بخش ۴ جامی
جامی / روضهٔ نخستین (در ذکر احوال مشایخ صوفیه) / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
در خبر است که خدای تعالی فردای قیامت با بنده از مفلسی و بی مایگی شرمنده می گوید که فلان دانشمند یا عارف را در فلان محله می شناختی؟ گوید: آری می شناختم فرمان رسد تو را به وی بخشیدم.
قدر من در صف عشاق تو زان پستتر است
که زنم گام ارادت به مقامات وصول
در دلم نقش شده نام گدایان درت
بس بود نامه احوال مرا مهر قبول
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این متن، به موضوع قیامت و حساب و کتاب آخرت اشاره شده است. گفته میشود که خداوند در روز قیامت از بندگان میپرسد که آیا فلان دانشمند یا عارف را میشناختهاند و اگر پاسخ مثبت باشد، خداوند از فضل خود به آنها میبخشد. این جمله نشاندهنده اهمیت ارتباط با اهل علم و معرفت در درک و دستیابی به رحمت الهی است. همچنین شعر پایانی بیانگر احساس ناتوانی عاشق در مقایسه با محبوب است و از ارادت و محبت او به حضرت حق سخن میگوید. این احساس میتواند نماد تلاش برای رسیدن به مقامات بلند و پذیرش رحمت الهی باشد.