شمارهٔ ۱۱۰ جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از غم و اندوه خود صحبت می‌کند و اشاره می‌کند که دیگر جایی برای غم در زندگی‌اش نیست. او به کسی می‌گوید که اگر قرار است کاری انجام دهد، باید به جوانی و زندگی او توجه کند و از او بگذرد. به نوعی شاعر احساس می‌کند که نیاز به رهایی از غم و توجه به زندگی دارد.