بخش ۱۰۰ - تمثیل جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، سگکی استخوانی را در دهان دارد و در کنار آب روان می‌بیند. آب صاف و روشن باعث می‌شود که سگ فکر کند در آب استخوان دیگری وجود دارد. با شتاب دهانش را باز می‌کند تا به آن استخوان به‌ظاهر موجود در آب برسد، اما استخوانی که در دهان داشت نیز به آب می‌افتد. در نهایت، سگ به خاطر توهمی که از وجود استخوان در آب داشت، هم استخوان واقعی خود را از دست می‌دهد. این شعر به مفهوم توهم و فریبندگی دنیای ظاهری اشاره دارد.