بخش ۷۶ - در بیان آنکه آدمی کل است و سایر اشیا به مثابه اجزا جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به توصیف جایگاه انسان به عنوان موجودی برزخی و جامع می‌پردازد. او آدمی را ترکیبی از جمال الهی و صورت مادی می‌داند که در او ذات حق و صفات بی‌نهایتش تجلی یافته است. انسان به دقایق عرفانی و حقایق ملکوتی متصل است و در باطنش در یک وحدت عمیق غرق شده، در حالی که ظاهرش ممکن است بی‌روح و خشک به نظر برسد. شاعر به ما می‌گوید که تمامی صفات خدا در انسان وجود دارد؛ انسان علم، شنیدنی، دیدنی، گفتگو، اراده و حیات را در خود دارد. تمام موجودات، از جمله افلاک، زمین و موجودات زنده، در ذات او متجلی شده‌اند. او هم نیکی و هم بدی را در خود دارد و حتی ابلیس نیز که برتری انسان را نادیده گرفت، در واقع تصویری از جمال الهی را نبیند. در نهایت، شاعر می‌گوید که هستی انسان سبب شناخت و عرفان است و او خود تجلی کمالات عرفانی است.