شمارهٔ ۲۳۱ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به درد و رنج ناشی از جدایی از دوستش اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که در زیر پای دوستش، سرش پایین آمده و از ایشان دور افتاده است. شاعر خود را در میان جمعیت تنها می‌بیند و چون افسون شده، به‌سوی دوستش کشیده می‌شود. او به خاطر زیبایی و تاثیر عمیق دوستش تمام دنیا را فراموش کرده و فقط در حال لذت بردن از عشق اوست. شاعر در حالی که در مقام و شهرت از دیگران کمتر است، اما در وفاداری و محبت خود از همه پیشی می‌گیرد. در نهایت، او از دوستش می‌خواهد که او را از این دایره محبت بیرون نکند، زیرا دوستش برای او بسیار ارزشمند است.