بخش ۶ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

فاضلی برای یکی از دوستانش نامه می‌نوشت و شخصی در کنار او نشسته بود و به طور پنهانی متن نامه را می‌خواند. فاضلی این موضوع را متوجه شد و به او نوشت که اگر این شخص دزدی در کنار او نبود، می‌توانست رازهایش را به راحتی بنویسد. آن شخص ادعا کرد که نامه را نخورده است، اما فاضلی با کنایه به او گفت هر کس که دزدیده‌اش می‌خواند، به طور ناخودآگاه می‌فهمد که چه خوب و چه بدی در آن نهفته است. در نهایت، فاضلی به این نتیجه رسید که بهتر است از فردی که طمع به رازهایش دارد، دوری کند.