بخش ۹ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

مأمون غلامی داشت که مسئول تهیه آب طهارت بود و گاهی آفتابه یا سطل گم می‌شد. یک روز مأمون به او گفت که ای کاش آن آفتابه و سطلی که می‌بردی را هم می‌خریدی. غلام پاسخ داد که می‌تواند یکی از سطل‌ها را بفروشد. مأمون دو دینار به او داد و سطل را خرید. پس از خرید گفت که حالا این سطل در امان است. شاعر در پایان می‌گوید که بهتر است انسان در وقت نیاز، به چیزهایی بی‌ارزش تن ندهد تا به خطر انداختن جانش نرسد.