غزلیات — فاتحة الشباب جامی

Name: غزلیات — فاتحة الشباب جامی
Author: جامی

جامی / فاتحة الشباب

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — یا من بدا جمالک فی کل ما بدا
شمارهٔ ۳ — خلیلی لاحت لنا دور سلمی
شمارهٔ ۴ — هر چه اسباب جمال است رخ خوب تو را
شمارهٔ ۷ — زد به رفتار خوش قدت ره ما
شمارهٔ ۶ — شرف کعبه بود کوی تو را
شمارهٔ ۵ — چند سوی چمن آیم به هوایت چو صبا
شمارهٔ ۸ — گاه در دل ساز و گه در دیده جا
شمارهٔ ۲ — حرز جانهاست نام دلبر ما
شمارهٔ ۱۲ — شد برقع روی تو چو مهت زلف شب آسا
شمارهٔ ۱۰ — اگر هر دم زنی صد تیغ بر ما
شمارهٔ ۱۱ — احن شوقا الی دیار لقیت فیها جمال سلمی
شمارهٔ ۱۴ — چو اشک خویشتن غلتم میان خاک و خون شب‌ها
شمارهٔ ۱۵ — ریزم ز مژه کوکب بی‌ماه‌رخت شب‌ها
شمارهٔ ۱۳ — عمری ز رخت بودم با خاطر خوش جانا
شمارهٔ ۹ — لب لعل تو کام اهل وفا
شمارهٔ ۱۶ — از خارخار عشق تو در سینه دارم خارها
شمارهٔ ۲۲ — ای غمت تخم شادمانی ها
شمارهٔ ۲۰ — تا بر ورق گل زدی از مشک رقم‌ها
شمارهٔ ۱۹ — هر شب افروخته از آتش دل مشعله‌ها
شمارهٔ ۲۱ — ای برده رخت رونق گل‌ها و سمن‌ها
شمارهٔ ۲۴ — شد سحر قاید اقبال من شیدا را
شمارهٔ ۲۳ — به کعبه گر ننمایی جمال خود ما را
شمارهٔ ۱۷ — تجلی الراح من کاس تصفی الروح فاقبلها
شمارهٔ ۱۸ — نسیم الصبح زر منی ربی نجد و قبلها
شمارهٔ ۲۵ — سیمین ذقنا سنگدلا لاله عذارا
شمارهٔ ۲۶ — خدای خیر دهاد آن جوان رعنا را
شمارهٔ ۲۹ — شد خاک قدم طوبی آن سرو سهی قد را
شمارهٔ ۳۰ — پیر ما بگذاشت آخر شیوه زهاد را
شمارهٔ ۳۲ — یارب انصافی بده آن شیخ دعوی دار را
شمارهٔ ۲۷ — زلف تو بر مه پریشان کرده مشک ناب را
شمارهٔ ۲۸ — من نه تنها خواهم این خوبان شهرآشوب را
شمارهٔ ۳۱ — عشق باید کز دو عالم فرد سازد مرد را
شمارهٔ ۳۵ — بخرام و باز جلوه ده آن سرو ناز را
شمارهٔ ۳۳ — چند بوسم دست و پا پیک دیار یار را
شمارهٔ ۳۶ — برکش ای صوفی ز سر این خرقه سالوس را
شمارهٔ ۳۷ — من که جا کردم به دل آن کافر بدکیش را
شمارهٔ ۳۹ — مطرب امشب ساز کن با ناله من چنگ را
شمارهٔ ۴۰ — من که خدمت کرده ام رندان درد آشام را
شمارهٔ ۳۸ — هر دم افروزی چو گل رخسار آتشناک را
شمارهٔ ۳۴ — کیست کز عشاق پیغامی رساند یار را
شمارهٔ ۴۲ — رحمی بده خدایا آن سنگدل جوان را
شمارهٔ ۴۸ — دو هفته شد که ندیدم مه دو هفته خود را
شمارهٔ ۴۵ — گوشه برقع فتاد از طرف رخ آن ماه را
شمارهٔ ۴۷ — رخنه کردی دل به قصد جان من دیوانه را
شمارهٔ ۴۱ — می فزایی خط مشکین عارض چون سیم را
شمارهٔ ۴۶ — ای مه خرگه نشین از رخ برافکن پرده ا
شمارهٔ ۴۳ — گذشت از حد خروش و گریه ابر نوبهاران را
شمارهٔ ۴۴ — معلم گو مده تعلیم بیداد آن پریرو را
شمارهٔ ۵۱ — زان همی ریزم سرشک لاله رنگ خویش را
شمارهٔ ۵۴ — چه بخت بود که ناگه بر سر رسید مرا
شمارهٔ ۴۹ — منم ز جان شده بنده مه یگانه خود را
شمارهٔ ۵۳ — بس که می آیم به کویت شرم می آید مرا
شمارهٔ ۵۵ — خوش است ناز تو ای سرو گل عذار مرا
شمارهٔ ۵۶ — چه سود گریه خون چشم اشکبار مرا
شمارهٔ ۵۰ — بام برآی و جلوه ده ماه تمام خویش را
شمارهٔ ۵۲ — گر بدانی قیمت یک تار موی خویش را
شمارهٔ ۶۱ — بگشا دری از تیغ جفا سینه ما را
شمارهٔ ۶۲ — ای در ابرو گره افکنده چه حال است تو را
شمارهٔ ۶۳ — با اسیران نظری نیست تو را
شمارهٔ ۵۸ — با تو یک دم بخت من همدم نمی سازد مرا
شمارهٔ ۵۷ — فروغ روی تو خورشید و مه بس است مرا
شمارهٔ ۶۰ — ای با تو ز گل فراغ ما را
شمارهٔ ۶۴ — گرچه هر روزی ز صد ره کم نمی بینم تو را
شمارهٔ ۵۹ — جدایی می کند بنیاد ما را
شمارهٔ ۶۵ — آن که از حلقه زرگوش گران است او را
شمارهٔ ۶۸ — ای مهر تو از صبح ازل هم نفس ما
شمارهٔ ۷۰ — ساقی بیا که دور فلک شد به کام ما
شمارهٔ ۶۹ — کار ما جز فکر مردن نیست دور از یار ما
شمارهٔ ۷۲ — هر کجا جلوه کند آن بت چالاک آنجا
شمارهٔ ۷۱ — کاش ویران شود از سیل فنا خانه ما
شمارهٔ ۶۶ — کیست آن مه که درآمد ز در خلوت ما
شمارهٔ ۶۷ — ساقی به جدل حل نشود مسئله ما
شمارهٔ ۷۵ — تو را ای نازنین هر سو ز دلها صد سپه بادا
شمارهٔ ۷۷ — خال و خط جانفزاست اینها
شمارهٔ ۸۰ — به گوش مه رسد آواز یاربم هر شب
شمارهٔ ۷۹ — بدا برق بطحاء و الدمع ساکب
شمارهٔ ۷۸ — روحی فداک ای صنم ابطحی لقب
شمارهٔ ۷۶ — برفت عقل و دل و دین و ماند جان تنها
شمارهٔ ۷۴ — صبر از دل و دل از من و من از وطن جدا
شمارهٔ ۷۳ — طرف باغ و لب جوی و لب جام است اینجا
شمارهٔ ۸۲ — چند ای معلم هر روز تا شب
شمارهٔ ۸۴ — آفتاب حسن طالع شد چو افکندی نقاب
شمارهٔ ۸۵ — هر کجا زد خیمه چون ماه سپهر آن آفتاب
شمارهٔ ۸۶ — ای روی تو اختر جهان تاب
شمارهٔ ۸۱ — به مه من که رساند که من دلشده هر شب
شمارهٔ ۸۷ — ای تو را قد خوب و ابرو خوب و زلف و چهره خوب
شمارهٔ ۸۳ — تا نمودی لب و چه غبغب
شمارهٔ ۸۸ — هر صبح کآفتاب رخت سر زند ز جیب
شمارهٔ ۹۲ — دلا به طرف چمن جام خوشگوار طلب
شمارهٔ ۹۶ — صلای باده زد پیر خرابات
شمارهٔ ۹۵ — ای صفات تو نهان در تتق وحدت ذات
شمارهٔ ۸۹ — چون نصیب ما نشد وصل حبیب
شمارهٔ ۹۰ — می زند مشت به رویم که مبین سوی حبیب
شمارهٔ ۹۴ — ای آفتاب روی تو عکس فروغ ذات
شمارهٔ ۹۱ — دردمندم عاجزم بیمار و تنها و غریب
شمارهٔ ۹۳ — ای در هوای مهر تو ذرات کاینات
شمارهٔ ۱۰۲ — پیش ازان روزی که گردون خاک آدم می سرشت
شمارهٔ ۱۰۳ — گر بود در خاک پیشم رویم از کوی تو خشت
شمارهٔ ۱۰۴ — عشقت که بود کعبه ارباب سلامت
شمارهٔ ۹۸ — بر درت جا کنند اهل نجات
شمارهٔ ۹۷ — ای درت کعبه ارباب نجات
شمارهٔ ۹۹ — صد خارم از فراق تو در پای دل شکست
شمارهٔ ۱۰۰ — گر آن بی وفا عهد یاری شکست
شمارهٔ ۱۰۱ — گفتمش ای سخت دل عهد تو سست است از نخست
شمارهٔ ۱۰۹ — گذر فتاد به سر وقت کشتگان غمت
شمارهٔ ۱۱۱ — بوی جان یافتم ز پیرهنت
شمارهٔ ۱۱۲ — پیرانه سر کشیدم سر در ره سگانت
شمارهٔ ۱۰۶ — چشم بگشادم پس از هجران به ابروی خوشت
شمارهٔ ۱۰۵ — بحمدالله که بازم دیده روشن شد به دیدارت
شمارهٔ ۱۰۸ — پیش ازان دم که دهم جان من بیدل ز غمت
شمارهٔ ۱۰۷ — در کنج غم نشستم خرسند با خیالت
شمارهٔ ۱۱۰ — تا کی ز دیر آمدن و زود رفتنت
شمارهٔ ۱۱۴ — ای واضح و الضحی جبینت
شمارهٔ ۱۱۸ — لاله قدح باده و گل شاهد رعناست
شمارهٔ ۱۱۶ — مرا چو قبله نگردد به عیدگه رویت
شمارهٔ ۱۱۷ — قربان شدن به تیغ جفای تو عید ماست
شمارهٔ ۱۱۹ — عاشق تو شهید تیغ بلاست
شمارهٔ ۱۲۰ — تو را صباحت ترک و فصاحت عرب است
شمارهٔ ۱۱۵ — صد شاخ گل تازه نشاندم به هوایت
شمارهٔ ۱۱۳ — تو حور جنتی اما ز چشم فتانت
شمارهٔ ۱۲۱ — این چه رخسار و چه خط وین چه لب است
شمارهٔ ۱۲۶ — تارک درویش تارک فارغ از تاج زر است
شمارهٔ ۱۲۷ — منشور دولتی که ز عشقم میسر است
شمارهٔ ۱۲۲ — وادی عشق که جز تشنه در او نایاب است
شمارهٔ ۱۲۸ — یار رفت از دیده لیکن روز و شب در خاطر است
شمارهٔ ۱۲۳ — ساقی بیا و باده ده اکنون که فرصت است
شمارهٔ ۱۲۴ — خطت گرد لب آن مشکین نبات است
شمارهٔ ۱۲۵ — ابروی خوشت که ماه عید است
شمارهٔ ۱۳۰ — مرا کار از غم عشق تو زار است
شمارهٔ ۱۲۹ — بگذر از توبه و تقوی که همه پندار است
شمارهٔ ۱۳۲ — قدم به طرف چمن نه که سبزه نوخیز است
شمارهٔ ۱۳۵ — در صورت تو سر جمالی که مجمل است
شمارهٔ ۱۳۳ — باز در بزم غمت نعره نوشانوش است
شمارهٔ ۱۳۶ — خیال خال لبت تخم مزرع امل است
شمارهٔ ۱۳۱ — بیا که روی تو خورشیدِ عالم‌افروز است
شمارهٔ ۱۳۴ — مقیم کوی تو را فسحت حرم تنگ است
شمارهٔ ۱۴۱ — هلال عید جستن کار عام است
شمارهٔ ۱۴۳ — آتش اندر خرمن ما زد رخت وین روشن است
شمارهٔ ۱۴۲ — نهفته سیم به زیر قبا که این بدن است
شمارهٔ ۱۴۴ — یاقوت لب تو قوت جان است
شمارهٔ ۱۴۰ — لطافتی که رخت را ز جعد خم به خم است
شمارهٔ ۱۳۷ — شاهد بستان که چشمش نرگس و رویش گل است
شمارهٔ ۱۳۹ — غرض از چاشنی عشق توام درد و غم است
شمارهٔ ۱۳۸ — صبحدم عرض چمن کن که هوا معتدل است
شمارهٔ ۱۵۱ — مه شمع شب افروز و رخت نور تجلی ست
شمارهٔ ۱۴۶ — دلم ز هجر خراسان ازان هراسان است
شمارهٔ ۱۵۲ — خوبان هزار و از همه مقصود من یکی ست
شمارهٔ ۱۴۷ — کیست آن شوخ که مهمان تهیدستان است
شمارهٔ ۱۴۵ — مگو که قطع بیابان عشق آسان است
شمارهٔ ۱۴۸ — آن کیست سواره که بلای دل و دین است
شمارهٔ ۱۵۰ — ای که جان و دل آگاه تو را همراه است
شمارهٔ ۱۴۹ — روی خود را مگو شریک مه است
شمارهٔ ۱۵۸ — در همه شهر دلی کو که نه خون کرده توست
شمارهٔ ۱۵۳ — سینه تنگم نه جای چون تو زیبا دلبری ست
شمارهٔ ۱۵۴ — مرا از درد تو بر سینه داغی ست
شمارهٔ ۱۵۵ — دلم پیرانه سر با خردسالی ست
شمارهٔ ۱۵۶ — چرخ را جامی نگون دان کز می عشرت تهی ست
شمارهٔ ۱۵۹ — صبح دولت را فروغ از آفتاب روی توست
شمارهٔ ۱۶۰ — نقاش ازل کان خط مشکین رقم اوست
شمارهٔ ۱۵۷ — ای شهسوار حسن که جانم فدای توست
شمارهٔ ۱۶۲ — تویی که درد و غمت یار ناگزیر من است
شمارهٔ ۱۶۱ — جفای تو که بسی خوشتر از وفای من است
شمارهٔ ۱۶۶ — نامه کز جانان رسد منشور اقبال من است
شمارهٔ ۱۶۳ — این همه خونابه کاندر چشم گریان من است
شمارهٔ ۱۶۸ — لاله بی روی تو داغ دل ماست
شمارهٔ ۱۶۷ — حریم منزل جانان برون ز عالم ماست
شمارهٔ ۱۶۴ — ز دل زبانه آتش که در دهان من است
شمارهٔ ۱۶۵ — هر نشان کز خون دل بر دامن چاک من است
شمارهٔ ۱۷۶ — برد شوخی دل ز من اما نخواهم گفت کیست
شمارهٔ ۱۷۰ — چنین رخی که تو داری حکایت گل چیست
شمارهٔ ۱۷۲ — باز این خمار در سرم از چشم مست کیست
شمارهٔ ۱۶۹ — ای ترک شوخ این همه ناز و عتاب چیست
شمارهٔ ۱۷۱ — ساقی شراب لعل بگردان بهانه چیست
شمارهٔ ۱۷۳ — باز چشمم درفشان از لعل گوهربار کیست
شمارهٔ ۱۷۵ — آن سرو ناز بر لب بام ایستاده کیست
شمارهٔ ۱۷۴ — من پس زانوی غم تا یار هم زانوی کیست
شمارهٔ ۱۸۰ — ازان درج گوهر تکلم خوش است
شمارهٔ ۱۷۹ — به هر منزل که جانان من آنجاست
شمارهٔ ۱۸۳ — غمت تا در دلم منزل گرفته ست
شمارهٔ ۱۷۷ — روز میدان است ترک شهسوار من کجاست
شمارهٔ ۱۸۴ — تا عشق توام زبون گرفته ست
شمارهٔ ۱۷۸ — وه که باز از کف من دامن مقصود برفت
شمارهٔ ۱۸۱ — از کوی زهد ساحت میخانه خوشتر است
شمارهٔ ۱۸۲ — درویش را سرا سر کوی فنا بس است
شمارهٔ ۱۹۱ — با خیال آن دو ابرو هر گهم خواب آمده ست
شمارهٔ ۱۸۶ — گرچه خلقی ز تو در دام بلا افتاده ست
شمارهٔ ۱۸۵ — خوش آن که وقت گل لب جویی گرفته است
شمارهٔ ۱۸۸ — باز هوای چمنم آرزوست
شمارهٔ ۱۸۷ — روی خوب تو مهوش افتاده ست
شمارهٔ ۱۹۲ — کس از خوبان وفا هرگز ندیده ست
شمارهٔ ۱۹۰ — به جانب سفر آن ترک تندخو رفته ست
شمارهٔ ۱۸۹ — چو یار دور چه سود ار بهار نزدیک است
شمارهٔ ۱۹۷ — گر دل از عشق توام چاک بود باکی نیست
شمارهٔ ۱۹۳ — خوی تو بسی نازک و ما را ادبی نیست
شمارهٔ ۱۹۸ — مؤثر در وجود الا یکی نیست
شمارهٔ ۱۹۹ — غزالی چون تو در صحرای چین نیست
شمارهٔ ۱۹۴ — عید شد یک دل نمی بینم که اکنون شاد نیست
شمارهٔ ۱۹۵ — مذهب عشق خودپسندی نیست
شمارهٔ ۲۰۰ — به خوبی خم ابروی تو مه نو نیست
شمارهٔ ۱۹۶ — در بر سیمین دلت گر سخت تر از سنگ نیست
شمارهٔ ۲۰۲ — صاحبدلی که نرد وفا عاشقانه باخت
شمارهٔ ۲۰۱ — بی تو مرا خانه جز گوشه ویرانه نیست
شمارهٔ ۲۰۵ — چشمت ز غمزه تیغ و ز مژگان خدنگ ساخت
شمارهٔ ۲۰۴ — بیا که چرخ مشعبد هزار شعبده ساخت
شمارهٔ ۲۰۳ — لبت قوت جان از شکرخنده ساخت
شمارهٔ ۲۰۶ — سودای عشقت از دو جهانم یگانه ساخت
شمارهٔ ۲۰۷ — بیا که شاهد بستان ز رخ نقاب انداخت
شمارهٔ ۲۰۸ — پرتو شمع رخت عکس بر افلاک انداخت
شمارهٔ ۲۱۶ — دی که آن نازنین سخن می گفت
شمارهٔ ۲۱۱ — لب گشادی تا سخن گویی در سیراب ریخت
شمارهٔ ۲۱۴ — درمانده ای به حکم قضا از بلا گریخت
شمارهٔ ۲۱۵ — دل رخت را ز روشنی مه گفت
شمارهٔ ۲۱۰ — غمت روز مرا رسم شب آموخت
شمارهٔ ۲۱۳ — دلم چون داستان غم فرو ریخت
شمارهٔ ۲۰۹ — بر فلک دوش از خروش من دل اختر بسوخت
شمارهٔ ۲۱۲ — خط تو در دامن گل سنبل سیراب ریخت
شمارهٔ ۲۲۱ — ما امید از دوست ببریدیم و رفت
شمارهٔ ۲۲۲ — آن که بر گل گره از جعد سمن بوی تو بست
شمارهٔ ۲۱۷ — باده تا چاشنیی زان لب چون نوش گرفت
شمارهٔ ۲۲۴ — این زمینی ست که سرمنزل جانان بوده ست
شمارهٔ ۲۲۰ — آن نه خط است که گرد رخ زیباش گرفت
شمارهٔ ۲۲۳ — ابر نیسان سایه بان بر طارم گردون زده ست
شمارهٔ ۲۱۹ — دل که روزی چند با دیدار جانان خو گرفت
شمارهٔ ۲۱۸ — آن سفر کرده کش از ما دل گرفت
شمارهٔ ۲۲۷ — مرا عشق عزیزی خوار کرده ست
شمارهٔ ۲۲۸ — چشمم خیال قد تو جز نخل تر نبست
شمارهٔ ۲۳۲ — دور از رخ تو چنانم ای دوست
شمارهٔ ۲۲۹ — کس شیوه آن دلبر چالاک ندانست
شمارهٔ ۲۲۵ — دلم از خم صفا جام مصفا زده است
شمارهٔ ۲۲۶ — ترک گلچهره من خیمه به صحرا زده است
شمارهٔ ۲۳۱ — چه گویم کز فراقت چونم ای دوست
شمارهٔ ۲۳۰ — ای که هرگز نشود زلف کجت با ما راست
شمارهٔ ۲۳۴ — چون سایه به خاک افکند آن سرو نه بر من
شمارهٔ ۲۳۷ — دور از رخ تو چنانم ای دوست
شمارهٔ ۲۳۹ — یار خطی که بر عذار نوشت
شمارهٔ ۲۳۶ — چه گویم کز فراقت چونم ای دوست
شمارهٔ ۲۴۰ — یار نازک دل که بی موجب ز من آزار داشت
شمارهٔ ۲۳۵ — ای که هرگز نشود زلف کجت با ما راست
شمارهٔ ۲۳۸ — دوش بر یاد تو چشمم دم به دم خون می‌گریست
شمارهٔ ۲۳۳ — دوش بر یاد تو چشمم دم به دم خون می‌گریست
شمارهٔ ۲۴۱ — شب یاد رخت در دل ویران شده ره داشت
شمارهٔ ۲۴۲ — دردا که یار جانب ما را نگه نداشت
شمارهٔ ۲۴۴ — بر سر کویی که روزی سرو ناز من گذشت
شمارهٔ ۲۴۸ — آن سنگدل چو پیش اسیران غم نشست
شمارهٔ ۲۴۳ — صبا ز چشم من آن خاک پا دریغ نداشت
شمارهٔ ۲۴۵ — جان تن فرسوده را با غم هجران گذاشت
شمارهٔ ۲۴۷ — تا ز آتش تب شمع رخت تاب گرفته ست
شمارهٔ ۲۴۶ — باز بر شکل دگر می بینمت
شمارهٔ ۲۵۶ — ای ز لعل تو زنده نام مسیح
شمارهٔ ۲۵۵ — ایهاالساقی ادر کاس الصبوح
شمارهٔ ۲۵۱ — نیست شب وصل تو مه را رواج
شمارهٔ ۲۴۹ — در بزم ما که می رود از نقل و جام بحث
شمارهٔ ۲۵۲ — درین خرابه مکش بهر گنج غصه و رنج
شمارهٔ ۲۵۴ — ز ایوان کاخ میکده آمد علی الصباح
شمارهٔ ۲۵۰ — ای خاک ره تو عرش را تاج
شمارهٔ ۲۵۳ — سر زلفت که هست از باد گاهی راست گاهی کج
شمارهٔ ۲۵۹ — رخش همت تند و ملک فقر را میدان فراخ
شمارهٔ ۲۶۰ — ای بی لب توام به دهان قند ناب تلخ
شمارهٔ ۲۶۳ — ای دریغ کاخ امانی به غم و شادی بند
شمارهٔ ۲۶۱ — ما خسته خاطریم و دل افگار و دردمند
شمارهٔ ۲۵۸ — ز مهر روی تو هر شب کنم نظاره صبح
شمارهٔ ۲۶۲ — شد به نقش هستی خود بند شیخ خودپسند
شمارهٔ ۲۶۴ — دل ز خوبان نکشد جز سوی آن سرو بلند
شمارهٔ ۲۵۷ — دارم از پیر مغان نقل که در دین مسیح
شمارهٔ ۲۷۱ — ساقی به شکل جام زر آمد هلال عید
شمارهٔ ۲۶۹ — خنده ای زد دهنت رسته دندان بنمود
شمارهٔ ۲۷۰ — حلقه گوش تو را هر که بدین لطف بدید
شمارهٔ ۲۶۵ — دلم از حلقه زلف تو شد بند
شمارهٔ ۲۷۲ — باز صبح طرب از مطلع امید دمید
شمارهٔ ۲۶۸ — چیست می دانی صدای چنگ و عود
شمارهٔ ۲۶۷ — شب ماه عید را ز شفق چرخ جلوه داد
شمارهٔ ۲۶۶ — از یار کهن نمی کنی یاد
شمارهٔ ۲۷۵ — وصلت نیافت دل به خیال تو جان سپرد
شمارهٔ ۲۷۶ — خاکی که زیر پای خود آن شوخ بسپرد
شمارهٔ ۲۷۹ — خوش آن که غم عشقت با جان وی آمیزد
شمارهٔ ۲۷۸ — چو ترک سرخوشم از خواب ناز برخیزد
شمارهٔ ۲۷۷ — چنین کان ترک عاشق‌کش به حسن خویش می‌نازد
شمارهٔ ۲۸۰ — آن قوم که احرام سر کوی تو بستند
شمارهٔ ۲۷۳ — ز سبزه گرد لب جوی خط تازه دمید
شمارهٔ ۲۷۴ — تو طفل خردسالی و ما پیر سالخورد
شمارهٔ ۲۸۲ — با آنکه اهل دل ز علایق مجردند
شمارهٔ ۲۸۶ — آمد خزان عمر و مرا گونه زرد کرد
شمارهٔ ۲۸۷ — تیر تو افتاد دور جان من افگار کرد
شمارهٔ ۲۸۳ — سپاه دوست کزین سو سوار می گذرید
شمارهٔ ۲۸۸ — مطرب آهنگ ترنم های شوق انگیز کرد
شمارهٔ ۲۸۴ — ای کسانی که در آن کوی گذاری دارید
شمارهٔ ۲۸۱ — خرم دل آنها که به میخانه نشستند
شمارهٔ ۲۸۵ — میل خم ابروی توام پشت دو تا کرد
شمارهٔ ۲۹۳ — پیش تو جا نمی توانم کرد
شمارهٔ ۲۹۲ — شبی به سوی تو از دیده پای خواهم کرد
شمارهٔ ۲۹۴ — پیش ازان روز که این طاق مقرنس کردند
شمارهٔ ۲۹۱ — دلم میل یکی سرو سهی کرد
شمارهٔ ۲۸۹ — آن سرو دی به قصد سلامم قیام کرد
شمارهٔ ۲۹۵ — بگذشت یار و سوی اسیران نظر نکرد
شمارهٔ ۲۹۰ — وه که آن ترک پری پیکر مرا دیوانه کرد
شمارهٔ ۲۹۶ — وه که آن سلطان به مظلومان نگاهی هم نکرد
شمارهٔ ۳۰۱ — بی تو عاشق چو نظر در قدح لاله کند
شمارهٔ ۳۰۰ — تا کی آن شوخ مرا بیند و نادیده کند
شمارهٔ ۲۹۹ — فرخنده عیدی کان جوان از پشت زین جولان کند
شمارهٔ ۲۹۸ — هر شبی آهم حریم سدره را روشن کند
شمارهٔ ۳۰۴ — جان از آن لب‌ها حکایت می‌کند
شمارهٔ ۳۰۲ — فردا که دوست کشته خود را ندا کند
شمارهٔ ۳۰۳ — حادی که بهر ناقه سلمی حدا کند
شمارهٔ ۲۹۷ — چو ترک سرکش من پای در رکاب کند
شمارهٔ ۳۱۰ — شبم در ماتم هجران دو ابرو در خیال آمد
شمارهٔ ۳۰۹ — خاک کویش را پس از کشتن به خونم گل کنید
شمارهٔ ۳۰۶ — دل به چنگ غمت آهنگ سرودی نکند
شمارهٔ ۳۰۸ — پاکبازان همه نظاره آن روی کنند
شمارهٔ ۳۰۵ — آن مه به جانب سفر آهنگ می‌کند
شمارهٔ ۳۱۲ — رخ خود به خون نگارم که نگار من نیامد
شمارهٔ ۳۱۱ — لله الحمد که آن مه ز سفر باز آمد
شمارهٔ ۳۰۷ — لعل لبت به لطف حکایت نمی‌کند
شمارهٔ ۳۲۰ — ز خاکم چو خونین گیایی برآید
شمارهٔ ۳۱۳ — یارب چه شد امروز که آن ماه نیامد
شمارهٔ ۳۱۴ — چو در شبگون لباس آن مه به گشت شب برون آید
شمارهٔ ۳۱۶ — از بس که چشم دارم کان مه ز در درآید
شمارهٔ ۳۱۸ — گر از پیراهنت بویی به طرف گلستان آید
شمارهٔ ۳۱۹ — هر آه جگرسوز که از سینه برآید
شمارهٔ ۳۱۷ — چو ترکش بسته از راه آن سوار نازنین آید
شمارهٔ ۳۱۵ — مرا بر هر زمین از دیده اشک لاله گون آید
شمارهٔ ۳۲۶ — دی دولتم مساعد و اقبال بنده بود
شمارهٔ ۳۲۵ — در آن کو می روم هر لحظه باشد یار پیش آید
شمارهٔ ۳۲۳ — به سینه گر نه غمت دمبدم فرود آید
شمارهٔ ۳۲۴ — چه شد یارب که آن سرو خرامان دیر می آید
شمارهٔ ۳۲۷ — دی که بود آن کافر سرکش که ترکش بسته بود
شمارهٔ ۳۲۸ — دوش چشم من به خواب و بخت من بیدار بود
شمارهٔ ۳۲۱ — چو محمل بسته بر عزم سفر جانان برون آید
شمارهٔ ۳۲۲ — به چنگ غم دلم از ناله تنگ می‌آید
شمارهٔ ۳۳۱ — دوش در بزم گدا شاه فرو آمده بود
شمارهٔ ۳۳۴ — هرشب از زلف تو حال من پریشان‌تر بود
شمارهٔ ۳۳۳ — رفتم به باغ و سرو خرامان من نبود
شمارهٔ ۳۳۵ — هر شبم در سر خیال آن لب میگون بود
شمارهٔ ۳۲۹ — تا کی از هجر تو با غم همنشین خواهیم بود
شمارهٔ ۳۳۶ — مرا به کوی تو خواهم که خانه‌ای باشد
شمارهٔ ۳۳۰ — گر نماند آن غنچه لب با من چنان خندان که بود
شمارهٔ ۳۳۲ — دی چو دید آن مه مرا از راه گردیدن چه بود
شمارهٔ ۳۴۴ — تا دلم را پا در آن کو بسته شد
شمارهٔ ۳۴۲ — تا دامن آن تازه گل از دست برون شد
شمارهٔ ۳۳۸ — ساقی بیا که میکده را فتح باب شد
شمارهٔ ۳۴۱ — ز طاق ابروی تو پشت طاقتم خم شد
شمارهٔ ۳۴۳ — ساقیا اطراف باغ از سبزه تر تازه شد
شمارهٔ ۳۳۷ — خوش آنکه وصال تو میسر شده باشد
شمارهٔ ۳۳۹ — چون برید از تن رگ جان آه دل آهسته شد
شمارهٔ ۳۴۰ — دل با خیال آن لب میگون ز دست شد
شمارهٔ ۳۴۶ — کدام سر که درین آستانه خاک نشد
شمارهٔ ۳۴۷ — چو لب به کوزه نهی کوزه نبات شود
شمارهٔ ۳۵۰ — زان پیشتر که میکده از ما تهی شود
شمارهٔ ۳۴۹ — مهر جمالش از دل دیوانه کی شود
شمارهٔ ۳۴۸ — به عزم گشت چو آن نازنین سوار شود
شمارهٔ ۳۵۱ — هیچ گه بینم که آن مه مهربان من شود
شمارهٔ ۳۵۲ — جرمی که رخت ما به حریم فنا کشد
شمارهٔ ۳۴۵ — باز خون دلم از دیده روان خواهد شد
شمارهٔ ۳۵۹ — دردا که عشق یار به دیوانگی کشید
شمارهٔ ۳۶۰ — هیچ شب بی تو دلم ناله به گردون نکشید
شمارهٔ ۳۵۳ — طبع مردم سوی خوبان وفاکیش کشد
شمارهٔ ۳۵۷ — خطت قوت ازان لعل خندان کشید
شمارهٔ ۳۵۴ — گرنه یار از زلف برقع پیش روی خود کشد
شمارهٔ ۳۵۸ — شب دل سوخته آهی ز سر درد کشید
شمارهٔ ۳۵۵ — بازم کمند شوق به سوی تو می‌کشد
شمارهٔ ۳۵۶ — رخت ز غالیه خط گرد آفتاب کشید
شمارهٔ ۳۶۵ — آنچه از آتش غم با دل غمناک رود
شمارهٔ ۳۶۴ — نشکسته دلی ز هجر کی از دیده خون رود
شمارهٔ ۳۶۲ — ماه من تا کمر از موی میان نگشاید
شمارهٔ ۳۶۱ — به گلگشت بهار این خاطر ناشاد نگشاید
شمارهٔ ۳۶۳ — بر من از خوی تو هر چند که بی داد رود
شمارهٔ ۳۶۸ — آن ترک شوخ بین که چه مستانه می‌رود
شمارهٔ ۳۶۶ — در چمن یارم چو با آن لطف و بالا می‌رود
شمارهٔ ۳۶۷ — بر رخ زردم نه اشک است این که گلگون می‌رود
شمارهٔ ۳۷۵ — اگر ناز و فریب چشم شوخت این چنین ماند
شمارهٔ ۳۷۴ — روی تو آفتاب را ماند
شمارهٔ ۳۶۹ — دوستان بازم عجب کاری فتاد
شمارهٔ ۳۷۰ — گر کار دل عاشق با کافر چین افتد
شمارهٔ ۳۷۳ — تو را هرگز گذر بر جانب گلشن نمی‌افتد
شمارهٔ ۳۷۶ — شد خیال آن خط از دل وان رخ مهوش بماند
شمارهٔ ۳۷۲ — چشمم از گریه چو در ورطه خون می‌افتد
شمارهٔ ۳۷۱ — اگر هر شب نه در بستر نم از چشم ترم افتد
شمارهٔ ۳۷۸ — مرا ز مایه سودا امید سود نماند
شمارهٔ ۳۷۷ — یار رفت از چشم و در دل خارخار او بماند
شمارهٔ ۳۸۴ — سحر نسیم صبامژده حبیب آورد
شمارهٔ ۳۸۲ — نمی خواهم که با من هیچ یاری همنشین گردد
شمارهٔ ۳۷۹ — گرچه پیش تو مرا هیچ ره و روی نماند
شمارهٔ ۳۸۳ — رسید قاصد و درجی ز مشک ناب آورد
شمارهٔ ۳۸۰ — خاطر خوبان به صید اهل دل مایل نماند
شمارهٔ ۳۸۱ — کسی کو شب به بالین من بیمار می‌گردد
شمارهٔ ۳۸۷ — آهوی چشم تو دل شیران دین برد
شمارهٔ ۳۸۹ — نه پیکی که از ما پیامش برد
شمارهٔ ۳۸۵ — مهی که حسن خطش بر بتان شکست آورد
شمارهٔ ۳۹۱ — لبم از خاک پات می گوید
شمارهٔ ۳۹۲ — دل قدت را بلاست می‌گوید
شمارهٔ ۳۹۰ — یار جستم که غم از خاطر غمگین ببرد
شمارهٔ ۳۸۸ — کو صبا تا ره به سرو خوش خرام من برد
شمارهٔ ۳۸۶ — یاد آن مطرب که ما را هر چه بود از یاد برد
شمارهٔ ۳۹۵ — لبم از شعله شوق آبله پر خون زد
شمارهٔ ۳۹۷ — یار کز ساعد آستین بر زد
شمارهٔ ۳۹۳ — با تو آن کس که ز هر جا سخنی می گوید
شمارهٔ ۳۹۶ — آن کج کله چو کاکل گلبوی شانه زد
شمارهٔ ۳۹۴ — با تو آنان که حدیث چو منی می گویند
شمارهٔ ۴۰۰ — جان بخشد از لب کشته را وانگه به خون فرمان دهد
شمارهٔ ۳۹۹ — چو مست من ز خمار شبانه برخیزد
شمارهٔ ۳۹۸ — تو را چو مشک تر از برگ یاسمین خیزد
شمارهٔ ۴۰۸ — حقه لعل تو از جوهر جان ساخته‌اند
شمارهٔ ۴۰۱ — می رسد باد صبا وز یار یادم می دهد
شمارهٔ ۴۰۳ — جز سر کویش من آواره را مسکن مباد
شمارهٔ ۴۰۲ — گفتم از تو بر دلم هر دم کم از صد غم مباد
شمارهٔ ۴۰۶ — چون سوار آن خسرو خوبان به راهی بگذرد
شمارهٔ ۴۰۵ — صبح ما از تو به غم شام به ماتم گذرد
شمارهٔ ۴۰۷ — تا تو را شکلی بدینسان ساختند
شمارهٔ ۴۰۴ — هر که خواهد سوی آن شوخ ستمگر گذرد
شمارهٔ ۴۱۳ — بس که چشمان تو خون اهل عالم ریختند
شمارهٔ ۴۱۲ — وقت آن شد کز فلک زرین حمایل بگسلند
شمارهٔ ۴۱۴ — آن کیست که شهری همه دیوانه اویند
شمارهٔ ۴۰۹ — چه خجسته صبحدمی کزان گل نورسم خبری رسد
شمارهٔ ۴۱۰ — خاست هر سو فتنه گویی فتنه جوی من رسید
شمارهٔ ۴۱۱ — قدسیان کین پرده های سبز گردون بسته اند
شمارهٔ ۴۱۵ — بساط زرکش شاهی چه نقش ما دارد
شمارهٔ ۴۱۶ — به وقت گل چو بی تو آرزوی گلشنم گیرد
شمارهٔ ۴۲۰ — ای آرزوی جان دهن از گفت و گو مبند
شمارهٔ ۴۱۸ — وقت گل زان گونه کز گل سبزه تر می‌دمد
شمارهٔ ۴۱۹ — اشکم از دیده چو بی آن رخ گلگون بچکد
شمارهٔ ۴۲۱ — عاشق به سینه بهر تو پیکان فرو خورد
شمارهٔ ۴۲۲ — این همه خون از لب لعل تو دل چون می خورد
شمارهٔ ۴۲۴ — هر شب ز غمت بس که دلم زار بنالد
شمارهٔ ۴۱۷ — کسی کش نیست طاقت کز قبا پیراهنت بیند
شمارهٔ ۴۲۳ — چو نی از ناله بیشم قصه هجران فرو ریزد
شمارهٔ ۴۲۸ — ماه نو بر شکل جام آمد نماز شام عید
شمارهٔ ۴۲۹ — شبم چون دل ز تاب تب بسوزد
شمارهٔ ۴۳۱ — هیچ نقلم به دهان چون دهنت نیست لذیذ
شمارهٔ ۴۳۰ — چون به شرح غم تو خامه نهم بر کاغذ
شمارهٔ ۴۳۲ — حلقه زر تا به گوشت جای کرد ای سیمبر
شمارهٔ ۴۲۶ — عید است و چون گل هر کسی خندان به روی یار خود
شمارهٔ ۴۲۵ — سرو من در سایهٔ سنبل سمن می‌پرورد
شمارهٔ ۴۲۷ — خیز ساقی کز فروغ صبح شد خاور سفید
شمارهٔ ۴۴۰ — ابشروا اذ لاح من نجد مقامات السرور
شمارهٔ ۴۳۴ — به خونم گر کشی تیغ ای ستمگر
شمارهٔ ۴۳۳ — ز رشک قدت ای سرو سمنبر
شمارهٔ ۴۳۵ — روزه چون می داری ای شیرین پسر
شمارهٔ ۴۳۷ — شد مه عید از شفق چون جام زر باز آشکار
شمارهٔ ۴۳۶ — کند گل چون رخت خود را تصور
شمارهٔ ۴۳۹ — گل خوش است و عید خوش وز هر دو خوشتر وصل یار
شمارهٔ ۴۳۸ — بر کنار دجله دور از یار و مهجور از دیار
شمارهٔ ۴۴۵ — عاشقم بی دلم غریب و اسیر
شمارهٔ ۴۴۴ — گرچه طفلی و هنوزت شکر آلوده شیر
شمارهٔ ۴۴۶ — شد به زلفش دل شکسته اسیر
شمارهٔ ۴۴۷ — عید است و دارد هر کسی عزم تماشای دگر
شمارهٔ ۴۴۱ — الله الله ز کجا می رسد آن غیرت حور
شمارهٔ ۴۴۸ — ای ز مشکین طره ات بر هر دلی بند دگر
شمارهٔ ۴۴۲ — خطی ست بر گل رویت ز مشک تر مسطور
شمارهٔ ۴۴۳ — زد سحر طایر قدس ز سر سدره صفیر
شمارهٔ ۴۴۹ — زهی ز فتنه تو را هر طرف سپاه دگر
شمارهٔ ۴۵۲ — ای دهانت ز لب و لب ز دهان شیرینتر
شمارهٔ ۴۵۰ — ای تو را از گل سیراب تنی نازک تر
شمارهٔ ۴۵۳ — خوشا گل کامده ست از نازنینان چمن بر سر
شمارهٔ ۴۵۵ — عمری ست نور چشم جهان بین ماست یار
شمارهٔ ۴۵۴ — ای سهی سرو تو را سنبل مشکین بر سر
شمارهٔ ۴۵۱ — ای تو را دامن ز گلبرگ بهاری پاکتر
شمارهٔ ۴۵۶ — رخ زرد دارم ز دوری آن در
شمارهٔ ۴۶۱ — تیر مژه تنها به دل تنگ مینداز
شمارهٔ ۴۶۲ — دلا ز قید حریفان بی‌خرد بگریز
شمارهٔ ۴۵۷ — لله الحمد که بعد از سفر دور و دراز
شمارهٔ ۴۶۴ — پیر شدیم و به دل داغ جوانان هنوز
شمارهٔ ۴۶۳ — زهی مهر از رخت شرمنده مه نیز
شمارهٔ ۴۵۸ — خرامان بگذر ای سرو سرافراز
شمارهٔ ۴۶۰ — خطت فتنه ست و لبها فتنه انگیز
شمارهٔ ۴۵۹ — از خزان برگ رزان ریزان شد ای گل چهره خیز
شمارهٔ ۴۷۲ — درین ره خضر همت همرهم بس
شمارهٔ ۴۶۵ — رفتی و من ملازم این منزلم هنوز
شمارهٔ ۴۶۷ — دیده جز خاک درت خواب نبیند هرگز
شمارهٔ ۴۷۱ — آن دو رخ را جامع آیات زیبایی شناس
شمارهٔ ۴۷۰ — عید شد هر کس ز یاری عیدیی دارد هوس
شمارهٔ ۴۶۹ — رفت عقل و صبر و هوش ای دل مکن از ناله بس
شمارهٔ ۴۶۸ — یاد بادت که ز من یاد نکردی هرگز
شمارهٔ ۴۶۶ — آمد بهار و گلرخ من در سفر هنوز
شمارهٔ ۴۷۴ — ای باد صبح آن گل سیراب را بپرس
شمارهٔ ۴۷۵ — جام لعلش نگر از باده گلرنگ مپرس
شمارهٔ ۴۷۳ — گر روی به مردم ننمایی چه کند کس
شمارهٔ ۴۷۶ — قلاش وش دیدم بتی ای وقت آن قلاش خوش
شمارهٔ ۴۷۸ — فغان ز ابلهی این خزان بی دم و گوش
شمارهٔ ۴۷۷ — تنها ز کجا می رسی ای سرو قباپوش
شمارهٔ ۴۷۹ — نهادی لعل رخشان بر بناگوش
شمارهٔ ۴۸۰ — آن قبای نیلگون بینید در سیمین برش
شمارهٔ ۴۸۵ — آن لاله رخ که باشد از داغ ما فراغش
شمارهٔ ۴۸۶ — دلم که شوق لبت داد شربت اجلش
شمارهٔ ۴۸۸ — شیخ خودبین که به اسلام برآمد نامش
شمارهٔ ۴۸۷ — خرامان می رود آن شوخ و صد بیدل ز دنبالش
شمارهٔ ۴۸۱ — آن سفر کرده که جان رفت مرا بر اثرش
شمارهٔ ۴۸۲ — گردش جام که زد صنع ازل پرگارش
شمارهٔ ۴۸۳ — من بی دل چو خواهم داد جان نادیده دیدارش
شمارهٔ ۴۸۴ — کسی کافتد نظر بر شکل آن سرو قباپوشش
شمارهٔ ۴۸۹ — سپیده دم که شد از خانه عزم حمامش
شمارهٔ ۴۹۶ — دل من که بس مبتلا بینمش
شمارهٔ ۴۹۵ — رو چو نهد به ملک دل عشق توشاه سازمش
شمارهٔ ۴۹۱ — آرزو دارم که گردم خاک راه توسنش
شمارهٔ ۴۹۲ — شوخی که تاجداران بوسند خاک راهش
شمارهٔ ۴۹۰ — رخت کز خط مشکین شد مزین صفحه سیمش
شمارهٔ ۴۹۴ — نامه کز خوبان رسد تعویذ جان می‌خوانمش
شمارهٔ ۴۹۳ — سر من کاش بودی خاک راهش
شمارهٔ ۵۰۲ — چند فروزم چراغ از علم آه خویش
شمارهٔ ۴۹۹ — هر دم آیم بر درت با دیده خونبار خویش
شمارهٔ ۵۰۰ — زان میان گم کرده ام سررشته تدبیر خویش
شمارهٔ ۵۰۱ — من و خیال تو شبها و کنج خانه خویش
شمارهٔ ۵۰۳ — کشتی مرا ز هجر رخ جانفزای خویش
شمارهٔ ۵۰۴ — چون به خواری خواستی راند آخرم از کوی خویش
شمارهٔ ۴۹۷ — تا کی کشم به صومعه حرمان ز بخت خویش
شمارهٔ ۴۹۸ — مدار آینه را در صفا برابر خویش
شمارهٔ ۵۰۶ — دلا ملازم رندان دردکش می باش
شمارهٔ ۵۰۸ — هر که روزی در نظر آن روی گلرنگ آیدش
شمارهٔ ۵۰۵ — بنمای رخ و رشک پری خانه چین باش
شمارهٔ ۵۱۲ — کی کنم با کان گوهر درج لعلت را عوض
شمارهٔ ۵۰۹ — ای کرده بر هلاک من از اهل عشق نص
شمارهٔ ۵۱۰ — چو بخت نیست که بارم دهی به مجلس خاص
شمارهٔ ۵۰۷ — بی وفا یارا چنین بی رحم و سنگین دل مباش
شمارهٔ ۵۱۱ — ساقی بده ز خم صفا یک دو جام خاص
شمارهٔ ۵۱۴ — خال مشکین چیست بر رخ گرد لب نارسته خط
شمارهٔ ۵۱۵ — گم کرده ایم راه برون شد ازین رباط
شمارهٔ ۵۱۳ — چو عرض توبه کند بر تو زاهد مرتاض
شمارهٔ ۵۱۷ — از لب میگون تو پرهیزگاران را چه حظ
شمارهٔ ۵۱۶ — بر آب می کشد رخت از مشک ناب خط
شمارهٔ ۵۱۹ — یار قصد قتل من دارد به تیغ انقطاع
شمارهٔ ۵۲۰ — خلقی چو گل شکفته و خندان به طرف باغ
شمارهٔ ۵۱۸ — حدیث ماه رخت شد تمام در مطلع
شمارهٔ ۵۲۷ — حدیثی مشکل و سری ست مغلق
شمارهٔ ۵۲۸ — رهروی خوش سخنی گفت ز پیران طریق
شمارهٔ ۵۲۳ — گفتم به عزم توبه نهم جام می ز کف
شمارهٔ ۵۲۲ — کی به دعوی تاب آن روی چو مه دارد چراغ
شمارهٔ ۵۲۱ — هر شب از آتش رخسار تو سوزم چو چراغ
شمارهٔ ۵۲۶ — سر به پای توام ای کعبه جان نیست گزاف
شمارهٔ ۵۲۴ — نقد عمر زاهدان در توبه از می شد تلف
شمارهٔ ۵۲۵ — باده صاف و محتسب با باده نوشان در مصاف
شمارهٔ ۵۳۳ — هر خون که خورد بی تو دل از ساغر فراق
شمارهٔ ۵۲۹ — چون تو در شهر مهی از من دلداده چه لایق
شمارهٔ ۵۳۴ — روز ما را ساخت چون شب تیره آن ماه از فراق
شمارهٔ ۵۳۲ — ای سر عقل از خطت بر خط فرمان عشق
شمارهٔ ۵۳۱ — بود عقیق سرشکی که ریزم از غم عشق
شمارهٔ ۵۳۵ — زهی به خاک درت چشم خون فشان مشتاق
شمارهٔ ۵۳۶ — ای ذات تو از صفات ما پاک
شمارهٔ ۵۳۰ — ای خرم از هوای رخت نوبهار عشق
شمارهٔ ۵۴۱ — سر دهانت ناگشته مدرک
شمارهٔ ۵۴۰ — دلم شد جزو جزو از تیغ بی داد تو و هر یک
شمارهٔ ۵۳۷ — زد به شکرخنده لعلت بر دل ریشم نمک
شمارهٔ ۵۳۸ — چون تو ناوک افکنی سویم دل و جان یک به یک
شمارهٔ ۵۳۹ — چو جزو لایتجزاست آن دهان بی شک
شمارهٔ ۵۴۲ — دل خون و جان فگار و جگرریش و سینه چاک
شمارهٔ ۵۴۳ — جان می دهم به باد و غمت می برم به خاک
شمارهٔ ۵۴۴ — جان عاشق چون بود از آرزوی طبع پاک
شمارهٔ ۵۵۲ — ای که چون غنچه دلی دارم از اندوه تو تنگ
شمارهٔ ۵۴۸ — ز هجران بر لب آمد جان غمناک
شمارهٔ ۵۴۶ — باده پاک است و قدح پاک و حریفان همه پاک
شمارهٔ ۵۴۷ — مرا شد جامه جان از غمت چاک
شمارهٔ ۵۵۰ — فاح ریح الصبا و صاح الدیک
شمارهٔ ۵۴۹ — برانم از عقب کوچ کرده خود بوک
شمارهٔ ۵۴۵ — به جوهر می رخشان که از زجاجه پاک
شمارهٔ ۵۵۱ — درین مقرنس زنگارگون مینا رنگ
شمارهٔ ۵۵۷ — دل به زمین بوس درت شد مثل
شمارهٔ ۵۵۶ — لعل جانبخش تو لا یبخل فیما یسال
شمارهٔ ۵۵۸ — برون آی از نقاب غنچه ای گل
شمارهٔ ۵۵۹ — حق آفتاب و جهان همچو سایه است ای دل
شمارهٔ ۵۵۳ — زهی اشک من و لعل تو یکرنگ
شمارهٔ ۵۶۰ — زد شیخ شهر طعنه بر اسرار اهل دل
شمارهٔ ۵۵۴ — من که مهر عارضت می ورزم از صبح ازل
شمارهٔ ۵۵۵ — قتل من خواهد ز یکسو غم ز دیگر سو اجل
شمارهٔ ۵۶۶ — سروی ست قامت تو ز بستان اعتدال
شمارهٔ ۵۶۱ — مسلمانان چه سازم چاره با آن شوخ سنگین دل
شمارهٔ ۵۶۷ — ای به وصف لب شیرین سخنت ناطقه لال
شمارهٔ ۵۶۸ — چشم تو صاد است و سر زلف دال
شمارهٔ ۵۶۲ — آمدی سوی من و ز اشک خودم مانده خجل
شمارهٔ ۵۶۳ — شتربانا مبند امروز محمل
شمارهٔ ۵۶۵ — هودج کیست بر این ناقه زرین خلخال
شمارهٔ ۵۶۴ — کل ما فی الکون وهم او خیال
شمارهٔ ۵۷۰ — ساقیا زین هنر و فضل ملولیم ملول
شمارهٔ ۵۷۵ — چه گویم کز غمت چون می طپد دل
شمارهٔ ۵۷۱ — گرچه گشتم به تیغ هجر قتیل
شمارهٔ ۵۷۳ — دیدم تو را و رفت ز دست اختیار دل
شمارهٔ ۵۶۹ — می رسی خندان و می گویی به پایم چشم مال
شمارهٔ ۵۷۴ — آن ماهرو که چشم من است و چراغ دل
شمارهٔ ۵۷۲ — دوستان چند کنم ناله ز بیماری دل
شمارهٔ ۵۷۶ — زد ز غنچه بار دیگر خیمه بر گلزار گل
شمارهٔ ۵۷۸ — می خرامد سوی بستان شاهد رعنای گل
شمارهٔ ۵۸۰ — من بنده حقیر و تو سلطان محتشم
شمارهٔ ۵۸۱ — خواهم از تیغت پس از قتل استخوان خود قلم
شمارهٔ ۵۷۹ — سلام من الله فی کل حال
شمارهٔ ۵۸۴ — زهی رسیده تو را هر دم از خدای پیام
شمارهٔ ۵۷۷ — دوشم آورد از چمن باد صبا پیغام گل
شمارهٔ ۵۸۲ — با غم و درد تو کنم دمبدم
شمارهٔ ۵۸۳ — ای ز روی تو ماه چارده کم
شمارهٔ ۵۸۶ — ز لعلش کام جستم داد دشنام
شمارهٔ ۵۹۰ — ای دل ز دست برده به مشکین خط خودم
شمارهٔ ۵۸۹ — گر دهد بوی صحبت تو نسیم
شمارهٔ ۵۸۸ — خبر مقدم عیسی نفسی داد نسیم
شمارهٔ ۵۸۵ — ساری ست سر عشق در اعیان علی الدوام
شمارهٔ ۵۹۲ — معاذالله ازان شبها که بود از حد برون دردم
شمارهٔ ۵۹۱ — امروز ز شوقت همه سوز و همه دردم
شمارهٔ ۵۸۷ — مایل به قامت تو بود طبع مستقیم
شمارهٔ ۵۹۴ — نادیده رخت عمری سودای تو ورزیدم
شمارهٔ ۵۹۸ — نوید آمدنت می دهند هر روزم
شمارهٔ ۵۹۶ — چون خاک شوم گر گذری سوی مزارم
شمارهٔ ۵۹۹ — نه صبر آنکه از خاک سر آن کوی برخیزم
شمارهٔ ۵۹۷ — چو آنم دسترس نبود که روزی دامنش گیرم
شمارهٔ ۶۰۰ — این چنین کز دیده و دل غرق آب و آتشم
شمارهٔ ۵۹۵ — نیایم سوی تو هر چند سوزد شوق دیدارم
شمارهٔ ۵۹۳ — تند می راندی و می سوخت سراپای وجودم
شمارهٔ ۶۰۷ — این چنین واله و شیدا که ز عشق تو منم
شمارهٔ ۶۰۱ — من غایبانه عاشق آن روی مهوشم
شمارهٔ ۶۰۳ — شدم دیوانه وان طفل پری پیکر نزد سنگم
شمارهٔ ۶۰۲ — به ناخن سینه خود می خراشم
شمارهٔ ۶۰۶ — زار می نالم و کس نیست که گوید حالم
شمارهٔ ۶۰۴ — سینه شکافم هر سحر کاید صبا زان منزلم
شمارهٔ ۶۰۵ — بنمای ساعد ز آستین آن دم که خواهی بسملم
شمارهٔ ۶۰۸ — ای که دیدی رخ آن دلبر پیمان شکنم
شمارهٔ ۶۱۲ — ای بی تو چو غنچه خون درونم
شمارهٔ ۶۱۰ — می رسد عید و کشته آنم
شمارهٔ ۶۱۱ — گل شد حریم کویت از اشک لاله گونم
شمارهٔ ۶۱۳ — ندارم وقت گل طاقت که بی تو روی گل بینم
شمارهٔ ۶۱۵ — خوش آنکه تو شب خواب کنی من بنشینم
شمارهٔ ۶۱۴ — تو شاه مسند حسنی و من گدای کمینم
شمارهٔ ۶۱۶ — چو نتوانم که با آن مه نشینم
شمارهٔ ۶۰۹ — زهی به وعده وصل تو تازه جان و جهانم
شمارهٔ ۶۲۴ — بر سر کوی مغان بس بود این مرتبه‌ام
شمارهٔ ۶۱۹ — من بیدل گهی ز آمد شد کویت نیاسایم
شمارهٔ ۶۲۰ — هستم ز جان غلامت اما گریز پایم
شمارهٔ ۶۲۱ — من آن نیم که زبان را به هرزه آلایم
شمارهٔ ۶۲۲ — شب تا به سحر گرد سر کوی تو پویم
شمارهٔ ۶۱۷ — نفس از درون و دیو ز بیرون زند رهم
شمارهٔ ۶۲۳ — عشق به کشور وفا داد نوید شاهیم
شمارهٔ ۶۱۸ — بیا که وصل تو را از خدای می خواهم
شمارهٔ ۶۳۰ — ما به یادت نشسته خاموشیم
شمارهٔ ۶۳۱ — به مسجدی که خم ابروی تو را نگریم
شمارهٔ ۶۲۶ — مانده ام از یار دور و زنده ام
شمارهٔ ۶۲۸ — منزل نکرده دل هنوز اندر حریم سینه ام
شمارهٔ ۶۲۵ — نیستم چون یار ترکی‌گو ولی تا زنده‌ام
شمارهٔ ۶۳۲ — ز آرزوی تو سرگشته در بیابانیم
شمارهٔ ۶۲۹ — ما به رنجوری و مهجوری و دوری ساختیم
شمارهٔ ۶۲۷ — چشم منی و خانه تو چشم خانه‌ام
شمارهٔ ۶۳۶ — تنگ دل مانده به فکر دهن تنگ توام
شمارهٔ ۶۳۴ — عمری ست دل به مهر و وفای تو بسته ایم
شمارهٔ ۶۳۵ — در هر گذر که بی گه و گاهی نشسته ام
شمارهٔ ۶۳۹ — چنین کافتاده دور از جان خویشم
شمارهٔ ۶۳۸ — به ناز برمشکن چون نیازمند توییم
شمارهٔ ۶۳۷ — چند روزی می برد بخت بد از کوی توام
شمارهٔ ۶۴۰ — اگر چه پاره شد از غم هزار باره دلم
شمارهٔ ۶۳۳ — هر چند تو شاه و ما گداییم
شمارهٔ ۶۴۸ — عاشقم بیچاره ام درمانده ام
شمارهٔ ۶۴۳ — خواهد تنم ز آتش دل سوخت خانه هم
شمارهٔ ۶۴۷ — زهی قدت نهال گلشن چشم
شمارهٔ ۶۴۴ — شکر خدا که شیخ نیم، شیخ زاده هم
شمارهٔ ۶۴۵ — جان داغ تو دارد جگر غرقه به خون هم
شمارهٔ ۶۴۲ — ای دلم از تو غرق خون دیده اشکبار هم
شمارهٔ ۶۴۶ — زهی رخسار و خطت آیت لطف و ستم با هم
شمارهٔ ۶۴۱ — هر دم ار تیرت فتادی بر دلم
شمارهٔ ۶۵۰ — هر جا که کنم خانه همخانه تو را یابم
شمارهٔ ۶۵۲ — نه نامه ای که در آنجا نشان نام تو یابم
شمارهٔ ۶۵۱ — بادی که گذارش به سر کوی تو یابم
شمارهٔ ۶۵۶ — خاک آن در که چو کحل بصرش می دارم
شمارهٔ ۶۵۳ — خواهم که دمی در قدم آن پسر افتم
شمارهٔ ۶۵۵ — خیالی بود یارب دوش یا در خواب می‌دیدم
شمارهٔ ۶۵۴ — به کعبه رفتم و زانجا هوای کوی تو کردم
شمارهٔ ۶۴۹ — ز فرقت تو چه گویم چه ناتوان شده‌ام
شمارهٔ ۶۶۴ — وقت آن شد که ره دیر مغان برگیرم
شمارهٔ ۶۵۹ — خوشم که رو به ملاقات یار خود دارم
شمارهٔ ۶۶۰ — هر شبی کز ماه مهرافروز خود یاد آورم
شمارهٔ ۶۶۲ — چو می دور ازان لعل میگون خورم
شمارهٔ ۶۶۱ — هر شب دم گرم از دل غمناک برآرم
شمارهٔ ۶۶۳ — دهی شراب که بر نغمه رباب خورم
شمارهٔ ۶۵۷ — بسی سوزند ازان شمع دل افروزی که من دارم
شمارهٔ ۶۵۸ — گرچه بر دل ز غم عشق تو باری دارم
شمارهٔ ۶۷۱ — ما نه آن قومیم کز بار کسی گردن کشیم
شمارهٔ ۶۷۲ — خیز تا رخت به سر منزل انصاف کشیم
شمارهٔ ۶۶۸ — نام آن ماه ندانم ز که نامش پرسم
شمارهٔ ۶۷۰ — شبها که داغ فرقت آن ماه می کشم
شمارهٔ ۶۶۷ — من ای ساقی نه آنم کز می گلرنگ بگریزم
شمارهٔ ۶۶۶ — گهر کز وصف آن لبهای شکرخند می ریزم
شمارهٔ ۶۶۵ — من دلخسته هر دم بهر آن نازک بدن میرم
شمارهٔ ۶۶۹ — بس که درد سر ز فریاد و فغان خود کشم
شمارهٔ ۶۷۷ — ز زلف تو رگی با جان و دل پیوسته می بینم
شمارهٔ ۶۸۰ — بود آیا که من آن شکل همایون بینم
شمارهٔ ۶۷۵ — در دور لبت بی می و پیمانه نباشم
شمارهٔ ۶۷۳ — نیاساید کس از افغان من جایی که من باشم
شمارهٔ ۶۷۶ — چو نتوانم که بر خاک کف پایش جبین مالم
شمارهٔ ۶۷۴ — چو نتوانم که بر خوان وصالت میهمان باشم
شمارهٔ ۶۷۸ — من بی صبر و دل کان شکل زیباهر زمان بینم
شمارهٔ ۶۷۹ — چه حسن است این که گر هر دم رخت را صد نظر بینم
شمارهٔ ۶۸۲ — چون مرا دولت آن نیست که دیدار تو بینم
شمارهٔ ۶۸۷ — غم رخم زرد می کند چه کنم
شمارهٔ ۶۸۳ — ز عشقت سینه بی غم نبینم
شمارهٔ ۶۸۱ — به راه توسنش صد نازنین را خاک می بینم
شمارهٔ ۶۸۵ — روی تو غایب از نظر گل را تماشا چون کنم
شمارهٔ ۶۸۶ — جدا ز لاله رخ خود بهار را چه کنم
شمارهٔ ۶۸۴ — بس که شب‌ها دور ازان گل خاک بر سر می‌کنم
شمارهٔ ۶۸۸ — کی بود یارب که رو در یثرب و بطحا کنم
شمارهٔ ۶۹۳ — از عشق تبرا چه کنم چون نتوانم
شمارهٔ ۶۹۲ — آرزوی دل خونین جگرانت خوانم
شمارهٔ ۶۸۹ — هر زمان گویم که مهر او ز دل بیرون کنم
شمارهٔ ۶۹۰ — من که با یاد رخت آن آستان مسکن کنم
شمارهٔ ۶۹۱ — هر زمانت پیش چشم خود تخیل می‌کنم
شمارهٔ ۶۹۶ — گر همی‌باشم به کنج خانه شیدا می‌شوم
شمارهٔ ۶۹۵ — سوی صحرا نی پی عیش و تماشا می روم
شمارهٔ ۶۹۴ — تا با تو من دلشده یکجا ننشینم
شمارهٔ ۷۰۲ — هر دم ز تو بر سینه صد داغ جفا خواهم
شمارهٔ ۷۰۱ — کی بود کی که ازین سوز درون باز رهم
شمارهٔ ۷۰۴ — هر صبح خروشی ز دل تنگ برآریم
شمارهٔ ۶۹۷ — از هر که نامت ای بت غماز بشنوم
شمارهٔ ۶۹۸ — اگر به کوی تو یک شب سری به خشت نهم
شمارهٔ ۶۹۹ — هر شب به پاسبان تو جان در میان نهم
شمارهٔ ۷۰۰ — من کیم تا رو به آن رخساره زیبا نهم
شمارهٔ ۷۰۳ — چو نبود روی جانان دیدهٔ روشن نمی‌خواهم
شمارهٔ ۷۰۹ — زلف تو عمر ماست می گویم
شمارهٔ ۷۰۷ — به عارض تو ز ماه تمام چون گویم
شمارهٔ ۷۱۰ — جز آنکه مهر تو را جا به جان خود کردیم
شمارهٔ ۷۰۵ — از چشم خوابناک تو بی خواب مانده ایم
شمارهٔ ۷۰۶ — دمی نگذرد کز غمت خون نگریم
شمارهٔ ۷۱۱ — به دیده ای که ز راه تو خار و خس چینم
شمارهٔ ۷۰۸ — بیا ای اشک تا بر روزگار خویشتن گریم
شمارهٔ ۷۱۲ — کجا باشد چو تو شوخی کماندار و کمند افکن
شمارهٔ ۷۱۹ — چند ز آشوب می فتنه برانگیختن
شمارهٔ ۷۱۸ — هر کس که بیند آن لعل خندان
شمارهٔ ۷۱۷ — بناز ای چشم شوخت فتنه خوبان ترکستان
شمارهٔ ۷۱۵ — بیا ای ساقی مهوش بده جام می رخشان
شمارهٔ ۷۲۰ — چند از دگران وصف جمال تو شنیدن
شمارهٔ ۷۱۴ — آن کان حسن بود و نبود از جهان نشان
شمارهٔ ۷۱۳ — همچو نقطه خال آن شیرین دهن
شمارهٔ ۷۱۶ — تو در پرده نهان ای کعبه جان
شمارهٔ ۷۲۷ — فزاید ز خط حسن نازک عذاران
شمارهٔ ۷۲۳ — شد وزان سوی رزان باد خزان باز وزان
شمارهٔ ۷۲۱ — ای شه تنگ قبایان مه زرین کمران
شمارهٔ ۷۲۴ — بودم آن روز درین میکده از دُردکشان
شمارهٔ ۷۲۲ — بگشاد نقاب از رخ گل باد بهاران
شمارهٔ ۷۲۸ — ای همه سیمبران سنگ تو بر سینه زنان
شمارهٔ ۷۲۶ — نه زهد آید مرا مانع ز بزم عشرت اندیشان
شمارهٔ ۷۲۵ — ای خاک نعل توسن تو تاج سرکشان
شمارهٔ ۷۳۰ — زهی ابرویت قبله پاک دینان
شمارهٔ ۷۳۱ — موسم عید و بهار خرم و شاه جهان
شمارهٔ ۷۳۲ — کنا شئون ذاتک فی وحدة البطون
شمارهٔ ۷۳۵ — ز درد تا شده چشمت چو اشک ما گلگون
شمارهٔ ۷۳۴ — دل چشمه چشمه شد ز خدنگ تو و کنون
شمارهٔ ۷۳۳ — ای به رخت هر نفس مهر دل ما فزون
شمارهٔ ۷۲۹ — حکایت کرد باد از گل، گل از پیراهن جانان
شمارهٔ ۷۳۶ — تبارک الله ازین شکل و شیوه موزون
شمارهٔ ۷۴۰ — بیا ای اهل دل را قرة العین
شمارهٔ ۷۳۷ — ای با لب تو طوطی شیرین زبان زبون
شمارهٔ ۷۳۹ — ای ز خورشید رخت تا ماه بعد المشرقین
شمارهٔ ۷۳۸ — صوفی چه فغان است که من این الی این
شمارهٔ ۷۴۱ — ای ز لعلت کامجو روح الامین
شمارهٔ ۷۴۴ — کشیده بود مه از حسن سر به چرخ برین
شمارهٔ ۷۴۳ — مشو سنگین دلا مشغول چوگان باختن چندین
شمارهٔ ۷۴۲ — ترک شهر آشوب من زینسان که شد صحرانشین
شمارهٔ ۷۴۷ — روزی که می سرشت فلک آب و خاک من
شمارهٔ ۷۴۹ — زان خط کرام الکاتبین تا خواند حسب حال من
شمارهٔ ۷۵۱ — ای ز تو کوه کوه غم بر دل مبتلای من
شمارهٔ ۷۵۰ — با یار کوچ کرده که گوید پیام من
شمارهٔ ۷۴۵ — پس از مردن به خاک من گذر کن غمگذار من
شمارهٔ ۷۵۲ — ای خاک پای توسنت افزوده آب روی من
شمارهٔ ۷۴۶ — ای ز عشقت صد بلا بر جان غم پرورد من
شمارهٔ ۷۴۸ — نوبهاران که دمد شاخ گلی از گل من
شمارهٔ ۷۵۸ — عاشقان را قوت جان از لعل شکرخند کن
شمارهٔ ۷۵۷ — صوفی متاع صومعه رهن شراب کن
شمارهٔ ۷۵۶ — چه کمر بسته ای به کین با من
شمارهٔ ۷۵۵ — ای غمت شادکامی دل من
شمارهٔ ۷۶۰ — ای دیده بشنو گفت من نظاره آن رو مکن
شمارهٔ ۷۵۴ — کس وصالت چنین نخواست که من
شمارهٔ ۷۵۹ — پیاده سوی چمن سرو من گذار مکن
شمارهٔ ۷۵۳ — نگار شوخ چشم تیز خشم تندخوی من
شمارهٔ ۷۶۴ — مهی از راه برآمد نه که افزون ز مه است این
شمارهٔ ۷۶۸ — الله الله کیست مست باده ناز این چنین
شمارهٔ ۷۶۲ — بنمای رخ که مطلع صبح صفاست این
شمارهٔ ۷۶۷ — این منم یارب ز درد عاشقی زار این چنین
شمارهٔ ۷۶۱ — با اسیران ای رقیب آغاز بدخویی مکن
شمارهٔ ۷۶۳ — بیمار غمت را نفس بازپس است این
شمارهٔ ۷۶۵ — هر سو مرو جولان کنان چابک سوارا بیش ازین
شمارهٔ ۷۶۶ — مردم شکارا کین مجو با دوستداران بیش ازین
شمارهٔ ۷۷۵ — دل به جان درمانده وان جان جهان با دیگران
شمارهٔ ۷۶۹ — بیا جانا دل پر درد من بین
شمارهٔ ۷۷۶ — هر بامداد کان مه راند سواره بیرون
شمارهٔ ۷۷۴ — من و فکر تو چه بینم به جمال دگران
شمارهٔ ۷۷۳ — ای به رخسار چو مه چشم و چراغ دگران
شمارهٔ ۷۷۱ — طره شبرنگ و جعد مشکسای خویش بین
شمارهٔ ۷۷۲ — جلوه آن شوخ و جولان سمند او ببین
شمارهٔ ۷۷۰ — قبای ناز درپوش و نیاز پادشاهان بین
شمارهٔ ۷۸۱ — ای فلک تا کی دل و جان خرابی سوختن
شمارهٔ ۷۸۰ — یافتن پیش تو راهی نتوان
شمارهٔ ۷۷۹ — بازم اندیشه یاری ست که گفتن نتوان
شمارهٔ ۷۸۳ — ز نعل مرکب تو بر زمین نشان دیدن
شمارهٔ ۷۸۴ — مرا تا کی ز کشتن بیم کردن
شمارهٔ ۷۷۸ — باز ترکش بسته آن ترک سوار آمد برون
شمارهٔ ۷۸۲ — گرچه تنگ آمد دل از فکر محال انگیختن
شمارهٔ ۷۷۷ — مرو زین چشم تر ای اشک خونین دمبدم بیرون
شمارهٔ ۷۸۷ — شدم بهر تو خاک راه خوبان
شمارهٔ ۷۹۲ — مگر وزید نسیمی ز سرو سیمبر من
شمارهٔ ۷۹۱ — پرده ز رخ برفکن جامه جان چاک کن
شمارهٔ ۷۸۶ — بیا وز لب لعل جامم بگردان
شمارهٔ ۷۸۸ — هر چند بینی عالمی صید کمند خویشتن
شمارهٔ ۷۸۹ — آمدم در دل اساس عشق محکم هم چنان
شمارهٔ ۷۹۰ — چو نای بر دل من تنگ شد فضای جهان
شمارهٔ ۷۸۵ — برون ران ای سوار شوخ و قلب صد سپه بشکن
شمارهٔ ۷۹۸ — شبی چون مه نمودی روی نیکو
شمارهٔ ۸۰۰ — دلا کام از لبش با چشم تر جو
شمارهٔ ۷۹۹ — ز هر سو بدانند و رویت نکو
شمارهٔ ۷۹۴ — با این جمال همدم مستان عشق شو
شمارهٔ ۷۹۳ — تو جان پاکی سر به سر نی آب و خاک ای نازنین
شمارهٔ ۷۹۷ — یشهد الله اینما یبدو
شمارهٔ ۷۹۵ — تا خم چرخ کهن باشد و جام مه نو
شمارهٔ ۷۹۶ — ای به دلم گرفته جا دمبدم از نظر مرو
شمارهٔ ۸۰۶ — چون به مسجد بینمت ای قبله من روی تو
شمارهٔ ۸۰۴ — شاه خوبانی و ترکان خطا هندوی تو
شمارهٔ ۸۰۲ — چون نیست بخت آنکه من یک دم شوم همراز تو
شمارهٔ ۸۰۵ — روی برتابی ز من هرگه که بینم سوی تو
شمارهٔ ۸۰۱ — گر سرم خاک گشت بر در تو
شمارهٔ ۸۰۳ — زینسان که خو گرفت دلم با وصال تو
شمارهٔ ۸۰۸ — گر به خطا کنم نگه یک سر مو به روی تو
شمارهٔ ۸۰۷ — من کیستم که چشم گشایم به روی تو
شمارهٔ ۸۱۱ — تو آن مهی که برد خجلت آفتاب از تو
شمارهٔ ۸۱۲ — زهی چشم جهان بین روشن از تو
شمارهٔ ۸۱۴ — ای دل من صید دام زلف تو
شمارهٔ ۸۱۰ — ای دل و دیده هر دو خانه تو
شمارهٔ ۸۱۳ — من برنخواهم داشت دل از مهر یاری همچو تو
شمارهٔ ۸۱۶ — آن ترک نیم مست که جان شد خراب او
شمارهٔ ۸۰۹ — داری به جان من کمین ای من کمین هندوی تو
شمارهٔ ۸۱۵ — گر به پای سرو بخرامد قد رعنای او
شمارهٔ ۸۲۴ — می رود عمر گرانمایه و ما غافل ازو
شمارهٔ ۸۱۷ — غمزه ات کز سعی چشم است این همه بیداد او
شمارهٔ ۸۱۹ — حبذا پیر مغان کز فیض جام پاک او
شمارهٔ ۸۲۰ — مرغ جان کردی هوای دانه های خال او
شمارهٔ ۸۱۸ — یارب از جانم ببر مهر مه رخسار او
شمارهٔ ۸۲۳ — بریز ای هجر خونم چند سوزی جان من بی او
شمارهٔ ۸۲۱ — آن سرو که شادند جهانی به غم او
شمارهٔ ۸۲۲ — نامه سربسته آمد غنچه و مضمون او
شمارهٔ ۸۲۸ — ای اشک سرخ دمبدم از چشم تر مرو
شمارهٔ ۸۲۹ — ای پیر گشته بهر جوانان ز ره مرو
شمارهٔ ۸۲۶ — ای ز ابروانت متصل عشاق را محراب دو
شمارهٔ ۸۳۰ — خوی که تو را ز تاب می ریخته از جبین فرو
شمارهٔ ۸۲۵ — چرخ اخضر کز دو چشم خاست موج خون در او
شمارهٔ ۸۳۲ — گشاد از چهره مشکین برقع آن مه
شمارهٔ ۸۲۷ — دو نرگس تو که مستند و ناتوان هر دو
شمارهٔ ۸۳۱ — ای جاودان به صورت اعیان برآمده
شمارهٔ ۸۳۵ — سیب زنخدان تو را به ز به
شمارهٔ ۸۳۶ — میوه باغ بهشت بلکه ازان نیز به
شمارهٔ ۸۳۷ — ز هر طرف که درآمد گشاده رخ آن ماه
شمارهٔ ۸۳۸ — آب چشمم تا به ماهی رفت و آهم تا به ماه
شمارهٔ ۸۴۰ — آن دو رخ را که نبینیم مگر ماه به ماه
شمارهٔ ۸۳۳ — به لطف قد ره دلها زد آن مه
شمارهٔ ۸۳۹ — اینک سوار می رسد آن ترک کج کلاه
شمارهٔ ۸۳۴ — ای ز همه صورت خوب تو به
شمارهٔ ۸۴۷ — حدیث جم و جام لاغ است و لابه
شمارهٔ ۸۴۳ — رمید آن آهوی مشکین ز من آه
شمارهٔ ۸۴۴ — دلم شبها کشد زان دام زلف آه
شمارهٔ ۸۴۵ — ای بر سریر حسن جم آیین و کی شکوه
شمارهٔ ۸۴۲ — حلقه زلفش گشاد باد سحرگاه
شمارهٔ ۸۴۱ — همچو شمعم به زبان شعله زند آتش آه
شمارهٔ ۸۴۶ — منع سماع نغمه نی می کند فقیه
شمارهٔ ۸۴۸ — آن که بالای تو را افراخته
شمارهٔ ۸۵۵ — میفکن به روز دگر قتل بنده
شمارهٔ ۸۵۴ — مرا دلی ست به صد گونه درد پرورده
شمارهٔ ۸۵۱ — منم ز مهر تو شبها به فکر ماه فتاده
شمارهٔ ۸۵۲ — زهی رویت ز هر رویی نموده
شمارهٔ ۸۵۳ — آن شیخ چه دیده ست که در خانه خزیده
شمارهٔ ۸۵۶ — ای گشته دلم هزار باره
شمارهٔ ۸۵۰ — رسید از ره آن شاه خوبان پیاده
شمارهٔ ۸۴۹ — ای خطت نقشی ز نو انگیخته
شمارهٔ ۸۶۳ — قبول خاص طلب چند بهر خاطر عامه
شمارهٔ ۸۶۱ — خوشا می از کف آن ماه چارده ساله
شمارهٔ ۸۶۰ — گر بنالم ز دل خاره برآید ناله
شمارهٔ ۸۶۴ — تعالی الله زهی شاه یگانه
شمارهٔ ۸۵۷ — آن شوخ رسید اینک و خلقی به نظاره
شمارهٔ ۸۵۸ — گوید نگار من چو ز هجران کنم گله
شمارهٔ ۸۶۲ — سلام الله ما ناحت حمامه
شمارهٔ ۸۵۹ — ساقی بیا که دارد اکنون به کف پیاله
شمارهٔ ۸۶۹ — آیینه باش و عکس رخش بین در آینه
شمارهٔ ۸۷۰ — باری دگرم کش به جفا داغ به سینه
شمارهٔ ۸۷۲ — رسید ترک من از تاب می عرق کرده
شمارهٔ ۸۶۷ — شدم ز مدرسه و خانقاه بیگانه
شمارهٔ ۸۶۸ — گهی بوسم به مستی پای خم گه دست پیمانه
شمارهٔ ۸۶۵ — مغنی به آواز چنگ و چغانه
شمارهٔ ۸۷۱ — رسید یار طریق جفا رها کرده
شمارهٔ ۸۶۶ — منم امروز و اشک دانه دانه
شمارهٔ ۸۷۵ — منم اکنون به سر کوی وفا خاک شده
شمارهٔ ۸۷۸ — ای سر زلف تو گره بر گره
شمارهٔ ۸۷۹ — ای طره تو خم خم و گیسو گره گره
شمارهٔ ۸۸۰ — باز آی و مرهمی به دل ریش خسته نه
شمارهٔ ۸۷۶ — یا رب این منشور اقبال از کجا واصل شده
شمارهٔ ۸۷۷ — تا بسته ای به طره عنبرفشان گره
شمارهٔ ۸۷۳ — منم چو صبح ز شوق تو جامه شق کرده
شمارهٔ ۸۷۴ — رخت که همچو گل از تاب می عرق کرده
شمارهٔ ۸۸۸ — ای بی تو ز دیده خواب رفته
شمارهٔ ۸۸۲ — هر کس که نیست زنده به عشق تو مرده به
شمارهٔ ۸۸۱ — بر برگ گل رقم ز خط عنبرین منه
شمارهٔ ۸۸۴ — ای غمت هر لحظه جان ناتوانی سوخته
شمارهٔ ۸۸۳ — ساقیا صاف می عیش به خودکامان ده
شمارهٔ ۸۸۵ — دل کان میان نازک با خود خیال بسته
شمارهٔ ۸۸۷ — کی بود جانم ز بند غم رهایی یافته
شمارهٔ ۸۸۶ — ای به قصد ملک دل حسنت سپاه آراسته
شمارهٔ ۸۹۲ — خوش آن دو یار که دل صاف کرده چون شیشه
شمارهٔ ۸۹۳ — چشم نگشایی ز ناز آخر چه ناز است این همه
شمارهٔ ۸۹۵ — اشکی که تو را بر گل رخسار دویده
شمارهٔ ۸۹۱ — نشاید ای مه خورشید رخ تو را روزه
شمارهٔ ۸۸۹ — کیست می آید قبا پوشیده دامن بر زده
شمارهٔ ۸۹۶ — بی منت کس راست نشد زان قد و بالا
شمارهٔ ۸۹۴ — گشاد گنج جواهر به بوستان ژاله
شمارهٔ ۸۹۰ — برفت آن ماه و ما را در دل از وی صد هوس مانده
شمارهٔ ۹۰۰ — بازم طفیل خیل سگان نام برده ای
شمارهٔ ۹۰۴ — ای که مرا به صد جفا سینه فگار کرده ای
شمارهٔ ۹۰۳ — ای کزان آرام جانها مانده تنها زنده ای
شمارهٔ ۸۹۷ — عشق جانان نهاد خوان بلا
شمارهٔ ۸۹۸ — ای تو را رخ فتنه و بالا بلا
شمارهٔ ۸۹۹ — زان تازه خط سبز که بر لب فزوده‌ای
شمارهٔ ۹۰۲ — ای سرو راستین که کُلَهْ کج نهاده‌ای
شمارهٔ ۹۰۱ — حسن خویش از روی خوبان آشکارا کرده‌ای
شمارهٔ ۹۰۶ — رخ برافروخته ای ماه منور شده ای
شمارهٔ ۹۰۷ — الله الله چه نازنین شده‌ای
شمارهٔ ۹۱۰ — گفتمش با لعل جان بخش از مسیحا کم نیی
شمارهٔ ۹۰۵ — جانا چه شد که چنگ جفا ساز کرده ای
شمارهٔ ۹۰۸ — شب‌ها من و خیال تو و کنج خانه‌ای
شمارهٔ ۹۱۲ — ز شیخ چله نشین دور باش و چله وی
شمارهٔ ۹۰۹ — ای تو را چون من به هر ویرانه‌ای دیوانه‌ای
شمارهٔ ۹۱۱ — لذت عشق فرو رفت مرا در رگ و پی
شمارهٔ ۹۱۷ — وای من وای من ز عشق تو وای
شمارهٔ ۹۱۸ — ساختم چشم راست بهر تو جای
شمارهٔ ۹۱۳ — چند گردم بهر لیلی گرد حی
شمارهٔ ۹۲۰ — نشان جام جم و آب خضر می طلبی
شمارهٔ ۹۱۴ — نشان نبود ز عهد الست و قول بلی
شمارهٔ ۹۱۹ — بگشای ساقیا به لب شط سر سبوی
شمارهٔ ۹۱۶ — نسیم صبحدم ای روح بخش روح فزای
شمارهٔ ۹۱۵ — ای صورت زیبای تو مجموعه معنی
شمارهٔ ۹۲۸ — مرید توام زان که جان را مرادی
شمارهٔ ۹۲۳ — به شهر نیکوان مسکین غریبی
شمارهٔ ۹۲۷ — ساقی بیا که به ز خودی عشق و بی خودی
شمارهٔ ۹۲۴ — عاشق و رندم و خراباتی
شمارهٔ ۹۲۱ — زارم از فرقت شیرین دهنی نوش لبی
شمارهٔ ۹۲۶ — دل ز مهر دیگران برداشتی
شمارهٔ ۹۲۲ — ای بر سمن از سنبل تر بسته نقابی
شمارهٔ ۹۲۵ — همچو مه طالع شدی در دیده منزل ساختی
شمارهٔ ۹۳۰ — به یمن سایه چتر فلک سای خداوندی
شمارهٔ ۹۲۹ — هوای نیکوان عیش است و شادی
شمارهٔ ۹۳۳ — به روی من از لطف بگشا دری
شمارهٔ ۹۳۱ — در لباس نیلگون تا جلوه کردی ای پری
شمارهٔ ۹۳۲ — ای که از شاخ گل لطیف تری
شمارهٔ ۹۳۵ — مرا بر دل است از تو چون کوه باری
شمارهٔ ۹۳۴ — ای مرغ سحر چند کنی ناله و زاری
شمارهٔ ۹۳۶ — کیم من بیدلی بی اعتباری
شمارهٔ ۹۴۳ — گهی در دل گهی در دیده باشی
شمارهٔ ۹۳۹ — الله الله چه شوخ دیده کسی
شمارهٔ ۹۴۱ — لی حبیب عربی مدنی قرشی
شمارهٔ ۹۴۲ — با هر که غیر ماست چو شیر و شکر خوشی
شمارهٔ ۹۴۴ — باشد از شوب ریا مشرب رندان صافی
شمارهٔ ۹۳۷ — مرا بس بر سر میدان عشاق این سرافرازی
شمارهٔ ۹۴۰ — ای که جز قتل محبان هنری نشناسی
شمارهٔ ۹۳۸ — زهی از خط سبزت تازه رسم فتنه انگیزی
شمارهٔ ۹۴۵ — خسته زخم عشقم ای ساقی
شمارهٔ ۹۴۷ — ای ز خورشید جمالت ماه را شرمندگی
شمارهٔ ۹۴۶ — صدای آن غژکم کشت و شکل آن غژکی
شمارهٔ ۹۴۸ — ای فسون چشم مستت مایه دیوانگی
شمارهٔ ۹۵۰ — نه غزالی که سرایم به خیالش غزلی
شمارهٔ ۹۴۹ — نه خرد راست قصوری و نه دین را خللی
شمارهٔ ۹۵۲ — زهی دور زلفت به هر چین دلی
شمارهٔ ۹۵۱ — می زد صفیر شوق خزان دیده بلبلی
شمارهٔ ۹۵۳ — به هر زمین که نشانی ز خیمه لیلی
شمارهٔ ۹۵۶ — ز مشک تر خطی داری و خالی
شمارهٔ ۹۵۴ — سر تا به قدم غرقه دریای زلالی
شمارهٔ ۹۵۵ — ای مظهر حسن لایزالی
شمارهٔ ۹۵۹ — ارید بسط غرامی الیک بعد سلامی
شمارهٔ ۹۵۸ — دارند جان و دل به تو هر یک تظلمی
شمارهٔ ۹۵۷ — ای باغ حسن را جمال تو خرمی
شمارهٔ ۹۶۰ — سینه روزن روزن است از ناوک صیدافکنی
شمارهٔ ۹۶۶ — هر چند ز چشم ما نهانی
شمارهٔ ۹۶۳ — خوش آنکه وارهاند ما را ز ما زمانی
شمارهٔ ۹۶۵ — تو شمع مجلس انسی و شاه عالم جانی
شمارهٔ ۹۶۴ — وقت گل می و مطرب دولتیست تا دانی
شمارهٔ ۹۶۱ — آخر ای سرو خرامان ز کدامین چمنی
شمارهٔ ۹۶۸ — به کوی می فروشان خرده بینی
شمارهٔ ۹۶۷ — ای فتنه چشم تو جهانی
شمارهٔ ۹۶۲ — ای مرا از عشق تو در کار خود حیرانیی
شمارهٔ ۹۶۹ — نی کیست همدمی شده از خویشتن تهی
شمارهٔ ۹۷۱ — ز چشمت چشم آن دارم که گاهی
شمارهٔ ۹۷۰ — به فکرت خواستم کز سر وحدت یابم آگاهی
شمارهٔ ۹۷۲ — هر نازنین که بینم جولان کنان به راهی
شمارهٔ ۹۷۳ — ای که در پرده به بازار جهان می آیی
شمارهٔ ۹۷۴ — هر لحظه جمال خود نوع دگر آرایی
شمارهٔ ۹۷۵ — عجب مطبوع و موزونی عجب زیبا و رعنایی
شمارهٔ ۹۷۶ — دل برد ز من فتنه گری عشوه نمایی
شمارهٔ ۹۸۱ — سینه ام را چاک کن وآنجا درآی
شمارهٔ ۹۸۴ — در دل چاکم درون از چشم روشن آمدی
شمارهٔ ۹۷۷ — ای ز خاک قدمت چشم مرا بینایی
شمارهٔ ۹۸۰ — از سبزه بر گل خط می فزایی
شمارهٔ ۹۷۹ — گر بدانی که چها می کشم از درد جدایی
شمارهٔ ۹۷۸ — شنیده ام که ز من یاد کرده ای جایی
شمارهٔ ۹۸۲ — هر سر مو بر دل من گر زبانی داشتی
شمارهٔ ۹۸۳ — گفتی بگوی عاشق و بیمار کیستی!
شمارهٔ ۹۹۱ — ای سرشک من ز لعلت با می گلگون یکی
شمارهٔ ۹۹۰ — ای غمت آرزوی جان کسی
شمارهٔ ۹۹۲ — ای دو چشمت در ستیز و کین یکی
شمارهٔ ۹۸۶ — من آواره را گر دل به جای خویشتن بودی
شمارهٔ ۹۸۷ — شنیده ام که به گلچهره ای نظر داری
شمارهٔ ۹۸۵ — کاش من بیدل از سگان تو بودی
شمارهٔ ۹۸۹ — ز شهر تن نکنی دل به ملک جان نرسی
شمارهٔ ۹۸۸ — اگر چه در لب جانبخش انگبین داری
شمارهٔ ۹۹۳ — خیل بتان برون ز شمار است و شه یکی
شمارهٔ ۹۹۹ — گاهی ز هجر چشم مرا خون فشانی کنی
شمارهٔ ۱۰۰۰ — تا کیم خاطر آسوده به غم رنجه کنی
شمارهٔ ۹۹۴ — بر سر آن کو سر من خاک بودی کاشکی
شمارهٔ ۹۹۷ — آسوده دلا حال دل زار چه دانی
شمارهٔ ۹۹۶ — ای به بالا همانک می دانی
شمارهٔ ۹۹۸ — با همه سنگدلان ساغر گلرنگ زنی
شمارهٔ ۹۹۵ — قسم به صفوت جام و صفای جوهر می
شمارهٔ ۱۰۰۳ — تا کی از خلق اسیر غم بیهوده شوی
شمارهٔ ۱۰۰۱ — هر دم به دیده دگری خانه می کنی
شمارهٔ ۱۰۰۴ — بازم ز دیده ای گل خندان چه می روی
شمارهٔ ۱۰۰۲ — جانا چه شد که پرسش یاران نمی کنی
شمارهٔ ۱۰۰۷ — نازنینا ز نیاز شبم آگاه تویی
شمارهٔ ۱۰۰۸ — با چنین قامت و بالا که تویی
شمارهٔ ۱۰۰۵ — از مهر ما متاب رخ ای ترک ماهروی
شمارهٔ ۱۰۰۶ — اگر وصف مه می کنم مه تویی
شمارهٔ ۱۰۰۹ — این چنین خوب و نازنین که تویی
شمارهٔ ۱۰۱۲ — اغیار را مدام می از جام زر دهی
شمارهٔ ۱۰۱۵ — هر زمان از دور رخ بنمایی و پنهان شوی
شمارهٔ ۱۰۱۳ — ای عمر گرانمایه و ای جان گرامی
شمارهٔ ۱۰۱۴ — هر قطره می لعل که ریزد به زمینی
شمارهٔ ۱۰۱۰ — بس که در جان فگار و چشم بیدارم تویی
شمارهٔ ۱۰۱۱ — ای صبا گر یاد مهجوران ناشادش دهی