بخش ۲۴ - اشارت به نفختین جامی
جامی / اعتقادنامه / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
چون شود نوبت جهان آخر
وز قیامت نشانه ها ظاهر
نشود یافت هیچ کس به جهان
کالله الله برآیدش به زبان
مر سرافیل را دهد دستور
حق تعالی که در دمد در صور
زان دمیدن خلایق عالم
همه میرند چون چراغ از دم
عمرها زیر گنبد دوار
نبود از جنس آدمی دیار
بار دیگر ز حق شود مأمور
که کند نفخ صور صاحب صور
در دمد در قوالب و ابدان
به یکی دم زدن هزاران جان
گرچه ابدان بود پراکنده
همچو آتش به دم شود زنده
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر در مورد روز قیامت و روشنگری نشانههای آن است. شاعر بیان میکند که وقتی زمان پایان جهان فرا برسد، هیچکس نمیتواند در آن روز از خداوند چیزی بگوید و همه چیز به زبان خداوند جاری خواهد شد. در آن زمان، فرشتهای به نام سرافیل دستور دارد تا در سور نفخ کند و با دمیدن در آن، تمام موجودات عالم جان میگیرند، حتی اگر بدنها پراکنده باشند. در اینجا شاعر به توصیف قدرت پروردگار و اثرات دم نفخ در زندگی و مرگ موجودات اشاره میکند.