بخش ۵ - اشارت به حیات جامی
جامی / اعتقادنامه / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
از صفاتش یکی حیات آمد
که امام همه صفات آمد
نه حیاتش به روح و نفس و تن است
بلکه او زنده هم به خویشتن است
او به خود زنده ایست پاینده
زندگان دگر به او زنده
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به صفاتی از یک امام اشاره دارد که از جمله آن‌ها "حیات" است. این حیات نه تنها به روح و نفس و بدن وابسته نیست، بلکه امام خود به ذاتش زنده و پاینده است و دیگر موجودات نیز به واسطه او حیات دارند. به عبارتی، حیات واقعی و پایدار از آن اوست و دیگران به او وابسته‌اند.