانند مرگی تلخ است و فقط در سایه عشق اوست که زندگی معنایی پیدا می‌کند.