بخش ۲۰ - اشارت به آنکه کتاب الله قدیم است جامی
جامی / اعتقادنامه / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
چون کتاب خدا کلام خداست
از صفات کلام بنده جداست
مکن از حق کران چو معتزلی
لایزالیش دان و لم یزلی
حرف و صوتی که نو به نو حادث
می شود نیست چون دو آن لابث
باشد آن پیش عقل خرده شناس
مر کلام قدیم را چو لباس
دمبدم گر شود لباس بدل
شخص صاحب لباس را چه خلل
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به تفکر درباره کلام خدا و ویژگیهای آن میپردازد. شاعر اشاره میکند که کلام خدا از صفات بندگان جداست و نباید آن را مانند معتزلیها محدود و ناقص دانست. کلام خدا (قرآن) قدیم و ازلی است و نه جدید و حادث. اگر کلام مانند لباس باشد که عوض میشود، باز هم روح و جوهر اصل آن (خدا) تغییر نمیکند. در نهایت، بر عقل اصرار دارد که به کلام قدیم احترام بگذارد و آن را بهدرستی درک کند.