بخش ۱۵۸ - در بیان آنکه مدح اهل بیت رسول صلی الله علیه و علی آله و سلم در حقیقت مدح مادح است به محبت و مناسبت با ایشان جامی
جامی / دفتر اول / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
مادح اهل بیت در معنی
مدحت خویشتن کند یعنی
مؤمنم موقنم خدای شناس
وز خدایم بود امید و هراس
از کجی ها در اعتقادم پاک
نیست از طعن کج نهادم باک
دوستدار رسول و آل ویم
دشمن خصم بد خصال ویم
جوهر من ز کان ایشان است
رخت من از دکان ایشان است
همچو سلمان شدم ز اهل البیت
گشت روشن چراغ من زان زیت
انا مولی لهم و مولی القوم
کان منهم و لا أخاف اللوم
مست عشقند عاشقان دائم
لایخافون لومت اللائم
چون بود عشق صادقان درسم
کی ز کید منافقان ترسم
این نه رفض است محض ایمان است
رسم معروف اهل عرفان است
رفض اگر هست حب آل نبی
رفض فرض است بر ذکی و غبی
لوکان رفضا حب آل محمد
فلیشهد الثقلان انی رافضی
شافعی آن که سنت نبوی
ز اجتهاد قویم اوست قوی
به زبان فصیح و لفظ متین
گفت در طی شعر سحر آیین
گر بود رفض حب آل رسول
یا تولا به خاندان بتول
گو گوا باش آدمی و پری
که شدم من ز غیر رفض بری
کیش من رفض و دین من رفض است
رفع من رفض و مابقی خفض است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این متن به مدح اهل بیت پیامبر اسلام می‌پردازد و عشق و ارادت خود را به ایشان بیان می‌کند. او خود را مؤمن و خداشناس معرفی کرده و ابراز می‌کند که از عقاید ناصحیح و انتقادات بی‌مورد بی‌خبر است. شاعر عشق به رسول و خانواده‌ی او را جزئی از ایمان خود می‌داند و بر این باور است که محبت به اهل بیت، نه تنها یک اعتقاد فرهنگی بلکه یک الزام دینی است. او با بیان اینکه در محبت اهل بیت کسی نباید از انتقادات بترسد، تاکید می‌کند که عشق واقعی به اهل بیت بخشی از عرفان است. در نهایت، شاعر از بی‌واسطگی خود در محبت به آل محمد صحبت کرده و عشق به آنها را به عنوان دین خود معرفی می‌کند.