بخش ۱۰۴ - قصه آن پهلوانی که مخنثی را دید که در جوار کعبه خود را بر خاک انداخته و از خوف گناهان خود فریاد و زاری برگفته گفت خداوندا این مخنث را بیامرز یا بار گناهان او را بر گردن من نه که از بیم تو بخواهد مرد جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، یک پهلوان ایرانی در حال طواف کعبه است که به طور ناگهانی به مخنثی گریان برخورد می‌کند. این مخنث به شدت از گناه خود پشیمان است و از خداوند طلب بخشش می‌کند. پهلوان با دیدن حال او متاثر می‌شود و به خدا دعا می‌کند تا این مخنث را ببخشد. وی به این نکته اشاره می‌کند که اگر خداوند به او رحم نکند، ممکن است این شخص به شدت دچار حرمان و اندوه شود. پهلوان در ادامه می‌گوید که در فرازهای زندگی، اگر کسی به حقیقت و خدا نزدیک شود، نباید از دیگران جدا شود و باید با همرهان خود همراه باشد. زیرا تنهایی و دوری از هم‌نشینان می‌تواند به درد و رنج منجر شود. در نهایت، او بر اهمیت دوستی و همراهی در مسیر زندگی تاکید می‌کند.