(۶) مَنْ لَمْ یَشْکُرِ النَّاسَ لَمْ یَشْکُرِ اللهَ. (جامع الترمذی) جامی
جامی / رسالهٔ اربعین / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
به تو نعمت ز دست هر که رسد
نِه به میدان شکرگویی، پای
کی به شکر خدا قیام کند
تارکِ شکرِ بندگان خدای
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این بیت شاعر به نعمتهایی اشاره دارد که انسانها از دیگران دریافت میکنند و تأکید میکند که شکرگزاری تنها در میدانهای خاصی نیست. همچنین، سوالی مطرح میکند که آیا کسی به شکری از خدا برمیخیزد در حالی که شکر بندگان او را نادیده میگیرد؟ در واقع، شاعر به اهمیت شکرگزاری از بندگان خدا و ارتباط آن با شکرگزاری از خداوند اشاره دارد.