رباعیات — دیوان اشعار جمال‌الدین عبدالرزاق

Name: رباعیات — دیوان اشعار جمالالدین عبدالرزاق
Author: جمالالدین عبدالرزاق اصفهانی

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — از چشم تو صد زخم درشت است مرا
شمارهٔ ۲ — دل بنهادم هر غم و تیماری را
شمارهٔ ۱۰ — بس رنگ که نقاش ازل می آمیخت
شمارهٔ ۳ — هر چند ز بهر چون تو جانانی را
شمارهٔ ۹ — ای کشته چو من هزار در پای غمت
شمارهٔ ۴ — یاری که دل من است مسکن او را
شمارهٔ ۵ — ای دوست چنین مکن فرامشت مرا
شمارهٔ ۶ — روییست چو ماه عنبرآمیز او را
شمارهٔ ۸ — یکباره ز ما فلک فراغت دادت
شمارهٔ ۷ — ای عشق چه دردی تو که درمانت نیست
شمارهٔ ۱۱ — در راه دلم ز عشق تو صد دام است
شمارهٔ ۱۳ — ای دیده دل ریش جگر خورده تست
شمارهٔ ۱۲ — سوز دل من ز بهر بار غم تست
شمارهٔ ۱۴ — با دلبر خود بکام دل گشتم جفت
شمارهٔ ۱۶ — دلبر که ز من روی بعمدا بنهفت
شمارهٔ ۱۵ — گر شرم همی از آن و این باید داشت
شمارهٔ ۱۸ — دل قصد وصال دلکشی کرد و برفت
شمارهٔ ۱۷ — هر چند که شد گرمی بازار تو سست
شمارهٔ ۲۵ — بادم که وجود من بجز زحمت نیست
شمارهٔ ۲۶ — در عشق اگر به زور و زر کار نکوست
شمارهٔ ۲۱ — با تو سخنم ز باد بی سنگ ترست
شمارهٔ ۲۰ — لعل تو ازان زمرد آورد نبات
شمارهٔ ۱۹ — باسبلت سبز یارب آن لب چه لبست
شمارهٔ ۲۲ — یک شب بمراد دل کسی شاد نزیست
شمارهٔ ۲۳ — گفتم که چو فتنه چشم تو خفته بهست
شمارهٔ ۲۴ — شیرین سخنم گرچه لطیف و نیکوست
شمارهٔ ۲۸ — گفتی که دلم به وصل تو شاد و کش است
شمارهٔ ۲۹ — صبر از دل ریش من همی بگریزد
شمارهٔ ۳۰ — ای وصل تو شایسته چو عمر جاوید
شمارهٔ ۳۱ — آن سنبل پست پر ز تابش نگرید
شمارهٔ ۳۴ — خط تو گرش کسی بخط میخواند
شمارهٔ ۳۲ — دانی سخنت شکسته چون می‌آید
شمارهٔ ۳۳ — گفتم چو خطت برنگ موی تو شود
شمارهٔ ۲۷ — آن یار جفا جوی وفادار شدست
شمارهٔ ۳۶ — گفتم سخنی با تو و بد گفتم بد
شمارهٔ ۳۸ — کار تو همه سرکشی و ناز بود
شمارهٔ ۳۷ — زلفی که بر او بند و گره باشد صد
شمارهٔ ۴۰ — گفتم که مرا چشم تو می پست کند
شمارهٔ ۳۹ — هجران تو از دو چشم من خواب ببرد
شمارهٔ ۴۱ — زان غالیه دان کزاو دلم خون آید
شمارهٔ ۴۲ — جائی که غمت بقصد جان برخیزد
شمارهٔ ۳۵ — گفتم می خوشگوار پیش آور زود
شمارهٔ ۴۷ — آن شیفته را چو باد در بوق افتاد
شمارهٔ ۴۶ — گرچه ز تو بر دلم ستم میگذرد
شمارهٔ ۴۸ — بر من غم عشق بینهایت برسید
شمارهٔ ۴۹ — روزی که بر منت گذاری باشد
شمارهٔ ۵۰ — جانا زمن سوخته به زین پرسند
شمارهٔ ۴۳ — دردا که دلم زهجر خون خواهد شد
شمارهٔ ۴۵ — هر کس که نشان آن لب و دندان دید
شمارهٔ ۴۴ — حسن تو اگر چه خیمه بر ماه زند
شمارهٔ ۵۸ — هر دم ز توام غمی دگر باید برد
شمارهٔ ۵۲ — تا کی ز توام جفای دلسوز رسد
شمارهٔ ۵۳ — نه با تو مرا خلوت و جام می بود
شمارهٔ ۵۵ — شاها بتو ایزد همه آفاق سپرد
شمارهٔ ۵۱ — افسوس که شد جوانی و چیز نماند
شمارهٔ ۵۴ — تا طره بدان روی دلارای افکند
شمارهٔ ۵۶ — زین پس دل من بمهر یکتا نشود
شمارهٔ ۵۷ — شبهای جهان مگر بهم پیوستند
شمارهٔ ۵۹ — زاواز خوش تو عقل مدهوش شود
شمارهٔ ۶۰ — ناگاه چنین کرانه جوئی که چه بود
شمارهٔ ۶۱ — چون بیخبری از غمم ایماه چه سود
شمارهٔ ۶۲ — یک شهر همیکنند فریاد و نفیر
شمارهٔ ۶۳ — زینگونه که شد خوار و فرومایه هنر
شمارهٔ ۶۴ — گفتم که چراست گرد آن تنگ شکر
شمارهٔ ۶۶ — جانا نم دیده وتف سینه نگر
شمارهٔ ۶۵ — تا من ز رخ خوب تو گشتم مهجور
شمارهٔ ۶۸ — گفتی مگذر بکوی ما در زین پس
شمارهٔ ۶۷ — ای روی تو را برده مه چرخ نماز
شمارهٔ ۷۰ — زلفی که همی نهاد سر بر قدمش
شمارهٔ ۷۴ — گفتم که بزلف در کجا دارم دل
شمارهٔ ۶۹ — در جامه ازرق آن بت عشوه فروش
شمارهٔ ۷۱ — آن ماه که آفتاب نامست رخش
شمارهٔ ۷۲ — نادیده هنوز آن رخ غم پردازش
شمارهٔ ۷۳ — یک بوسه زلعل خویش کم گیر و ببخش
شمارهٔ ۷۸ — بر آتش غم فتاده چون زلف توام
شمارهٔ ۷۷ — دلخسته آنزلف چو چوگان توام
شمارهٔ ۸۲ — من جمله زبان ز حرص چون بید شدم
شمارهٔ ۸۰ — بی دیدن دوست دیدگانرا چکنم
شمارهٔ ۷۵ — در هجر تو گفتم که ز جان میترسم
شمارهٔ ۸۱ — من آتش دشمنان بباد انگارم
شمارهٔ ۷۹ — در عشق تو تیره حال چون خال توأم
شمارهٔ ۷۶ — در فرقت تو دلی پر از خون دارم
شمارهٔ ۸۷ — گفتم در گوش اگر دهی راه سخن
شمارهٔ ۸۸ — اکنون که فلک بقصد من بست میان
شمارهٔ ۸۳ — بگذشت ز عشق دولت بی غمیم
شمارهٔ ۹۰ — جز در سر زلف تو نیاساید جان
شمارهٔ ۸۹ — دی وعده خلاف کردم ای عهد شکن
شمارهٔ ۸۵ — از دور زمانه هیچ می ناسایم
شمارهٔ ۸۶ — گفتم ز چه چون بوصل مقدور شوم
شمارهٔ ۸۴ — ایدل نکنی تو زین فضولیها کم
شمارهٔ ۹۵ — پیراهن و فوطه بر تن روشن تو
شمارهٔ ۹۴ — تا چند کشیم جور عالم من و تو
شمارهٔ ۹۷ — زین سان که منم به عشق در کیست بگو
شمارهٔ ۹۶ — تا دست رهی گسست از دامن تو
شمارهٔ ۹۱ — ای دل غم را نهاد باید گردن
شمارهٔ ۹۸ — زلفی که همه سال دل و جان برد او
شمارهٔ ۹۲ — نی رای تو بر سر عنایت کردن
شمارهٔ ۹۳ — دل گر غم تو چنین خورد وای بر او
شمارهٔ ۱۰۱ — در باغ شدم قصد سوی می کرده
شمارهٔ ۱۰۰ — نا یافته شهرخی ز وصلش ناگاه
شمارهٔ ۱۰۳ — دلدار کمان دلبری کرد به زه
شمارهٔ ۱۰۴ — از بسکه همیکنم بشب ناله و آه
شمارهٔ ۱۰۲ — گه تاب سر زلف مشوش میده
شمارهٔ ۹۹ — دوشم چه شبی بود ز دل تاب شده
شمارهٔ ۱۰۶ — در لطف به نکته سخن می مانی
شمارهٔ ۱۰۵ — جانا تو چنین بجنگ با من زچه
شمارهٔ ۱۰۷ — گر دسترسی به سیم و زر داشتمی
شمارهٔ ۱۰۸ — ای دل اگرم امان جان بایستی
شمارهٔ ۱۰۹ — بر زلف تو از گره نشان بایستی
شمارهٔ ۱۱۱ — یک روز به طبع با رهی دم نزنی
شمارهٔ ۱۱۰ — در ساخته بر غم من دیگر جای
شمارهٔ ۱۱۲ — باز این دل سرگشته هجران پیمای
شمارهٔ ۱۱۳ — بی دیدن من جان جهانم چونی؟
شمارهٔ ۱۱۴ — ما را ندهد سپهر یک جرعه می
شمارهٔ ۱۱۶ — ای بیش ز مه به نیکویی و کم نی
شمارهٔ ۱۱۵ — نه چون رخ تو گلی بود یاسمنی
شمارهٔ ۱۱۹ — تا چند دل آزاری و رخ برتابی
شمارهٔ ۱۲۰ — خود از همه کار جور کردن دانی
شمارهٔ ۱۲۲ — در حسن مماثلت به یوسف نکنی
شمارهٔ ۱۱۸ — دی وعده خلاف آمد از آن آزردی
شمارهٔ ۱۱۷ — گر روی چو مه ز من نهانی نکنی
شمارهٔ ۱۲۱ — ای دوست اگر نصیحتم می شنوی