شمارهٔ ۲۸۳ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر احساس تنهایی و اندوه خود را بیان می‌کند. او می‌بیند که سپاه دوستانش به سمت دشمنان رفته‌اند و به او توجهی ندارند. او در حسرت آن است که به جمع آنان بپیوندد، اما به دلیل شرایط ناگوارش نمی‌تواند. او از خداوند می‌خواهد که به حالش رحم کند و در این مسیر به او کمک کند. شاعر از دوستانش می‌خواهد که به جای کوه و دامان افتاده‌اش، به یاد او باشند و زحماتی که کشیده را فراموش نکنند. او حتی به بی‌احترامی‌ای که بر او روا داشته شده، اشاره می‌کند و می‌خواهد که حداقل پس از مرگش، او را در شمار سگان خود به یاد آورند. در نهایت، شاعر از درد و غم خود می‌گوید و از ناآگاهی دیگران نسبت به وضعیتش اندوهگین است.