شمارهٔ ۲۵۸ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از زیبایی و نور مهر معشوق سخن می‌گوید و اظهار می‌کند که هر شب به چهره او می‌نگرد و صبح را با اشک چشمانش به ستاره‌ها می‌نگرد. او به صدق و محبت خود به معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر محبت و صداقتی مثل او وجود نداشته باشد، صبح چه معنایی دارد. همچنین به تضاد بین زیبایی و تاریکی شب اشاره می‌کند و می‌گوید آهنگ عشقشان آن‌قدر بلند شده که دیگر مشخص نیست صدای شب است یا نغمه صبح. در نهایت، شاعر از روشنایی و زیبایی معشوق سخن می‌گوید و می‌افزاید که حتی اگر ستاره‌ها هم از افق طلوع نکنند، زیبایی شعر او کافی است تا صبح را به جواهر تبدیل کند.