بخش ۲۳ جامی
جامی / روضهٔ نخستین (در ذکر احوال مشایخ صوفیه) / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
بشر حافی را - رحمة الله علیه - مریدی با وی گفت: چون نان به دست آورم نمی دانم که به کدام نان خورش خورم فرمود که نعمت عافیت را فرا یاد آر و آن را نان خورش خویش انگار.
چو نان خشک نهد پیش خویش ناداری
که روح را دهد از خوان فقر پرورشی
به نان خورش چو شود طبعش آن زمان مایل
چو ذکر عافیتش نیست هیچ نان خورشی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
بشر حافی، شخصی عرفانی و زاهد در اسلام، به مرید خود می‌گوید که وقتی نان به دست می‌آورد، باید نعمت عافیت را به یاد بیاورد و آن را به عنوان غذای اصلی خود در نظر بگیرد. او می‌افزاید که اگر انسان یاد نعمت عافیت را فراموش کند، به رغم اینکه نان در دستش باشد، روحش فقر و ناداری را حس خواهد کرد و به حقیقت هیچ نانی نخواهد چشید. در واقع، اهمیت یادآوری نعمت‌های الهی و شکرگزاری از آن‌ها باعث می‌شود که فرد از واقعیت‌های روحانی و معنوی زندگی خود بهره‌مند شود.