نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۷۳ - قال رسول الله صلی الله علیه و سلم مثل المؤمن مثل النحلة لا تأکل الا طبیبا و لا تضع الا طبیبا جامی

جامی / دفتر دوم / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

گفت خیرالبشر رسول خدای

آن فزون از همه به دانش و رای

که بود مؤمن بلند محل

به مثل راست همچو منج عسل

مگس شهد چون رود در باغ

دارد از غیر طیبات فراغ

همچنین مؤمنان نیکوکار

از جهان طعمه های نیکوخوار

عیب پوشند و در هنر نگرند

گل و ریحان طیبات خورند

شهدهای ثنای گوناگون

از ممر زبان دهند برون

از نبی آنچه حجت این است

الخبیثات للخبیثین است

هر که بینی ز ناقص و کامل

نیست الا به جنس خود مایل

اولیا یار اولیا باشند

اشقیا جفت اشقیا باشند

ور دو ضد را به هم قرین یابی

راز بردار و همنشین یابی

دان که جنسیت نهانی هست

که به ظاهر بر آن نیابی دست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف ویژگی‌های مؤمنان و ارتباط آن‌ها با یکدیگر پرداخته است. شاعر در ابتدا به مقام والای پیامبر و دانش و حکمت او اشاره می‌کند. سپس به ویژگی‌های مؤمنان نیکوکار اشاره می‌کند که مانند عسل شیرین و خوشبو هستند و از طعمه‌های پاک و نیکو بهره می‌برند. شاعر می‌گوید که مؤمنان عیوب یکدیگر را می‌پوشانند و به هنر و خوبی‌های یکدیگر توجه می‌کنند. همچنین بیان می‌کند که هر فرد به نوع خود کشش دارد و نیکوکاران با یکدیگر هم‌نشین می‌شوند، در حالی که بدکاران همدیگر را جذب می‌کنند. در نهایت، شاعر به وجود یک جنسیت نهانی اشاره می‌کند که با ظاهر افراد قابل مشاهده نیست، اما رابطه‌های عمیق میان انسان‌ها را شکل می‌دهد.