بخش ۳۶ - مناجات در طلب کردن توبه و ثبات بر آن و نادیدن آن از خود و استوار ساختن آن به تقوا و ورع جامی
جامی / سبحة‌الابرار / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)
ای ز هر رو همه را روی به تو
روی هر ذره ز هر سوی به تو
کار ما چیست گنه ورزیدن
عادت تو گنه آمرزیدن
توبه از بنده بود سست نهاد
توبه آنست کش از توست گشاد
بار نه بار فکن هر دو تویی
توبه ده توبه شکن هر دو تویی
هر که شد گمشده تیه گناه
جز به توبه نشود روی به راه
جامی گمشده را بخش نجات
توبه روزی کن و بر توبه ثبات
نخوت توبه برون بر ز سرش
دیدن توبه بپوش از نظرش
پیش آن دیده که روشن نظر است
دیدن توبه گناه دگر است
می زند این همه از هستی سر
کس نخورد از شجر هستی بر
از ورع هر که زبردستی یافت
پنجه زورور هستی تافت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به موضوع توبه و آمرزش الهی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که همه موجودات به سوی خداوند روی دارند و گناهکاران باید به توبه روی بیاورند. توبه برای بندگان نوعی بازگشت به سوی خداست و باید با ثبات و استقامت در آن عمل کنند. همچنین، توبه‌کننده باید از خودپرستی و خودبینی دوری کند تا بتواند به درک واقعی گناه و آغوش رحمت خداوند دست یابد. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند از نتیجه گناه‌ها فرار کند و تنها با توبه و درخواست آمرزش به راه نجات دست می‌یابد.