بخش ۲۹ - اشارت به خلود کفار در نار و خروج بعض عصات به شفاعت جامی
جامی / اعتقادنامه / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
هر که افتد به دوزخ از کفار
جاودان جای او بود در نار
ور بود مؤمن فتاده ز راه
سوزد آنجا به قدر جرم و گناه
یا خود او را شفاعت شفعا
برهاند ازان جزا و سزا
ور دری از شفیع نگشاید
ارحم الراحمین ببخشاید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت‌ها اشاره شده است که هر کسی که به دوزخ برود، به‌عنوان کفار در آنجا باقی می‌ماند. مؤمنانی که در مسیر درست افتاده و به دوزخ می‌روند، به اندازه گناهانشان عذاب می‌بینند. اما ممکن است شفاعتی از سوی شفاعت‌کنندگان به کمک آن‌ها بیاید و آن‌ها را نجات دهد. اگر شفاعت‌کننده‌ای پیدا نشود، تنها رحمت خداوند می‌تواند آن‌ها را ببخشد.